En crise (de xogo)

Cruzamento de camiños o pasado domingo nun pavillón Alonso Rodríguez de Noia que rexistrou unha gran afluencia de público. O Furancho do Floro C.B. Noia, en clara traxectoria ascendente tras un errático inicio de campaña, recibía a un C.B. Ames en horas baixas en canto a resultados e, sobre todo no xogo a pesar de a vitoria colleitada ante o C.B. Santa Baia sub-22 da pasada xornada. Un enfrontamento transcendental ao que os visitantes acudían sen os seus dous adestradores, Gaby e Raúl, facéndose coas rendas do banco o noso gran capitán Dani e con outro peso pesado do vestiario como Víctor nos labores de adestrador axudante.

Ao comezo do partido os noieses sorprenderon aos amienses apostando por un ritmo frenético de partido e presionando a toda cancha. O acerto desde máis aló do 6,75 unido á férrea defensa sobre os nosos xogadores exteriores motivou as primeiras diferenzas no marcador (8 a 2) polo que Dani viuse obrigado a pedir o seu primeiro tempo morto e a introducir cambios nun quinteto inicial desconcertado que non atopaba o camiño ao aro rival. A entrada de Manu e o bo facer de Juan conseguiron deter a sangría, unha vez superada a vértixe inicial, para ir entrando aos poucos no xogo. Ao final dos dez primeiros minutos, 16 a 11 a favor dos locais.

No segundo cuarto o C.B. Ames saíu cunha mellor disposición en defensa e algo máis de calma (aínda que non a desexada) en ataque. Cinco puntos seguidos dun sobremarcado Jorge, menos inspirado que en ocasións anteriores, poñían o equilibrio no electrónico nos primeiros (e case únicos) minutos nos que o C.B. Ames conseguiu dominar o choque. A última canastra dun inspirado Eloy baixo os taboleiros poñía o 25 a 24 ao descanso e coa sensación de que poderiamos irnos aos vestiarios cun marcador favorable se tivésemos unha porcentaxe minimamente decente desde o tiro libre. Esta é unha faceta do xogo fundamental nunha categoría como a nosa e os repetidos e preocupantes fallos son un lastre demasiado pesado. Alarmante.

Pero, grazas á garra e ao tesón acostumado e á baixada dos locais en canto ás súas prestacións ofensivas, continuabamos nun partido no que, a pesar de todo, as sensacións non eran boas. A pesar de que o terceiro cuarto comezou como terminara o segundo, esto é, cunha canastra de Eloy baixo os aros ao que se sumou un triple de Jorge, pronto os vellos demos amienses comezaron a manifestarse. O empuxe defensivo dos locais propiciaba momentos de precipitación en ataque que provocaban multitude de agasallos en forma de perdas de balón que eran aproveitados para anotar con facilidade e desequilibrar de novo o partido. Dani esforzábase unha e outra vez en corrixir os erros dos seus pupilos pero a empresa non era fácil. Para máis inri, os colexiados non parecían querer aplicar a mesma rapadoira a ambos os dous lados da cancha, xa que mentres os nosos contactos eran sancionados en repetidas ocasións, a fiereza da presión noiesa apenas era obxecto de sanción, o que aumentou o noso grao de desesperación. Novo parcial favorable para os locais (16 a 10) para situar a contenda nun 41 a 34 que poñía as cousas moi difíciles a falta de dez minutos.

