CAMPIÓNS

 

Lendas

Hai historias que comezan dende o final e finais que só son o principio de todo. E que, ao contrario do que cantaba Carlos Gardel no mítico tango "Volver" vinte anos dan para moito. Pero, como o vivido o pasado sábado no pavillón municipal de Fontiñas, nada. Toda unha orxía de sentimento e emoción que desmbocou no primeiro título da nosa historia. Agora sí, podemos dicir con orgullo: WE-ARE-THE-CHAMPIONS.   

Explosíón de xúbilo ao levantar o trofeo

Pero, ao contrario do que puidera desprenderse do marcador final (69 a 87), a empresa non foi nada doada. O ADB Fontiñas, pese ao -18 colleitado no Miladoiro, non tiña intención algunha de dar o seu brazo a torcer e moito menos perante a súa parroquia. Ao igual que no partido de ida, ambiente de gala no municipal santiagués.

Pero se de algo nos serviu a única derrota desta tempada perante o Manuel Peleteiro, aló por principios de curso, é que, con independencia do acerto que teñas, a intensidade non se negocia, e menos cando tes enfrente un equipo campión que, a bo seguro, ten previsto saír a morder. Pero, quen pode morder a un pitbull? 

Sen ningún tipo de complexos, dende o principio conseguimos neutralizar as acometidas do conxunto local, tanto na pista como nas bancadas. A marea amesá igualaba, e incluso superaba, aos efectivos locais arroupando aos seus xogadores neste último paso para un título que é de todos.

A marea amiense, en pé, apoiando ao seu equipo. Sen vós, imposible!

Manolo, santo de seña da nosa afección

O C.B. Ames, sabedor da súa vantaxe, controlaba un encontro no que, en todo momento, vía polo retrovisor ao seu rival ata que os santiagueses, tras moito traballo e sufrimento, conseguían poñerse por diante no electrónico aos 3 minutos do segundo parcial (27 a 26). Pero, lonxe de poñernos nerviosos, é nese momento onde sacamos o noso carácter gañador para subir un par de marchas e, liderados por Sebas e un David Reino colosal en toda a eliminatoria, endosar un parcial de 0 a 16. O C.B. Ames estaba a desequilibrar a contenda máis por méritos propios que por erros alleos, ata que a dupla arbitral decidiu tomar un protagonismo non requirido e sinalar dúas faltas técnicas tan consecutivas coma innecesarias ao adestrador local, Ángel Noya, que no daba crédito (nin el nin ninguén) ao que acababa de acontecer. Un inmerecido borrón dentro dun grande espectáculo. 31 a 45 ao descanso e o obxectivo máis preto que nunca.

Sebas, amo e señor dos taboleiros

Reino, pedazo final á súa

Momento para manter a cabeza fría e o corazón quente. Tras a reanudación, o C.B. Ames tirou de oficio e mantivo as distancias en todo momento coñecedor de que o cronómetro era o seu máis fiable aliado. Fontiñas comezaba a ser consciente de que non sería posible a remontada, aínda que como equipo campión que é, nuna deixaron de crer exixindo o máximo dos xogadores dun C.B. Ames que non se podía permitir ningún tipo de relaxación. E se de dar o 100 % falamos poña na súa vía un tipo como Joaquín. Ben secundado por Aldán, a xoven dupla exhibiu todo o seu repertorio eliminando calquera atisbo de esperanza na bancada local. 

Aldán, diferencial

Joaquín, 20 puntos e tropecentos mil rebotes

52 a 67 a falta de 10 minutos e agora sí todo o peixe vendido.  Derradeiro cuarto para disfrutar e dedicar ao noso público sen perder en ningún caso o respecto a un rival que deu o mellor de si durante os 80 minutos da eliminatoria. Tempo para as homenaxes e recoñecementos a todo un bloque que traballou arreo durante toda a tempada para conseguir o que asubío final viña a confirmar: 69 a 87 e, con toda xustiza, campións da competición por vez primeira nos nosos 20 anos de historia.

Jorge, francotirador, desemplovou o fusil no derradeiro parcial

Dani, o xefe, tentando xestionar as emocións...

