Coroando o Tourmalet

(By David Kingdom)

Despois da contundente vitoria fronte ao Peleteiro, o C.B. Ames buscaba seguir acumulando sensacións de cara á etapa máis relevante da tempada. En fronte un C.A.B Conxo que, a pesar de acusar importantes baixas con respecto á campaña anterior, non ía poñerlle as cousas sinxelas á escuadra amiense. O escenario, o pavillón colexial do Pío XII no que as dúas afeccións se deron cita para desfrutar dun dos partidos nobres da categoría coas posicións de “cabeza de serie” para as eliminatorias en xogo.

Coa sobremesa aínda atravesando a epiglote, Coach Fentes xa advertía dos perigos e a fame dun rival que non ía vender barata a súa derrota. E así foi, case como un augur romano que viu na inusual tarde seca santiaguesa un sinal divino, o partido comezou atrancado para uns visitantes acostumados a romper os partidos nos primeiros compases de xogo. A defensa zonal proposta polo adestrador local combinada co acerto exterior dun recuperado Álvaro Raviña, propoñía dous crebacabezas que se foron resolvendo a través do movemento de balón, a intensidade defensiva e as transicións a campo aberto, os tres selos de calidade do noso equipo esta tempada. O Ames salvaba os mobles cun +5 ao final do primeiro período que buscaría reforzar nos seguintes compases.

No segundo cuarto do encontro os problemas foron a menos. O equipo visitante soubo aproveitarse das súas vantaxes físicas da man dun xigante Sebas, xa claramente recuperado dos seus problemas de xeonllo, e a intensidade achegada a partes iguais por Juan e Joaquín, dous auténticos pesadelos en defensa para os referentes rivais. Esta cera na pintura foi secundada polo talento exterior de Yeray, xa de volta tras un pequeno parón; Aldán, insultantemente maduro no xogo para os seus 18 anos; e Tomás Souto, cun acerto sobresaliente a pesar de que en ocasións o corpo técnico teña que insistirlle como si de cuñados nun bar se tratasen: pero tira a canastra home! Pois o base tourés tirou, tres triplas nun pavillón que lle traia recordos da súa etapa de formación e un 21-35 na volta ás casetas que daba a sensación de certa tranquilidade.

Pero, como cando escalas por un ilustre porto do Midi Francés, cada curva que viras paréceche a última para coroar. O Conxo aínda tiña argumentos para refutar o xogo do C.B. Ames. O seu principal orador, un incombustible David Pazo que comezaba a dinamitar dende o 6,75 o aro visitante, unha auténtica exhibición anotadora dun veterano que aínda ten moito que dicir entre a “chavalada”. Chamada á orde de Dani en forma de efusivo tempo morto digno de Željko Obradović que fai cuestionar as raíces ourensás do adestrador e lavado de cara para uns xogadores que tiñan que sacar o encontro como fose. O luminoso seguía ao favor dos visitantes que comezaron a atacar con maior pausa e a buscar a liña de tiro libre para facerse fortes e selar a vitoria. O Nilo foi lentamente morrendo no seu Mediterráneo para deixar un resultado de 70-76 que denota a calidade vivida no encontro presenciado ante un rival que sempre parece ter 7 vidas, como os gatos.

Unha vez coroado o Tourmalet da tempada regular, o descenso cara playoff debe facerse seguro pero trazando agresivamente as curvas. O equipo non debe relaxarse antes os próximos rivais que ocupan os últimos postos da clasificación e manter o ritmo de cara a un final de temporada chave para os obxectivos deportivos do clube.

Por parte do Club Baloncesto Ames interviñeron: Tomás Souto (9, AAA), Aldán (9, AAA), Reino (3, A), Juan (10, AAA) e Joaquín (14, AAA) – cinco inicial – Sebas (19, AAA), Yeray (9, AA), Diego (A), Jaime (A), Jorge (3, A), Sergio (AA) e Alberto (A).

O mellor: a capacidade do equipo para aguantar as acometidas dun rival que sempre “fai a goma” e conseguir resolver o partido a pesar da presión dos últimos compases.