Cos locais lanzados polo trunfo e os visitantes descolocados e sen resposta, o último cuarto foi unha carnicería. Todos os defectos dos tres cuartos precedentes manifestáronse no peor momento posible: precipitación, ansiedade, incontables perdas de balón, porcentaxes paupérrimos desde o tiro libre, erros de principiante en canastras fáciles e un sen fin de cousas máis que converteron o noso final de partido nun auténtico despropósito. Co encontro perdido, un mocoso Noiés que non fixera nada ao longo dun choque duro pero, ata o momento, de luva branca, comezou a provocar aos frustrados xogadores visitantes nun alarde do que non se debe facer cando tes o partido gañado, incluído un intento de canastra previo 360º que, menos mal para el, non conseguiu facer diana. Inmediatamente, un veterano como Eloy recriminoulle a súa actitude chulesca e maleducada, obtendo como resposta a sinalización dunha técnica duns colexiados tan perdidos como o conxunto amiense. Para competir hai que saber perder pero, sobre todo, hai que saber gañar, valores que todo club debe inculcar desde as idades máis temperás pero, que pódeselle pedir a un club cuxo adestrador solicita un tempo morto a falta de pouco máis dun minuto para o final e con vinte puntos arriba? Como resposta, Dani decide, con bo criterio, non aproveitalo e contemplar como o míster local dá as últimas instrucións aos seus xogadores coma se se tratara da última posesión dunha final olímpica nun dos peores xestos que se poden dar nunha cancha de baloncesto. En calquera caso, os xogadores e o corpo técnico do C.B. Ames, nun alarde de señorío e de sentido común, deciden non entrar ao trapo e dar por finiquitado un encontro que reflectiu un claro e contundente 62 a 42 no que foi, sen dúbida, o pau máis gordo no que vai de campaña. Podemos dicir, sen temor a equivocarnos, que estamos nunha profunda crise deportiva, aínda que o grupo continúa intacto e, se cabe, máis unido que nunca como demostra o feito das correspondentes cervexas que compartimos no bar de enfronte tras abandonar o pavillón noiés. Esa é a nosa principal fortaleza, o que nos fará rexurdir e, a bo seguro, a envexa de moitos.

Por parte do C.B. Ames interviñeron:

Jota (2), Quique (3), Jorge (10), Eloy (6) e Juan (5) - quinteto inicial - Alberto Jr. (4), Linas (2), Rober (2), Manu (8), Victor, Diego e Dani.

O mellor: sen dúbida, o sacrificio e a implicación neste proxecto tanto de Dani, no seu labor de adestrador e de Víctor, no seu labor de axudante, antepoñendo o ben común aos seus intereses persoais. Todo un exemplo tanto na cancha como fóra dela e polo que debemos de estar eternamente agradecidos. Quedamos sen adxectivos.

O peor: a dinámica na que entramos xusto no momento determinante da tempada. Estamos a xogarnos os garavanzos e quedámonos sen argumentos, sobre todo na faceta ofensiva. Debemos adestrar máis e mellor para desterrar a infinidade de erros que cometemos e volver atopar a nosa identidade. A crise é manifesta e debemos sacudírnola canto antes se queremos aspirar ao obxectivo de quedar entre os catro primeiros. Xa non hai marxe para o erro e na próxima xornada, sen solución de continuidade, recibimos ao C.B. Infor-Santiago, líder da competición e un dos equipos máis fiables ao longo da presente campaña. É o momento de botar o resto e de non agacharse.

C.B. Ames Vs. Santa Baia sub-22 completo

Aquí vos deixamos o partido íntegro desta xornada ante o Santa Baia sub-22 de Boiro:

E lembrade que tedes este e outros partidos do voso club favorito na nosa canle de YouTube.

Grazas por acompañarnos!

Recuperando sensacións

Sen tempo para recompoñernos tras a inesperada derrota da xornada pasada a mans do C.B. San Mauro, quenda para a estrea en casa na segunda volta ante un equipo en franca progresión con respecto á pasada campaña: o C.B. Santa Baia sub-22. Para volver atopar o camiño da vitoria tiñamos tres cousas claras: manter a calma en ataque, orde defensiva e, sobre todo, pechar calquera posibilidade de contraataque do rival cun bo balance defensivo.