... misión imposible

Explosión nas bancadas e recoñecmento mutuo entre ambos contendemtes nun claro exemplo de deportividade previo á ceremonia de entrega de trofeos. A delegada da Federación Galega de Baloncesto fixo entrega ao gran capitán, Alberto Sampedro, que alzou o trofeo coa soltura propia de alguén que fixera isto todos os días, desatando a tolemia:

Grazas!

Ángel Noya, descualificado inxustamente, felicitando a Raúl. Respect.

Yeray, feliz coma unha perdiz

Diego e Jaime, cando non corren teñen este aspecto

Aldán e Joaquín, descarados e insolentes

Alberto e Yeray, pasado, presente e futuro 

As celebracións non se fixeron esperar, trasladándose da pista ao vestiario:

E trasladándose finalmente ao poluar restaurante Mollos e Moios, onde tanto xogadores, corpo técnico e directiva fusionáronse na celebración cos nosos xiareiros nunha velada que resultou ser inesquecible para todos:

FAMILIA

 

Lolo, posando coma un profesional

Hoxe non é día para mellores ou peores, só para agradecementos:

- Ás Adminstracións públicas, Concello de Ames e Deputación Provincial da Coruña.

- Aos nosos colaboradores: Urogalia, UNIT 365 e Carpintería Hermanos Gato. moitas grazas por crer en nós.

- A todos os que durante estes 20 anos contribuiron ao sostemento deste proxecto deportivo: xogadores, adestradores, directivos e familias. Este título tamén é voso!

- E, por riba de todo, aos nosos INCONDICIONAIS. Grazas por acompañarnos e guiarnos neste traxecto!

Pero, como xa dixemos, isto é so o principio. Agora toca a fase de asecenso á segunda división. Pero esa será outra historia...

A VIAXE CONTINÚA

A un paso de facer historia

O club amesán defende en Santiago unha vantaxe de 18 puntos da ida para certificar o campionato no seu vixésimo aniversario.

O día de mañá pode quedar marcado con letras de ouro na memoria do Club Baloncesto Ames. Tras dúas décadas de traxectoria ininterrompida no basket senior, atopámonos ante a oportunidade de alzarnos co título de campión.

O desenlace terá lugar no Pavillón Municipal de Fontiñas ás 18:00 horas. Chegamos á cita definitiva coa moral polas nubes tras o gran resultado do partido de ida, onde nos impuxemos ao A.D.B. Fontiñas por un contundente 90 a 72. Pola súa banda, os santiagueses, vixentes campións e baixo a batuta de Ángel Noya, buscarán facer valer o factor cancha e o apoio de todo un barrio para tentar reverter a eliminatoria.

A expectación arredor deste choque é absoluta e o reto será igualar o extraordinario ambiente vivido no encontro de ida no Milladoiro, onde centos de xiareiros puxeron a proba a capacidade do recinto amesán nunha tarde inesquecible. A afección xa prepara un desprazamento masivo para asegurar que nosos  xogadores están arroupados na procura dun trofeo que poría o broche de ouro a estas dúas décadas de vida do club.

O peixe está vendido. É o momento de botar o resto. A POR TODAS!!! 

Inesquecible

Primeiro acto da final polo título entre o C.B. Ames e o A.D.B Fontiñas. O municipal do Milladoiro engalanouse coma non se recorda nos vinte anos de historia deste club: bancadas ateigadas de enfervorecidos xiarieiros, globos, pancartas, bombos, bucinas, Álvaro Veiga -speaker do Obradoiro- coma mestre de cerimonias..., en definitiva, un ambiente doutra categoría e motivo de orgullo para todos os que loitaron e traballaron para vivir unha cita como a de onte. De venderse entradas estariamos a falar do clásico "non hai boletos". Onte púxose a proba a capacidade e as prestacións do coliseo amiense. Impresionante.

Aspecto das bancadas para o primeiro asalto. A imaxe fala por si soa

Lourdes pintándolle a cara a todo o que se lle puxo a tiro. Moi grande!

Tras unha espectacular presentación dos protagonistas, e coas emocións a flor de pel, o colexiado principal, Martín Trasancos, eleva o balón coma nunha procesión da madrugá sevillana. Ao ceo con ela. Comeza o espectáculo.