O peor: a falta de intensidade por momentos e conceder tiros a rivais que é ben sabido que teñen pólvora e a pequena escordadura de David Reino que terá que descansar un par de semanas de cara ás eliminatorias.

Baloncesto a un lado, os dous equipos, o conxunto arbitral e as afeccións sumáronse á campaña da Asociación Española Contra o Cancro (AECC) portando os “Brazaletes de Esperanza” nesta bonita campaña que tingue de verde o deporte profesional pero tamén os humildes feudos polos que se move o noso clube.

Bendita tolada

 

Volvía ao baloncesto ás tardes dos domingos no Milladoiro Arena cun dos enfrontamentos máis esperados da fase regular. O C.B. Ames e o A.D. Peleteiro pelexando pola Pole Position do grupo 2 e os amienses conxurados na procura do obxectivo de vingar o que ata agora foi a única derrota en toda a campaña e compensar os tres puntos de diferenza a prol dos santiagueses no encontro de ida.

O público respondeu en masa ao chamamento entre semana e, cunhas gradas ateigadas de xente, colorido, vento e percusión, todas as persoas que se deron cita abarrotando as gradas supuraban baloncesto por cada un dos seus poros. Atmosfera das grandes citas e a sensación no ambiente de que algo grande ía acontecer, pese as baixas de Yerai e Pedro ausentes por lesións que, aínda que non revisten gravidade, si que esixen certa precaución tendo en conta o momento da tempada na que nos atopamos.

Ambiente espectacular no coliseo amiense

Tras un quecemento intenso e como leóns engaiolados, asubío inicial. Ambos contendentes saen con forza. O C. B. Ames, coa idea clara de dominar o partido a base dun ritmo de xogo eléctrico, enseguida pon a sétima velocidade pilotado por un Joaquín que non quere saber doutra cousa que non sexa baixar de 15.000 revolucións. 6 puntos consecutivos do pivote e dúas faltas nos primeiros tres minutos dan boa mostra das súas intensidade. 

Cambio obrigado por Sebas. Para os visitantes foi peor o remedio que a enfermidade. O venezolano saltou a cancha decidido a facer valer a súa superioridade física e técnica perante un conxunto rival que adoece de centímetros. Ordes claras do corpo técnico de aproveitar a manifesta debilidade visitante. Os exteriores surtían unha e outra vez de balóns a un axigantado pivote local que maltrataba a unha defensa que semellaba estar composta por Gremlins desesperados por pillar algunha bola. 12 puntos en pouco máis de 5 minutos sen erro. Brutal.

Sebas, abusando

Os visitantes tentaban capear o temporal pero cando este parecía amainar entrou en escena unha nova cicloxénese con nome propio: Aldán. 5 puntos consecutivos para dobrar no electrónico aos visitantes ao termo dos primeiros dez minutos (28 a 14) perante un público entregado á garra e ao talento dos locais.

Pero o C.B. Ames non sacara a relucir todo o seu potencial. Mate de Reino a dúas mans previo escorzo cadeira/xeonllo como tarxeta de benvida ao segundo cuarto que levantou aos xiareiros dos seus asentos. Defensa asfixiante que provocaba que a maior parte dos ataques do conxunto visitante finiquitasen antes de tan sequera lanzar a canastra e uns xogadores locais envorcando sobre o parqué todo o traballo e esforzo das últimas semanas.

Juan, a por todas

O que estaba a acontecer non é froito da casualidade nin dun momento de inspiración, non é o caso. Todo ten a súa orixe nunha sesuda planificación do corpo técnico, liderado polo tándem de adestradores que forman Dani e Rober, e o esforzo, traballo, disciplina e paixón de todos e cada un dos compoñentes dun equipo que tiña posta a “X” no calendario.  E se a todo isto lle engadimos o pulo duns xiareiros que semana a semana apoian ao seu equipo cunha devoción incondicional digna do baloncesto grego dos anos 80, temos a tormenta perfecta. Isto non é o informe PISA. ¡Isto é AMES!

Todo o mundo atento ao PLAN

Facianas de concentración no banquillo. A implicación é total

Parcial de 19 a 5 e o marcador en 47 a 19 que fala ben as claras do desequilibrio entre uns e outros. A grada en éxtase.