Así as cousas, e coa resaca da derrota anteriormente comentada moi presente, comezamos o partido con moitas dúbidas no noso xogo. O "Jorgesistema" non daba os froitos desexados, o que motivou a primeira vantaxe a favor dos boirenses (2 a 5) ante un C.B. Ames espeso e atrancado. Tempo para os cambios e Raúl, aos mandos da nave amiense debido á ausencia de Gaby, decide poñer en liza a Alberto Jr, quen coa súa ousadía e frescura de pernas introduce o cambio de ritmo necesario para voltear o marcador. Tres grandes penetracións súas e un triplo frontal do capitán Dani colócannos por diante no electrónico ao termo dos dez primeiros minutos (13 a 11), aínda que con moita marxe de mellora.

Nos primeiros minutos do segundo parcial mantense a igualdade ata que Quique, cunha espectacular entrada a canastra, e Jota, cun triple escorado, establecen as primeiras diferenzas. Novamente, a entrada dun Alberto Jr. inspiradísimo a ambos lados da cancha, e con cinco puntos consecutivos, certifica a primeira fractura no marcador e a ruptura do ata ese momento equilibrio imperante. Pero, co C.B. Santa Baia en bonus, reaparece un dos nosos grandes lastres ao longo da presente campaña: os erros desde a liña de tiro libre. A melloría neste aspecto debe ser capital se pretendemos conseguir o noso obxectivos xa que, en gran parte, a culpa do noso pleno de derrotas en partidos axustados teñen neste apartado un dos seus factores máis determinantes. Xusto antes de irse ao descanso, os visitantes collen un pouco de aire grazas á meritoria canastra de Vázquez sobre a bucina. 14 a 10 de parcial a favor do C.B. Ames e 27 a 21 ao descanso. Máis problemas en ataque que en defensa.

Tras a volta dos vestiarios saímos cos ánimos renovados e coa determinación, agora si, de cumprir coas premisas básicas que nos guiarían cara á vitoria. Había que romper o partido se non queriamos atoparnos coas nosas pantasmas. Jorge, que ata ese momento errara os seus sete intentos desde máis aló do 6,75, recargou o seu fusil e anoto tres triples que facían efecto nos boirenses. Con Eloy como amo e señor dos taboleiros, Rober á batuta, e Víctor en plan "metrónomo", o C.B. Ames convertíase, de súpeto, nunha orquestra ben engraxada na que todos os seus integrantes aportaban. O desconcerto visitante era patente ante a que se lle viña encima. Sen apenas oportunidades sequera para lanzar a canastra, e máis sobrepasados que un ateo nunha procesión en Semana Santa, os de Boiro non podían máis que ser testemuñas de como a segunda unidade do C.B. Ames daba continuidade á tempestade, liderados por un incisivo Raúl. O parcial ao longo destes dez minutos dio todo: 24 a 4, e un C.B. Ames que volve polos seus foros para situar un rotundo 51 a 25 no electrónico. Visto para sentenza.

Co encontro finiquitado, o último e intranscendente parcial serviu para dar confianza a aqueles xogadores necesitados de minutos e ir recuperando sensacións para as importantes citas que están por chegar. Ao final do partido, 60 a 34 e a pensar nos nosos próximos rivais.

O mellor: o reencontrarnos coa vitoria nunha partido coral. Defensa seria e pinceladas en ataque que atisban o que este equipo pode chegar a dar, aínda que a marxe de mellora segue sendo moi elevado e estamos lonxe da nosa mellor versión. 

O peor: poderiamos falar da porcentaxe de acerto desde o tiro libre, de precipitación e desorde en diferentes fases do encontro, dos balóns perdidos, etc., pero, sen dúbida, pouco despois de terminar o encontro faciámonos eco da noticia de alcance que encolleu os corazóns de todos os amantes do baloncesto: a morte en accidente de helicóptero do gran Kobe Bryant e dos seus oito acompañantes, entre eles unha das súas fillas. Terrible. Desde esta humilde publicación queremos sumarnos ao pesar de toda a gran familia do baloncesto e ter o noso máis sentido recordo para a Mamba Negra. Déixanos unha lenda, nace un mito. Moitas grazas por todo o que nos ensinaches, mestre, polo teu exemplo, polos teus valores, e por ese eterno sorriso. Descansa en paz compañeiro.