Como xa se podía prever, os contendentes dedicaron as primeiras accións a atemperar os nervios. Momentos de igualdade ata que entra en acción un extramotivado David Reino que, con 9 puntos practicamente consecutivos, enfúndase a camisola de lider permitindo aos locais coller o mando do partido ante un Fontiñas que non tiña a intención de poñelo doado. Con máis desexo que acerto, ambos contendentes tentaban impoñer a súa proposta nunha contenda fisicamente moi exixente. Primeiro asalto que tivo como gañador (aos puntos) ao C.B. Ames por 18 a 13.

Juan, coma sempre, ao 200%

Unha vez sacudidos os nervios e a excitación iniciais, momento para centrar o foco e envorcar todo o traballo e esforzo da tempada na procura do noso obxectivo. Dúas canastras iniciais dos visitantes situábanos a un só punto de diferenza pero, lonxe de sementar as dúbidas, o C.B. Ames, da man dun David Reino estelar, conseguía manter a iniciativa non tanto no xogo como si no taboleiro de marcas. Pero, de súpeto pero non por elo menos agardado, fixo a súa entrada en escena o xogador máis desequilibrante do C.B. Ames: Yeray Rodríguez. Aínda que non tivera a mellor das entradas no encontro, o talentoso escolta sacudiuse a ansiedade con tres bombazos maís aló do 6,75 facendo tremer por vez primeira os cimentos do sistema defensivo deseñado por un Ángel Noya que se viu obrigado a solicitar o seu primeiro tempo morto con 35 a 24 en contra.

Dani conversando con parte do banquiño. Rober, en primeiro plano, atento ás evolucións do encontro. Tándem de luxo

Momento crítico para os visitantes que por vez primeira víanse superados polas oleadas dun conxunto local que, espoleado por unha bancada en éstase, estaba a desenvolver os seus mellores minutos de xogo. Agora si, o balón movíase con fluidez e seguirdade, o que motivou un incremento no acerto nas accións ofensivas. Os locais pretendían romper o partido cun forte tirón que a duras penas obtiña réplica por parte dos santiagueses que acudían á liña de tiro libre como salvoconduto, agardando como auga de maio o asubío dos colexiados cara ao túnel de vestiarios. 

Tempo de lecer. 45 a 32 e a sensación de ter ao rival a piques de bicar a lona. Turno para que os xiareiros máis novos salten á pista e emulen aos seus heroes, se cadra por uns intres.

Como os grandes peleadores, os vistantes non ían dar a torcer os se brazo sen loitar. Liderados polo polivalente e sempre regular Mario Franco "Marito", un dos nomes destacados da categoría, e apoiados nun gran traballo colectivo sobre o rebote en ambas canastras, o A.D.B. Fontiñas lograba conter a sangría do cuarto anterior e conseguía achegarse pouco a pouco ata os 7 puntos de desvantaxe (52 a 45) a falta de catro minutos para o remate deste tercer acto. Pero unha importantísima tripla de Sergio, a irrupción no apartado ofensivo de Joaquín e unha cansatra chea de clase de Jorge devolveron á realidade á estoica escuadra visitante mantendo a diferenza por riba da barreira psicolóxica dos 10 puntos a falta do derradeiro cuarto (62 a 50).

Os rivais pouco ou nada podían facer perante a exhuberancia física de Joaquín

Pero nin moito menos o peixe estaba vendido. O derradeiro parcial comezaba cunha discutible falta antideportiva sinalada pola dispar parella arbitral, espoleando ao equipo visitante que con 7 puntos consecutivos lograba reducir a renta ata 5 en minuto e medio de xogo (62 a 57). Tempo morto de Dani para inculcar aos seus pupilos a trascendencia do momento e a volta aos macanismos e automatismos que nos levaron a desenvolver o mellor baloncesto visto nesta categoría durante a presente campaña. E, tras de nós, centos de seguidores apoiando e levando en voandas ao equipo. O fracaso deixaba de ser unha opción.

Tempo de valentes e que mellor que un gladiador como Juan para asestar os dous primeiros golpes. Yeray, espectacular, recolle o testigo e clava dúas triplas de xeito consecutivo para desatar a tolada nunha bancada que, a bo seguro, tivera estoupado se Aldán consegue culminar con éxito un intento de mate a dúas mans entre un mar de brazos. 