A afección pasándoo en grande

Sen lugar para a relaxación, momento para seguir furgando na ferida. Con Joaquín liderando a ofensiva e todo o conxunto defendendo coma unha lexión, as diferenzas seguían a aumentar ante a desesperación dun conxunto picheleiro asoballado tanto polo xogo como polo ambiente. Por se a malleira non era suficiente, no tramo final do terceiro parcial sae Aldán en modo todoxogador para demostrar que, ao mesmo tempo e cunha diferenza de segundos, pode ser un prodixio en ataque e é un auténtico calvario en defensa. Exhibición dun rapaz que oposita claramente a Rookie do ano. 60 a 17 a falta de 10 minutos e, agora si, todo decidido.

Aldán, MVP

Con todo o peixe vendido, o derradeiro cuarto serviu para aumentar aínda máis a vantaxe no electrónico e materializar a comuñón equipo/afección. 76 a 35 ao a final do partido, 41 puntos de diferenza e festa rachada nunhas bancadas nas que os xiareiros semellaban voar sobre o Nido do Cuco. Bendita tolada.

Por parte do C.B. Ames interviñeron: Tomás (1, AA), Reino (10, AAA), Fran (2, AA), Juan (7, AA) e Joaquín (15, AAA) -quinteto inicial – Sergio (2, AA), Jaime (2, AA), Jorge (5, AA), Aldán (16, AAA), Sebas (16, AAA), Raúl (AA) e Diego (AA).

O mellor: a simbiose público-equipo. O pasado domingo estivemos ante unha desas tardes que quedaran gardada nas nosas retinas. Resulta impresionante, e atreveriámonos a cualificar incluso como demencial que máis de 200 persoas de todas as idades se deran cita no coliseo amiense ataviados con camisetas, bombos, bucinas e as súas gorxas para dar o mellor de si mesmas e levar en volandas aos seus xogadores cara a vitora. Non hai palabras que fagan xustiza ao noso agradecemento e orgullo. Todo isto é por vós e grazas a vós. E se isto acontece na fase regular, que nos agarda nos play offs? 

O peor: debemos seguir traballando e non crernos os reis do mambo. Desfrutar do conseguido e traballar dende a humildade para conquistar novas metas e obxectivos. Estamos no Tourmalet da fase regular e o próximo rival, o multicampión CAB Conxo, aproveitará calquera atisbo de relaxación así que deberemos seguir traballando pola mesma liña.

Para rematar, queremos agradecer a consideración da Asociación Española contra o Cancro (AECC) á hora de contar co C.B. Ames para súa campaña solidaria “Brazaletes de Esperanza” durante as dúas próximas xornadas. Sirvan estas liñas como humilde recoñecemento ao inxente labor desenvolto por esta entidade contra unha das maiores lacras da nosa sociedade. Parabéns amigos!

 

Urogalia, novo patrocinador oficial do Club Baloncesto Ames

 

O Club Baloncesto Ames dá un salto de calidade nesta tempada 2025/2026 coa incorporación de Urogalia como patrocinador oficial. A clínica de referencia en uroloxía avanzada, con sede en Santiago de Compostela, aposta decididamente polo deporte da canastra como símbolo de saúde, esforzo e superación.

A súa imaxe corporativa está presente nas equipacións de quecemento (“cubres”) do noso equipo, converténdose nun emblema que nos acompañará cada partido. Non é só publicidade: é un compromiso real cun proxecto deportivo que medra día a día e que busca inspirar á nosa comunidade.

Con máis de dúas décadas de experiencia e un equipo médico liderado polo Dr. Pérez Fentes, Urogalia representa excelencia, innovación e confianza. Valores que se identifican plenamente cos que defendemos dende o club: traballo en equipo, disciplina e paixón polo baloncesto.

Dende o Club Baloncesto Ames agradecemos profundamente este patrocinio, que reforza a nosa identidade e nos impulsa a seguir medrando. A canastra é saúde, é comunidade, é futuro. E hoxe, con Urogalia ao noso lado, é tamén prestixio.