Kobe Bryant (1978 - 2020)

In memoriam

E, para rematar, a estatística completa dos xogadores do C.B. Ames:

(Pincha para ampliar)

C.B. San Mauro Vs. C.B. Ames completo

A continuación ofrecémosvos o partido completo disputado o pasado 18 de xaneiro en Vilanova de Arousa entre o C.B. San Mauro e o C.B. Ames:

Lembra que tes a túa disposición este e outros encontros do C. B. Ames na nosa canle de YouTube.

Moitas grazas aos nosos supporters!

Duro pau para as nosas aspiracións

Tras unha semana extra debido á xornada de descanso, volta á competición para iniciar a segunda volta visitando ao C.B. San Mauro en Vilanova de Arousa. A cómoda vitoria na primeira volta presaxiaba unha pedra de toque ideal para retomar a nosa actividade tras o longo parón do Nadal, aínda que coas baixas de Jacobo, Alberto Jr., Manu e o gran capitán Dani, sumado ao maior rendemento do equipo local no seu feudo, se atisbaba que a empresa non sería fácil.

Os primeiros compases resultaron de certo desconcerto por parte do C.B. Ames ata que Jorge, nunha clara declaración de intencións do que sería un gran partido no apartado individual, comezou a anotar desde diversas posicións para situarnos por diante no marcador. Pero os locais non ían a claudicar facilmente e, coñecedores das súas armas, castigaban unha e outra vez as excesivas perdas de balón (ata 7 neste cuarto) con canastras fáciles baixo o noso aro. A entrada en pista de Raúl volvía poñer as cousas no seu sitio e, cunha gran acción tras rebote ofensivo remontando a liña de fondo, conseguiu suspenderse no aire e para encestar apoiándose en táboa e deixar un 14 a 15 favorable neste primeiro cuarto. As nosas sospeitas confirmábanse: este partido pouco ou nada tiña que ver co encontro de ida.

Ao comezo do segundo parcial os locais parecían menos enchufados que nos instantes iniciais, cuestión que foi aproveitada polo nosos para conseguir un parcial de 4 a 9 e levar a iniciativa no marcador (18 a 24), grazas en gran parte aos dous triples de Jorge e á nosa maior intensidade defensiva nestes primeiros cinco minutos. Pero, de súpeto, un afortunadísimo triple a taboleiro espolea aos locais que, liderados polo seu capitán e xogando a un ritmo tan eficaz como pousado, endósannos un parcial de 12 a 2 no que unha pedrada dun mermado Alberto Sampedro sería a nosa única achega ofensiva na parte final deste cuarto. Ao descanso, 30 a 26 a favor do C.B. San Mauro e moito, pero que moito, por mellorar.

Tras a continuación mostramos a nosa mellor cara. Con Jota ordenando o xogo, Quique facendo gala dun gran despregamento físico, Eloy dominando os taboleiros en ambos os dous lados, Juan lendo perfectamente a zona exposta polos locais e un excelso Jorge en plan "executor", en catro minutos de xogo puxémonos  +8, o que provocou a perda momentánea dos papeis por parte dos locais e motivou a expulsión do seu adestrador por unha protesta reiterativa e airada dunha inexistente falta antideportiva sobre Ramírez, único bastión local que conseguía dar a réplica aos nosos envites. Pero, de novo, o apagamento ofensivo. O C.B. San Mauro regresaba ao encontro desde o tiro libre mentres que o C.B. Ames, volvendo ao terreo de decisións precipitadas que presidiu o noso xogo durante os primeiros vinte minutos, deu aire ás aspiracións do rochoso conxunto local. As perdas e a mala selección de tiro eran castigados, mesmo co clásico "palomero", por parte dun conxunto local que interpretaba ben a nosa desorde. A volta á cancha (e da orde) tanto de Jota e de Juan como, sobre todo, dun Jorge a outro nivel (7 de 10 en triplos ata ese momento), volvían poñer a esperanza nos corazóns amienses. Pero un par de triples dos locais, un deles sobre a bucina, volvían situar por encima no marcador a falta dos últimos dez minutos por disputarse (52 a 49).

