 |
| Lendas |
Hai historias que comezan dende o final e finais que só son o principio de todo. E que, ao contrario do que cantaba Carlos Gardel no mítico tango "Volver" vinte anos dan para moito. Pero, como o vivido o pasado sábado no pavillón municipal de Fontiñas, nada. Toda unha orxía de sentimento e emoción que desmbocou no primeiro título da nosa historia. Agora sí, podemos dicir con orgullo: WE-ARE-THE-CHAMPIONS.
 |
| Explosíón de xúbilo ao levantar o trofeo |
Pero, ao contrario do que puidera desprenderse do marcador final (69 a 87), a empresa non foi nada doada. O ADB Fontiñas, pese ao -18 colleitado no Miladoiro, non tiña intención algunha de dar o seu brazo a torcer e moito menos perante a súa parroquia. Ao igual que no partido de ida, ambiente de gala no municipal santiagués.
Pero se de algo nos serviu a única derrota desta tempada perante o Manuel Peleteiro, aló por principios de curso, é que, con independencia do acerto que teñas, a intensidade non se negocia, e menos cando tes enfrente un equipo campión que, a bo seguro, ten previsto saír a morder. Pero, quen pode morder a un pitbull?
Sen ningún tipo de complexos, dende o principio conseguimos neutralizar as acometidas do conxunto local, tanto na pista como nas bancadas. A marea amesá igualaba, e incluso superaba, aos efectivos locais arroupando aos seus xogadores neste último paso para un título que é de todos.
 |
| A marea amiense, en pé, apoiando ao seu equipo. Sen vós, imposible! |
 |
| Manolo, santo de seña da nosa afección |
O C.B. Ames, sabedor da súa vantaxe, controlaba un encontro no que, en todo momento, vía polo retrovisor ao seu rival ata que os santiagueses, tras moito traballo e sufrimento, conseguían poñerse por diante no electrónico aos 3 minutos do segundo parcial (27 a 26). Pero, lonxe de poñernos nerviosos, é nese momento onde sacamos o noso carácter gañador para subir un par de marchas e, liderados por Sebas e un David Reino colosal en toda a eliminatoria, endosar un parcial de 0 a 16. O C.B. Ames estaba a desequilibrar a contenda máis por méritos propios que por erros alleos, ata que a dupla arbitral decidiu tomar un protagonismo non requirido e sinalar dúas faltas técnicas tan consecutivas coma innecesarias ao adestrador local, Ángel Noya, que no daba crédito (nin el nin ninguén) ao que acababa de acontecer. Un inmerecido borrón dentro dun grande espectáculo. 31 a 45 ao descanso e o obxectivo máis preto que nunca.
 |
| Sebas, amo e señor dos taboleiros |
 |
| Reino, pedazo final á súa |
Momento para manter a cabeza fría e o corazón quente. Tras a reanudación, o C.B. Ames tirou de oficio e mantivo as distancias en todo momento coñecedor de que o cronómetro era o seu máis fiable aliado. Fontiñas comezaba a ser consciente de que non sería posible a remontada, aínda que como equipo campión que é, nuna deixaron de crer exixindo o máximo dos xogadores dun C.B. Ames que non se podía permitir ningún tipo de relaxación. E se de dar o 100 % falamos poña na súa vía un tipo como Joaquín. Ben secundado por Aldán, a xoven dupla exhibiu todo o seu repertorio eliminando calquera atisbo de esperanza na bancada local.
 |
| Aldán, diferencial |
 |
| Joaquín, 20 puntos e tropecentos mil rebotes |
52 a 67 a falta de 10 minutos e agora sí todo o peixe vendido. Derradeiro cuarto para disfrutar e dedicar ao noso público sen perder en ningún caso o respecto a un rival que deu o mellor de si durante os 80 minutos da eliminatoria. Tempo para as homenaxes e recoñecementos a todo un bloque que traballou arreo durante toda a tempada para conseguir o que asubío final viña a confirmar: 69 a 87 e, con toda xustiza, campións da competición por vez primeira nos nosos 20 anos de historia.
 |
| Jorge, francotirador, desemplovou o fusil no derradeiro parcial |
 |
| Dani, o xefe, tentando xestionar as emocións... |
 |
| ... misión imposible |
Explosión nas bancadas e recoñecmento mutuo entre ambos contendemtes nun claro exemplo de deportividade previo á ceremonia de entrega de trofeos. A delegada da Federación Galega de Baloncesto fixo entrega ao gran capitán, Alberto Sampedro, que alzou o trofeo coa soltura propia de alguén que fixera isto todos os días, desatando a tolemia:
 |
| Grazas! |
 |
| Ángel Noya, descualificado inxustamente, felicitando a Raúl. Respect. |
 |
| Yeray, feliz coma unha perdiz |
 |
| Diego e Jaime, cando non corren teñen este aspecto |
 |
| Aldán e Joaquín, descarados e insolentes |
 |
| Alberto e Yeray, pasado, presente e futuro |
As celebracións non se fixeron esperar, trasladándose da pista ao vestiario:
E trasladándose finalmente ao poluar restaurante
Mollos e Moios, onde tanto xogadores, corpo técnico e directiva fusionáronse na celebración cos nosos xiareiros nunha velada que resultou ser inesquecible para todos:
 |
| FAMILIA |
 |
| Lolo, posando coma un profesional |
Hoxe non é día para mellores ou peores, só para agradecementos:
- A todos os que durante estes 20 anos contribuiron ao sostemento deste proxecto deportivo: xogadores, adestradores, directivos e familias. Este título tamén é voso!
- E, por riba de todo, aos nosos INCONDICIONAIS. Grazas por acompañarnos e guiarnos neste traxecto!
Pero, como xa dixemos, isto é so o principio. Agora toca a fase de asecenso á segunda división. Pero esa será outra historia...
A VIAXE CONTINÚA
Ningún comentario:
Publicar un comentario