Seguimos sumando. Seguimos medrando.

Nada que declarar

Tenteo ao descanso

Final do 3ª cuarto

Remate de partido

Pouco que comentar no encontro do día de onte e no que o equipo visitante, o Deleite Baloncesto Galdea Senior de Brión, demostrou o porqué da súa condición de colista. Reparto de minutos por parte de Dani que as tivo tesas para manter a tensión competitiva dos seus xogadores. Algún malabarismo de Yeray, Joaquín e Aldán cada vez máis asentados, Jaime ou Fran aproveitando os seus minutos, Alberto tirando á remanguillé ou un aborto de mate de Reino, foron algunhas das notas destacables na contenda máis desequilibrada do que vai de campaña, xunto co retorno de Gaby, apreciado exadestrador, a terras amienses.

Dani, sempre ao 100 %

Sen sobresaltos na bancada

Alberto, posando amablemente para este medio co seu inconfundible e habitual sorriso

Gaby, facendo o que pode co que ten

Por parte do C.B. Ames interviñeron: Tomás Souto (A), Yeray (18, AAA), Reino (9, AA), Juan (4, A) e Pedro (2, A) – quinteto inicial – Sergio (5, AA), Jaime (7, AAA), Fran (9, AAA), Aldán (5, AA), Jorge (11, AA), Joaquín (18, AAA) e Alberto (6, AA).

O mellor: que ninguén se mancara.

O peor: a diferenza entre ambos equipos.

Todo en orde

Despois de dous choques consecutivos coma locais, con sendas vitorias, volta á estrada. Neste caso, visita ao corazón do Barbanza para enfrontarnos ao Congalsa Basket Pobra no remozado e coqueto Pavillón de Venecia, coa clara misión de afianzar posicións e non deixarnos sorprender por un rival que unicamente conta cunha vitora na vixente campaña.

Coma se de unha treboada se tratara, parcial de 0 a 10 en menos de minuto e medio coa dupla Yeray/Reino fritindo a fogonazos a canastra dun conxunto local que saltara a pista cun par de marchas menos.

Yeray, asasino nato

Tempo morto dos locais nun intento de apagar o incendio inicial para o que, á postre, sería o único parcial positivo ao seu favor e equilibrar un chisco a balanza 9 a 13 no ecuador do primeiro parcial. A partires dese momento, e colléndolle prestado o nome ao partido político do impresentable eurodiputado Alvise Pérez, “Se Acabó la Fiesta”. A entrada de Joaquín, Aldán, Sergio e Jaime deulle ao equipo un novo pulo de intensidade, pechando definitivamente o camiño ao noso aro ao tempo que mantíñase o asedio cara a canastra contraria. 11 a 22 e a situación baixo control.

Joaquín, por riba do aro

Pero a superioridade do primeiro parcial íase converter nun xogo de nenos se a comparamos co presenciado nos segundos dez minutos. Liderados por un Aldán excelso en ambos lados do campo, os locais caían unha e outra vez na trampa defensiva ideada por Dani. Cada ataque local era un suplicio, incluso chegando a renunciar a algún deles debido ao abafo ao que estaban a ser sometidos ao traspasar o medio campo. Cada perda local era castigada unha e outra vez con eficacia por parte dun C.B. Ames insultantemente superior.

A lei de Alberto

Defendendo con intensidade

O parcial de 0 a 23 non deixa moito espazo á imaxinación.

Xaque mate

Tras a saída dos vestiarios o C.B. Ames continuou aplicando mesma receita ante un rival en coidados paliativos: paso pechado a canastra e autopista cara o aro contrario. Co encontro en fase terminal, o único obxectivo era loitar contra a posible e lóxica relaxación froito do avultado do resultado. Pero o corpo técnico non sabe de relaxacións e, colocando oportunamente na pista pezas como Diego, Juan ou Tomás Souto que non saben ir a menos de 200 por hora, o ritmo de xogo non se resentiu para continuar coa sangría. Parcial de 6 a 24 e un resultado global 17 a 69 que definía ben as claras o desequilibrio de forzas entre uns e outros.