Cuarto e definitivo parcial e todo por decidir. Gaby pon en liza ao seu quinteto titular que, liderado nos instantes iniciais por un corajudo Quique e pola polivalencia de Juan, tenta romper o torticero ritmo de encontro con penetracións e ataques rápidos que motivan a asistencia dos xogadores do C.B. Ames á liña de persoal aínda que, como se está convertendo en costume, a eficacia non resulta a desexada. Pero, por enésima vez, emerxe a figura dun Jorge excelso para anotar o seu oitavo triple e colocarnos por diante no marcador (57 a 58) a falta de sete longos minutos por disputarse. Igualdade máxima e emocións aseguradas nun encontro que, aínda que non era unha oda ao baloncesto, si que auguraba un final de infarto.

E chegamos ao momento álxido. Con 65 a 63 no marcador, a falta de trece segundos e posesión para os locais en campo de ataque, a consígna está clara: roubar ou falta. A falta de entendemento no saque é aproveitada por Quique, que consegue roubar o balón e saír disparado cara á canastra local ante a oposición de Ramírez que, no seu intento de tapón, despraza claramente ao escolta amiense impedíndolle anotar ante a impasible mirada dos colexiados que decidiron emborronar o seu máis que correcto labor ata o momento marcándose un Poncio Pilatos en toda regra. Por moito menos estes mesmos colexiados sinalaran multitude de faltas ao longo deste encontro, pero a máxima que determina que é máis fácil, neste tipo de accións determinantes, mirar para outro lado que sinalar a infracción (non vaia ser que se prolongue o partido, e máis se a acción vai en contra do equipo local) resultou decisiva. Ante as protestas visitantes, o C.B. San Mauro rubricou o 67 a 63 final coa súa enésima canastra de "palomero". Con independencia desta acción, nunca deberiamos chegar a un escenario de final igualado xa que esta tempada atragántasenos en exceso este tipo de situacións. Sen dúbida, un duro e inesperado pau ás nosas aspiracións de clasificarnos para a fase final.

A continuación, servímosvos a estatística completa dos xogadores do C.B. Ames:

(Pincha para ampliar)

O mellor: Jorge. Imperial ao longo de todo o encontro. 32 puntos, 8 triplos e un auténtico pesadelo para o rival. Ademais, mantivo o tipo en defensa e mentalmente véselle máis centrado. Un xogador moi por encima desta categoría e todo un luxo para o C.B. Ames.

O peor: novo final axustado e outra derrota. As malas decisións ao longo de diferentes tramos do encontro lastraron as nosas posibilidades. 21 perdas de balón, mal balance defensivo, tan só seis rebotes en ataque e a incapacidade para impoñer o noso ritmo foron determinantes nunha derrota que non debemos escusar na última e máis que discutible decisión arbitral. Mención aparte para o 12 de 26 desde a liña de tiro libre, capital á hora de que a balanza se inclinase a favor dos locais. Temos moito que traballar para transformar as nosas debilidades en fortalezas. Van pasando as xornadas e cada vez queda menos marxe para o erro...

C.B. Ames Vs: Elidente C.B. Rianxo completo

Se alguén quere quitarse o mal sabor de boca do clásico Barça - Madrid de onte, a continuación servimos o encontro completo disputado o pasado domingo entre o C.B. Ames e o Elidente Rianxo:

Coma sempre, podes visionar este e outros partidos do teu club favorito na nosa canle de YouTube.

Moitas grazas a todos os nosos xiareiros polo seu apoio incondicional. Antes de que acabe o ano, achegámonos ás 16.000 visitas, algo inimaxinable no momento de poñer esto en marcha.