Yeray. MVP compartido con David Reino

Nos intres decisivos a maior profundidade do plantel local conseguía impoñerse ante un conxunto santiagués que, cunha rotación moito máis reducida e penalizado pola falta de acerto dende a liña de tiro libre (21 convertidos de 45 intentados, 47 %), pedía a berros o fin do encontro e manter unha pequena chama de esperanza cara o partido de volta. Último arreón do C.B. Ames que atopaba o oco baixo a canstra rival, circunstancia aproveitada á perfección pola dupla Joaquín/Sebas para incrementar a renda final ata os 18 puntos (90 a 72), ante a satisfacción dunha agredecida parroquia local que non deixou de animar nin por un momento e que foi o verdadeiro sexto xogador do C.B. Ames. 

Por parte do C.B. Ames interviñeron: Tomás Souto (AA), Yeray (27, AAA), Reino (22, AAA), Juan (7, AAA) e Sebas (10, AA) - quinteto inicial - Sergio (3, AA), Aldán (2, A), Jorge (2, A), Joaquín (17, AAA), Raúl (A), Pedro (A) e Fran (A).

O mellor: sen lugar a dúbidas, o espectáculo vivido. Bancadas ateigadas e baloncesto de calidade como a mellor fórmula dun acontecemento inesquecible. Destacar tamén o respeto e deprotividade entre equipos e afecións. Unha auténtica pasada.

O peor: non ter finiquitado a eliminatoria pero, sendo francos, un equipo campión como Fontiñas vai competir ata o final con todos os seus recursos, que son moitos e bos.

Todo o mundo queda emprazado para o desenlace a vindeira fin de semana, concretamente para o sábado 25 dee abril no municipal santiagués de Fontiñas ás 18:00 h.. Deixámosvos coas mellores imaxes captadas polo obxectivo do gran Andrés Panaro, a quen dende esta humilde publicación lle agradecemos a súa inestimable e desinteresada colaboración. GO, AMES, GO!

A gran final

Finiquitadas a liga regular e as eliminatorias, chega o momento da verdade. O C.B. Ames e o A.D.B. Fontiñas, vixente campión, replican a finalísima da campaña pasada pero esta vez baixo o formato de ida e volta, o que garante espectáculo por partida dobre.

As roldas previas resultaron moi dispares para uns e outros. Mentres que o C.B. Ames non deu opción aos seus rivais, tanto en cuartos de final (+ 48 no global da eliminatoria fronte a Praíña, S.P.C.), como, sobre todo, nunha rolda semifinal na que asoballou ao A.D. Manuel Peleteiro por un tenteo global de 95 puntos tras un memorable partido de ida no que se aplicou ao equipo colexial un severísimo castigo de 33 a 93, o camiño do A.D.B. Fontiñas non foi tan sinxelo, en boa medida pola entidade dos rivais aos que se enfrontou: + 17 de diferenza en cuartos de final contra o experimentado C.A.B. Conxo, todos eles colleitados no encontro de volta, e vitoria pola mínima en semifinais contra o Santa Baia de Boiro, nunha eliminatoria chea de igualdade e emoción que estivo aberta ata a derradeira posesión.

Con estes vimbios podería semellar que o C.B. Ames partira a priori coma favorito, pero nada máis lonxe da realidade. O A.D.B. Fontiñas é o actual campión e conta cun equipo novo pero experimentado, perfectamente adestrado por un clásico como Ángel Noya que sabe perfectamente o que quere e o camiño para conseguilo. O paso polas eliminatorias previas deulle un plus de competitividade que o C.B. Ames terá que, polo menos, igualar se quere ter algunha opción de levarse o título.

Primeiro asalto o domingo ás 19:00 h. no municipal do Milladoiro. Ademais da potencia de Tomás, a cabeza de Sergio, a determinación de Fran, os highlights de Yerai, a velocidade de Diego, a espontaneidade de Jaime, o talento de Aldán, a polivalencia de Reino, a experiencia de Raúl, o empuxe de Juan, a calidade de Jorge, a clase de Pedro, a presencia de Sebas, a intimidación de Joaquín e o carisma do gran capitán Alberto, así como a sabedoría do tándem Dani-Rober e o apoio dun multifuncional Ángel, imos precisar de todos vos para axudarnos a dar o primeiro e decisivo paso para a conquista do título. 

Coas cartas cara arriba e a sorte botada, a túa axuda pode ser determinante na nosa loita por celebrar os nosos 20 anos de historia co mellor dos agasallos.

 QUE COMECE O ESPECTÁCULO!