Reino, tamén moi arriba

Banco de luxo 

Chegados a este punto, o derradeiro cuarto foi anecdótico. Rematar do xeito máis digno posible e, sobre todo, non mancarse. Así o entenderon ambas escuadras deixando que o partido languidecera cara o bucinazo final. 26 a 83, misión cumprida e afianzando posicións.

Saúdo deportivo entre ambos contendentes

Pulgares arriba

Xiareiros satisfeitos

Por parte do C.B.. Ames Interviñeron:

Tomás Souto (AA), Yeray (20, AAA), Reino (19, AAA), Juan (6, AA) e Jorge (AA) – quinteto inicial – Sergio (2, AA), Jaime (6, AA), Fran (4, AA), Aldán (11, AAA), Alberto (4, AA), Joaquín (11, AAA) e Diego (AA).

O mellor: a actividade defensiva e a contundencia en ataque. Imos a máis.

O peor: a debilidade do rival.

Afianzando sensacións

 

Tras uns primeiros encontros contra equipos, en teoría, chamados a pelexar con nos as catro prazas de acceso ao playoff polo título, entramos nunha fase da tempada regular que nos enfrontará aos rivais, tamén a priori, con menos posibilidades de clasificación. Pero, grazas aos deuses, o basket pouco ten que ver coa matemática, estatística ou probabilidade e abofé que algún destes conxuntos poden amargar (e amargarán) as expectativas de máis de un a pouco que se confíe.

O primeiro escollo desta xeira pasaba por recibir ao C.B. Noia, todo un clásico da categoría. Bo ambiente no pavillón de O Milladoiro. Algún dos xiareiros amienses tiveron o privelexio de estrear as novas bufandas made in Lourdes & Beba © especialmente confeccionadas para a presente tempada. Edición limitada de luxo e un toque de distinción ao servizo dos nosos afeccionados.

Lourdes y Sofía en primicia coas novas bufandas 

Primeiros instantes de xogo cun claro protagonista: Yeray. 7 puntos consecutivos e asistencia de luxo para Juan para abrir brecha no marcador.

Pero, a excepción do escolta amiense, o ataque non estaba a ser fluído o que, unido a certa permisividade defensiva, permitía ao conxunto noiés agarrarse ao encontro e incluso adiantarse por vez primeira. Pero a calidade de Aldán no un contra un puxo as cousas no seu lugar ao termo dun primeiro cuarto xogado a medio gas.

Momento para os cambios. Tripla de Jorge e protagonismo para un Joaquín con ganas de desquitarse da súa actuación da pasada xornada. Parcial de 9 a 0 en menos de dous minutos.

Joaquín, poderoso

Pese a diferenza no marcador o encontro non lle estaba a gustar ao corpo técnico. 7 puntos consecutivos dos noieses e o tempo morto de Dani corroboraban un exceso de confianza que, sen lugar a dúbidas, é o peor dos inimigos neste tipo de encontros. Por aqueles momentos, o máis intenso da parroquia local era sen dúbida o noso recén estreado delegado e vello coñecido de todos: Ángel

Ángel, sempre ao servizo do Club

Vaia flow que ten este delegado!

Tras o tempo morto, aro pechado para os visitantes e 7 puntos consecutivos de Pedro, incluída unha tripla na derradeira posesión tras asistencia de esguello de Yerai que rubricaba o +14 ao descanso (38 a 24) ante un rival que non parecía ter demasiados argumentos.

Pero, segundo nos comentan as nosas sempre ben informadas fontes e pese ao marcador favorable, houbo bronca no vestiario (cualificaríamola de “cholina” pero Dani ten pegada propia). A actitude, o compromiso e a concentración durante os corenta minutos son innegociables para o corpo técnico.

Os visitantes non sabían a que se lle viña por riba. Liderados por ese asasino con cara de neno chamado Tomás Souto, autor de dúas triplas e outras dúas case triplas (todas elas, sen fallo) que o confirman como o mellor lanzador de 6,74 da categoría, e baixando o traseiro en defensa ata límites que desafían a física máis elemental, inculcou aos seus compañeiros ese espírito que debe ser santo e sinal da nosa identidade.