FELICES FESTAS A TOD@S! HO-HO-HOOOOO

Trámite antes do peche do exercicio 2019

Tras as últimas tres derrotas consecutivas e o parón motivado polo ponte da Constitución, quenda para recuperar sensacións perdidas ante un a priori propicio rival. O debutante e naquel momento pechacancelas Elidente C.B. Rianxo visitaba o municipal de Bertamiráns sen estrear o seu marcador de vitorias ao longo da presente campaña, e encaixando severas derrotas na maioría dos seus enfrontamentos, o que facía presaxiar que sería unha vítima propicia para que o C.B. Ames endereitase o rumbo.

Antes do comezo, dúas noticias (unha mala e outra boa): a lesión na espalada a última hora do noso francotirador Jorge, que decidiu non participar no xogo co propósito de non arriscar para apoiar aos seus compañeiros desde o banco; doutra banda, sen dúbida a mellor noticia do partido, a entrada na convocatoria por primeira vez na tempada de toda unha institución como Alberto Sampedro.

Comezo do partido cunha clara misión: acabar coa racha negativa

Compadecían os visitantes con tan só seis efectivos, mentres que os locais presentábanse co máximo regulamentariamente permitido. Un desequilibrio de forzas que quedaba patente desde os instantes iniciais de xogo, nos que tanto Alberto Jr. como Juan campaban ás súas anchas para protagonizar un 10 a 0 inicial que daba boa mostra de como sería o partido. Pero tras este parcial de saída, chegaron uns minutos de desconcerto e relaxación que foron aproveitados polos visitantes para realizar a súa única aproximación no electrónico ao longo de todo o choque, e que deparou un tanteo ao final do primeiro cuarto de 14 a 9.

O segundo cuarto comezaba coa primeira canastra do "debutante" Alberto Sampedro, moi na súa liña, tras un estrano e sorprendente autorrebote. Con todo, o encontro era un puro despropósito e os erros sucedíanse a ambos os dous lados da cancha ata que Gaby decide tentar dar a volta á situación coa entrada dos Beiro Brothers e de Linas. A efectividade do lituano na pintura, a boa disposición do escolta ao longo de todo o rectángulo de xogo e a intensidade e mestría do base era o que os locais precisaban para romper a delgada liña que mantiña aos visitantes no partido ata ese momento. Os, agora si, certeiros ataques locais facían trizas a tan estraña como anárquica defensa "individuozonal" proposta por un equipo visitante que non dispoñía de alternativas nin na pista nin fóra dela. O parcial de 23 a 9 deixaba un 37 a 18 a favor do C.B. Ames e a clara sensación de que este non sería un partido que se ía a distinguir pola súa emoción precisamente.

Un Juan dominante bastábase e sobrábase para eliminar calquera tipo de resistencia dun equipo visitante que, minguado de efectivos e claramente inferior baixo os aros, tentaba plantar cara da forma máis digna posible, aínda que de maneira estéril. Froito da vantaxe no marcador, a falta de intensidade foi a tónica dominante nun cuarto no que, case ao seu termo, Jota conseguía o primeiro triple do C.B. Ames, algo tan inusitado ao longo da tempada como plausible ante a ausencia do noso principal artilleiro. Novo parcial favorable por 16 a 10, o que situaba o marcador nun plácido 53 a 28 a falta de dez minutos para o final.

Co equipo visitante absolutamente entregado, o último cuarto serviría para tentar recuperar sensacións e seguir manexando o encontro de acordo aos nosos intereses. A dupla Quique-Raúl tiraba do carro ofensivo ante un rival máis bo que un noivo en casa dos seus sogros que non opoñía ningún tipo de resistencia ata chegar ao resultado final de 74 a 41. Traballo feito e unha nova vitoria que nos permite abandonar a espiral derrotista das últimas xornadas e encarar o novo ano co espírito renovado.

