Inesquecible

Primeiro acto da final polo título entre o C.B. Ames e o A.D.B Fontiñas. O municipal do Milladoiro engalanouse coma non se recorda nos vinte anos de historia deste club: bancadas ateigadas de enfervorecidos xiarieiros, globos, pancartas, bombos, bucinas, Álvaro Veiga -speaker do Obradoiro- coma mestre de cerimonias..., en definitiva, un ambiente doutra categoría e motivo de orgullo para todos os que loitaron e traballaron para vivir unha cita como a de onte. De venderse entradas estariamos a falar do clásico "non hai boletos". Onte púxose a proba a capacidade e as prestacións do coliseo amiense. Impresionante.

Aspecto das bancadas para o primeiro asalto. A imaxe fala por si soa

Lourdes pintándolle a cara a todo o que se lle puxo a tiro. Moi grande!

Tras unha espectacular presentación dos protagonistas, e coas emocións a flor de pel, o colexiado principal, Martín Trasancos, eleva o balón coma nunha procesión da madrugá sevillana. Ao ceo con ela. Comeza o espectáculo.

Como xa se podía prever, os contendentes dedicaron as primeiras accións a atemperar os nervios. Momentos de igualdade ata que entra en acción un extramotivado David Reino que, con 9 puntos practicamente consecutivos, enfúndase a camisola de lider permitindo aos locais coller o mando do partido ante un Fontiñas que non tiña a intención de poñelo doado. Con máis desexo que acerto, ambos contendentes tentaban impoñer a súa proposta nunha contenda fisicamente moi exixente. Primeiro asalto que tivo como gañador (aos puntos) ao C.B. Ames por 18 a 13.

Juan, coma sempre, ao 200%

Unha vez sacudidos os nervios e a excitación iniciais, momento para centrar o foco e envorcar todo o traballo e esforzo da tempada na procura do noso obxectivo. Dúas canastras iniciais dos visitantes situábanos a un só punto de diferenza pero, lonxe de sementar as dúbidas, o C.B. Ames, da man dun David Reino estelar, conseguía manter a iniciativa non tanto no xogo como si no taboleiro de marcas. Pero, de súpeto pero non por elo menos agardado, fixo a súa entrada en escena o xogador máis desequilibrante do C.B. Ames: Yeray Rodríguez. Aínda que non tivera a mellor das entradas no encontro, o talentoso escolta sacudiuse a ansiedade con tres bombazos maís aló do 6,75 facendo tremer por vez primeira os cimentos do sistema defensivo deseñado por un Ángel Noya que se viu obrigado a solicitar o seu primeiro tempo morto con 35 a 24 en contra.

Dani conversando con parte do banquiño. Rober, en primeiro plano, atento ás evolucións do encontro. Tándem de luxo

Momento crítico para os visitantes que por vez primeira víanse superados polas oleadas dun conxunto local que, espoleado por unha bancada en éstase, estaba a desenvolver os seus mellores minutos de xogo. Agora si, o balón movíase con fluidez e seguirdade, o que motivou un incremento no acerto nas accións ofensivas. Os locais pretendían romper o partido cun forte tirón que a duras penas obtiña réplica por parte dos santiagueses que acudían á liña de tiro libre como salvoconduto, agardando como auga de maio o asubío dos colexiados cara ao túnel de vestiarios. 

Tempo de lecer. 45 a 32 e a sensación de ter ao rival a piques de bicar a lona. Turno para que os xiareiros máis novos salten á pista e emulen aos seus heroes, se cadra por uns intres.

Como os grandes peleadores, os vistantes non ían dar a torcer os se brazo sen loitar. Liderados polo polivalente e sempre regular Mario Franco "Marito", un dos nomes destacados da categoría, e apoiados nun gran traballo colectivo sobre o rebote en ambas canastras, o A.D.B. Fontiñas lograba conter a sangría do cuarto anterior e conseguía achegarse pouco a pouco ata os 7 puntos de desvantaxe (52 a 45) a falta de catro minutos para o remate deste tercer acto. Pero unha importantísima tripla de Sergio, a irrupción no apartado ofensivo de Joaquín e unha cansatra chea de clase de Jorge devolveron á realidade á estoica escuadra visitante mantendo a diferenza por riba da barreira psicolóxica dos 10 puntos a falta do derradeiro cuarto (62 a 50).

Os rivais pouco ou nada podían facer perante a exhuberancia física de Joaquín

Pero nin moito menos o peixe estaba vendido. O derradeiro parcial comezaba cunha discutible falta antideportiva sinalada pola dispar parella arbitral, espoleando ao equipo visitante que con 7 puntos consecutivos lograba reducir a renta ata 5 en minuto e medio de xogo (62 a 57). Tempo morto de Dani para inculcar aos seus pupilos a trascendencia do momento e a volta aos macanismos e automatismos que nos levaron a desenvolver o mellor baloncesto visto nesta categoría durante a presente campaña. E, tras de nós, centos de seguidores apoiando e levando en voandas ao equipo. O fracaso deixaba de ser unha opción.

Tempo de valentes e que mellor que un gladiador como Juan para asestar os dous primeiros golpes. Yeray, espectacular, recolle o testigo e clava dúas triplas de xeito consecutivo para desatar a tolada nunha bancada que, a bo seguro, tivera estoupado se Aldán consegue culminar con éxito un intento de mate a dúas mans entre un mar de brazos. 

Yeray. MVP compartido con David Reino

Nos intres decisivos a maior profundidade do plantel local conseguía impoñerse ante un conxunto santiagués que, cunha rotación moito máis reducida e penalizado pola falta de acerto dende a liña de tiro libre (21 convertidos de 45 intentados, 47 %), pedía a berros o fin do encontro e manter unha pequena chama de esperanza cara o partido de volta. Último arreón do C.B. Ames que atopaba o oco baixo a canstra rival, circunstancia aproveitada á perfección pola dupla Joaquín/Sebas para incrementar a renda final ata os 18 puntos (90 a 72), ante a satisfacción dunha agredecida parroquia local que non deixou de animar nin por un momento e que foi o verdadeiro sexto xogador do C.B. Ames. 

Por parte do C.B. Ames interviñeron: Tomás Souto (AA), Yeray (27, AAA), Reino (22, AAA), Juan (7, AAA) e Sebas (10, AA) - quinteto inicial - Sergio (3, AA), Aldán (2, A), Jorge (2, A), Joaquín (17, AAA), Raúl (A), Pedro (A) e Fran (A).

O mellor: sen lugar a dúbidas, o espectáculo vivido. Bancadas ateigadas e baloncesto de calidade como a mellor fórmula dun acontecemento inesquecible. Destacar tamén o respeto e deprotividade entre equipos e afecións. Unha auténtica pasada.

O peor: non ter finiquitado a eliminatoria pero, sendo francos, un equipo campión como Fontiñas vai competir ata o final con todos os seus recursos, que son moitos e bos.

Todo o mundo queda emprazado para o desenlace a vindeira fin de semana, concretamente para o sábado 25 dee abril no municipal santiagués de Fontiñas ás 18:00 h.. Deixámosvos coas mellores imaxes captadas polo obxectivo do gran Andrés Panaro, a quen dende esta humilde publicación lle agradecemos a súa inestimable e desinteresada colaboración. GO, AMES, GO!