Tomás Souto, que gran partido o seu!

Como se dun desastre natural se tratara, os visitantes quedaban sen resposta e só podían ser testemuñas do imparable aumento da buraco no marcador dun encontro visto para sentenza a falta de dez minutos para a súa finalización (65 a 34).

Coa clara intención de ir entrando na dinámica e aproveitando o vento favorable, momento para xogadores que desfrutaron de menos minutos nas xornadas anteriores. E estes responderon e con creces. Jorge asestando certeiros disparos e calibrando o seu fusil cara a vindeiras citas, Diego e Jaime a quince mil revolucións pola pista, Fran facendo gala da súa polivalencia, Sergio manexando ao seu antollo, Joaquín imparable e o gran capitán Alberto pois, coma sempre, sendo Alberto... Pese ao desequilibrado da contenda, estabamos a presenciar un digno espectáculo.

Pero un par de xogadores visitantes non parecían querer aceptar a derrota con dignidade. Primeiro, unha sobreactuada defensa sobre Diego que semellaba querer invitalo a bailar e, pouco despois, un aspirante a dentista que, cabezazo cara atrás mediante, puxo a proba a resistencia maxilofacial de Fran. Ambos xogadores, tras as sinaladas agresións, semellaban pedir unhas desculpas transmitindo unha credibilidade similar á unhas declaracións de Víctor de Aldama a OK Diario. Un claro sinal de impotencia impropio dunha escuadra que viviu tempos mellores.

Pero ao final e por sorte o partido rematou dentro dos cauces da normalidade. 81 a 42 claro e rotundo e o C.B. Ames encontrando o camiño polo que queremos transitar.

Por parte do Club Baloncesto Ames interviñeron:

Tomás Souto (10, AAA), Yeray (14, AA) Aldán (5, AA), Juan (4, A) e Pedro (12, AA) – cinco inicial – Diego (6, AA), Jaime (4, AA), Joaquín (15, AAA), Jorge (11, AA), Fran (A), Sergio (A) e Alberto (A).

O mellor: o paso ao fronte de todo o equipo tras o descanso e a sensación de dominio con independencia da composición do quinteto. Contamos con bos músicos e todos saben que instrumento teñen que tocar.

O peor: A actitude dalgún xogador visitante nas postrimerías do encontro e a pasividade do equipo arbitral. Dende esta humilde publicación demandamos do estamento arbitral maior contundencia á hora de atallar este tipo de comportamentos, perigosos para a integridade física dos deportistas. Que o encontro estea resolto a falta de poucos minutos non significa baixar a garda e deixar sen castigo este tipo de accións, aumentando a sensación de impunidade nos infractores dun xeito directamente proporcional ao descenso do nivel de protección dos xogadores que sofren este tipo de accións que, por outro lado, son bastante sinxelas de apreciar.

Sólidos e Firmes

Prato forte o servido o pasado domingo no municipal de O Milladoiro. Tras a indixestión da pasada xornada en forma de derrota contra Peleteiro, quenda para un dos cocos da competición: o multicampión “Papatorio, Tapas e Brasas”, máis coñecido no mundiño do basket zonal como C.A.B. Conxo.

Albiscábanse fortes emocións no coliseo amiense, máis tendo en conta que os pupilos de Fran Varela virían con ganas de desquitarse da semifinal da campaña pasada e, concretamente, do memorable encontro de ida no que o C.B. Ames noqueara aos santiagueses por un abultado 72 a 41. Só podía quedar un. Momento para avaliar as forzas duns e doutros nun duelo que ven a converterse nun dos grandes clásicos da categoría.

Todos moi guapos coas novas equipacións

Cando o adestrador fala, os xogadores escoitan

Non o parece, pero Pedro tamén ten un bo salto

Tras uns primeiros minutos presididos pola ansiedade en ambas escuadras, o C.B. Ames conseguiu atemperar os seus nervios antes que o seu rival dende a defensa. Liderados por un Juan en plan Super Saián nivel Deus, os locais pechaban a cancela e negaban toda posibilidade de acceso ao aro. Aínda que os ataques non estaban a ser todo o fluídos que a parroquia local desexaría, a fortaleza baixo os taboleiros era suficiente para materializar unha estatística, cremos, inédita ata onte: que Conxo non consiga anotar unha canastra en xogo a longo de todo un parcial.