Máximo respecto entre ambos contendentes ao longo de todo o partido

A continuación, la estatística completa dos xogadores do C.B. Ames:

(Pincha para ampliar)

O peor: a falta de intensidade durante diversas fases do xogo, posiblemente contaxiados pola debilidade e indolencia dun rival que, a pesar de todo, realizou un digno papel.

O mellor: a vitoria para pechar o ano e o cambio de dinámica. Agora toca armarse para unha segunda volta na que se prevén fortes emocións.

Bo esforzo, mal resultado

Despois das dúas últimas derrotas, a visita do líder á nosa cancha non era o máis indicado para rexurdir das nosas cinzas e volver entrar na tan necesitada dinámica positiva que tanta falta fainos. O A.D. Básquet Ames, debutante na categoría, equipo revelación e, á vez, primeiros na clasificación, visitaba o municipal de Bertamiráns o pasado 1 de decembro sabedor da transcendencia deste partido cara ás súas aspiracións. Un equipo novo e ambicioso disposto a todo. Pola súa banda, o C.B. Ames presentábase co obxectivo sobrepoñerse á deriva derrotista na que se atopa inmerso cunha vitoria de prestixio.

Ambos os equipos saltaban á cancha coa clara intención de facer valer o seu respectivo estilo de xogo. Por unha banda, o C.B. Ames, con maior rigor táctico e superioridade na pintura e, polo outro, o A.D. Básquet Ames cun bloque novo, sólido e propoñendo un ritmo endiañado de xogo.

Con estas vimbias, o primeiro cuarto foi do mellorciño que se viu ao longo desta campaña. Con Jorge en modo francotirador (11 puntos neste cuarto, incluídos tres triples) liderando o ataque local, ben secundado por un Juan que bailaba claqué na zona visitante e un Manu que penetraba como o bisturí dun forense entre a defensa rival, chegaron as primeiras vantaxes no electrónico ante un A.D. Básquet Ames que replicaba como podía as arremetidas dun C.B. Ames desatado e ben plantado sobre o parqué. Co rebote asegurado, superábase a presión proposta polos visitantes e o balón circulaba con alegría inusitada. Pero o intenso conxunto visitante non se viña abaixo e esperaba, acazapado, o previsible descenso da porcentaxe de acerto dos locais para asestar os seus golpes. Ao final dos dez primeiros minutos, 26 a 19 a favor do C.B. Ames ante un público que o pasaba en grande.

Pero no segundo cuarto a decoración sería totalmente distinta. A entrada na segunda unidade por parte de ambos os contendentes deparou un descenso alarmante do nivel de acerto dos locais, mentres que os visitantes mantiñan a esixencia física para comezar a recuperar balóns grazas á súa presión asfixiante e conseguir canastras fáciles ao contraataque. Sen capacidade de resposta, os pupilos de Antón, liderados por un gran David Reino, conseguían superar aos discípulos dun Gaby que só podía dar réplica a base de tempos mortos que na esperanza de cortar o ritmo frenético imposto polos visitantes e que, agora si, daba os seus froitos. Apenas dúas canastras en xogo e un tiro libre en todo o cuarto para os locais, mentres os visitantes mantiñan o seu listón anotador. O 5 a 20 de parcial permitía ao A.D. Básquet Ames voltear o electrónico e establecer un resultado favorable de 32 a 39 ao descanso.

Tras a oportuna conxura no vestiario, ambos equipos saltaron á cancha coa intención de seguir batallando en pos da vitoria. O terceiro cuarto, máis parecido ao primeiro que ao segundo, puxo de manifesto a igualdade existente entre dous equipos con características opostas. Cada un coas súas armas, intercambiaron canastras ao longo de todo un período no que a manifesta igualdade só se viu descompensada por un descomunal triplo de Jacobo sobre a bucina que levantou tanto aos membros do banco como aos incondicionais do C.B. Ames dos seus asentos. Novo asalto favorable a un resucitado C.B. Ames (21 a 16) que deixaba o marcador nun apertado 53 a 55 a falta de 10 minutos para resolverse.