Juan, todo vontade e sacrificio. MVP

Aldán, cada vez máis adaptado, anota a primeira tripla

Ao principio do segundo cuarto imponse a lóxica e os picheleiros conseguen perforar o aro contrario por vez primeira. Momento para o intercambio de pareceres nunha fase áspera e trabada na que os visitantes conseguían manterse a flote dende a liña de tiro libre. Xa chegando ao descanso unha importante tripla de Jorge impide que Conxo se achegue perigosamente no electrónico. 28 a 18 ao descanso e a sensación de que ambos equipos non mostraran a meirande parte do seu potencial.

Conscientes do perigo de ter ao rebufo un equipo curtido en mil batallas, os discípulos de Dani afrontaron o inicio da segunda metade coa intención de, mantendo a eficacia defensiva, incrementar a nosas porcentaxe de acerto cara o aro contrario.

Apretemos!

Aí estaba a clave e  quen mellor cun asasino como Yeray para executar as ordes recibidas. Dúas triplas estratosféricas y e unha espectacular entrada a canastra catapultaban ao C.B. Ames ante un Conxo que parecía quedar sen resposta. Parcial de 13 a 0 de saída e 41 a 18 no electrónico que facía presaxiar un plácido percorrido cara ao desenlace final.

Pero iso e moito supoñer contra un equipo campión. Tirando orgullo, os visitantes non baixaban os brazos e tentaban sobrevivir de calquera forma ao tempo que tomaban consciencia que non sería o seu día. Pero, aínda así, e a base do empuxe tanto de Luis Mosquera como do mítico zurdo Roi Pallares, os visitantes aproveitaban a rotación local para non descolgarse no marcador. A tripla final de Raviña Jr dende o seu propio campo, que arrincou unha sonora exclamación na bancada seguida do correspondente aplauso de recoñecemento, mantiña un fío de esperanza para os visitantes a falta de dez minutos para o final (47 a 33).

Pero o C.B. Ames, coa lección aprendida da semana pasada, non tiñan pensado permitir o máis mínimo indicio de recuperación. 2 +1 de Reino remontando a liña de fondo e anotando por riba do aro e unha entrada do sempre descarado Jaime aproveitando un despiste defensivo volvía a situar as diferenzas na contorna dos vinte puntos.

Eran os momentos máis divertidos do encontro. Un C.B. Ames coral intercambiaba canastras cun equipo rival ao que se lle acaba o tempo.

A tripla de Pedro e a segunda “non tripla” de Tomás eran replicadas por dúas triplas do incombustible David Pazo.

A sorte estaba botada e o velo caendo do lado local dun xeito máis que merecido. So había tempo para unha última espectacular acción de Yerai contra todos para anotar coa man esquerda sabe Deus como previo rectificado, rebricando o 63 a 49 final. Insolente!

Respect

Por parte do C.B. interviñeron:

Tomás (4, AA), Yerai (12, AA), Reino (11, AA), Juan (12, AAA) e Pedro (5, AA) – cinco inicial – Jaime (2, A), Fran (6, A), Jorge (3, A), Aldán (5, AA), Joaquín (2, A), Sergio (A) e Alberto (A).

O mellor: a defensa. Deixar a un equipo das prestacións de Conxo sen anotar unha soa canastra nun cuarto enteiro e non permitir que chegue aos 50 puntos (relaxación final incluída), fala ben as claras do magnífico traballo do club amiense. Baixando o cu podemos chegar ben arriba.

O peor: certas doses de ansiedade no apartado ofensivo que, por momentos, redundan nunha caída nas porcentaxes de acerto. De todas formas, isto non ten feito máis que comezar. Cando suba o acerto (e subirá) e se mantemos a intensidade defensiva, seremos un equipo temible.  

Sen sobresaltos

Primeiro encontro do curso como locais. Tras a batalla da pasada xornada en Boiro, confirmáronse as baixas de Sebas e Raúl que deixaron paso ao debut de Yeray esta tempada e a estrea oficial de Joaquín coa camisola amiense. Bo ambiente nunhas bancadas expectantes ante o que o C.B. Ames ten que ofrecer ante as expectativas creadas. Como rival, todo un clásico: un Escola Deportiva Ribadulla que viña de plantar cara a todo un C.A.B Conxo na xornada inicial e que non tiña previsto vir ao pavillón do Milladoiro a facer turismo.

Bo ambiente e expectación nas bancadas

Pero antes de comezar tiñamos unha sorpresa reservada a un dos xogadores máis icónicos do Club Baloncesto Ames nestes 20 anos de historia. Eloy. A traizón, e coa complicidade da súa familia, todos os presentes recoñeceron a dilatadísima traxectoria do nobre pívot amiense nunha sentida homenaxe a un rapaz que é historia viva deste club: lenda.

Eloy, querido por todos

Aínda coas emocións a flor de pel, balón ao aire. Yeray saía da gaiola decidido a mandar dende os primeiros instantes e, ben apoiado por Reino e Juan, propón un ritmo frenético de xogo coa intención de asoballar ao rival nos primeiros minutos de encontro (16 a 6, min. 5).

No ecuador do cuarto Dani, coa intención de manter a esixencia física inicial, decide cambiar totalmente o quinteto. A tónica seguía ser a mesma: ritmo elevado e claridade cara ao aro dun rival que a duras penas se mantiña no encontro. Gran impresión a causada polo debutante Joaquín, que nestes 5 minutos anotou 7 puntos e dominou ambos taboleiros, nunha actuación que rendía o mellor dos tributos a Eloy, orgulloso de que o seu xa mítico nº 13 estivera nas mans dun rapaz que dá o 120% en cada acción.

Joaquín está chamado a darnos moitas tardes de gloria

A inclasificable canastra de Jaime sobre a bucina situaba o electrónico nun 30 a 17 favorable que falaba ben ás claras da superioridade local.

Pero no segundo cuarto mudaría o conto. O que antes era velocidade e precisión, transformouse en parsimonia e vaguidades, cambio en parte motivado polo bo facer dun Ribadulla que, como equipo coraxudo que é, non tiña previsto dar o seu brazo a torcer tan facilmente como podía parecer. A seca anotadora dos locais é aproveitada polos visitantes para meterse de novo no partido. Parcial para os pupilos de Pipo por 9 a 13 e 39 a 30 ao descanso. Aquí ninguén regala nada.

O encontro esixía unha volta ao visto no primeiro cuarto e abofé que así sucedeu. Nun claco do primeiro parcial, canastra de Juan e tripla de Yeray incluídas, nove puntos consecutivos dunha desatada escuadra local dinamitaban a contenda. O Ribadulla quedábase sen resposta perante ao aluvión ofensivo nun terceiro cuarto devastador e cun parcial de 24 a 10 que esnaquizaba calquera esperanza para os de Vedra.

Pedro culmina unha contra coa súa acostumada suavidade

Coa sensación do deber cumprido e vinte e tres puntos arriba (63 a 40), no derradeiro parcial ambos contendentes firmaban o pacto de non agresión. Aínda así, o gran capitán Alberto decidiu entreter a parroquia cun par de highlights de mérito mentres os visitantes intercambiaban canastras pensando xa nos vindeiros compromisos. Ao final, 79 a 60 e segunda vitoria que nos permite escalar ata a segunda posición, só detrás do A.D. Manuel Peleteiro que esta xornada deu a gran badalada ao impoñerse ao CAB Conxo por 13 puntos de vantaxe (63 a 50).

Gran inicio do capitán  

A continuación, as estatísticas completas do C.B. Ames:

Powered by Yeray

O mellor: a sentida e merecidísima homenaxe a Eloy. Sempre con nós!

O peor: o inexorable paso dos anos. Lei de vida.

Víctor, Linas e Jota acompañando a Eloy. É máis divertido ver basket que inspeccionar obras...