E, por terceira vez consecutiva, un partido apretado. No que levamos de tempada, con excepción do partido contra Noia, este tipo de encontros non se nos está dando nada ben. Cos nosos xogadores franquicia cargados de minutos, a maior profundidade de banco visitante comezaba a marcar as diferenzas nos momentos decisivos de xogo. Con todo, o C.B. Ames non perdía a cara ao encontro e con cinco puntos consecutivos dun castigado Manu mantivemos as nosas opcións ata que, de novo, a aparición dun David Reino en plan estelar con dous triplos consecutivos daba ao traste coas nosas aspiracións de vitoria. Nin sequera o sexto triple de Jorge servía para dar esperanzas ao C.B. Ames ante un A.D. Básquet Ames que demostrou o porqué da súa clasificación. Ao final 65 a 70 a favor dos visitantes nun partido disputado de poder a poder e no que só a maior consistencia e profundidade de banco visitante, unido ao seu maior acerto desde a liña de tiros libres, fixo caer a balanza ao seu favor.

Terceira derrota consecutiva do C.B. Ames e cuarta en total, o que nos fai descender varios postos na competición e perigar o obxectivo de clasificarnos para a fase final. Hai que cambiar a tendencia canto antes e o próximo encontro, o último do ano, ante o pechacancelas Elidente Rianxo, parece a ocasión propicia para iso, aínda que debemos ser humildes e non confiarnos se queremos sacar un resultado positivo.

Por parte do C.B. Ames interviñeron:

Alberto Jr. (7), Jorge (21), Juan (11), Raúl (3) e Jota - quinteto inicial - Jacobo (5), Manu (13), Quique (3), Eloy (2), Víctor, Dani e Rober.

O mellor: dar a cara durante todo o partido e manternos con opcións ata os instantes finais. Ningún equipo superaranos con facilidade.

O peor: a irregularidade manifesta. Alternamos grandes parciais con períodos desastrosos, e xeralmente lástrannos máis estes últimos que o que achegan os primeiros. Á que baixamos un pouco o nivel, os nosos rivais castigan a nosa debilidade. Debemos mellorar a nosa capacidade de resolución nos instantes finais dos partidos xa que, de momento, nos finais apretados a moeda sempre cae en cruz e esto non é unha casualidade. Debemos de ser máis fortes mentalmente.

Doutor Jekyll e Míster Hyde

Partido de prognóstico incerto o celebrado o pasado día 23 de novembro no sempre difícil pavillón municipal de Os Tilos. O equipo anteriormente coñecido como Club de Baloncesto Amigos de Teo (CBAT), agora baixo o nome de Praíña SPC Basket, recibía a un C.B. Ames disposto a resarcirse da inesperada derrota colleitada na xornada anterior ante o Vistaalegre. 

Mal comezo para os nosos intereses. A pesar de dispoñer de opcións claras, o C.B. Ames non conseguía profanar o aro rival. Parcial de 7 a 0 nos cinco primeiros minutos que Rober, ao fin, consegue romper cun triple certeiro para inaugurar o noso casilleiro. Dous tiros de media distancia convertidos por Juan e por Jorge para aproximarnos no marcador no noso mellor minuto deste cuarto (9 a 7) e, de súpeto, a nosa produción ofensiva vólvese deter, feito que é aproveitado polos locais para escaparse no marcador e certificar un 14 a 7 no primeiro parcial. Cada canastra custaba un mundo, polo que non resultaba difícil adiviñar que este sería un enfrontamento a poucos puntos.

Pero se o primeiro cuarto foi malo, o segundo foi un tormento. Unicamente os cinco puntos conseguidos falan ben ás claras do noso rendemento ofensivo ao que contribuía decisivamente un aro máis duro que o pelo dun Playmobil. Non entraba unha nin que nos mataran. Pola súa banda, os locais, moito máis centrados aínda que sen facer nada doutro mundo, continuaban ao seu ritmo para, paulatinamente, poñer terra polo medio repetindo a anotación do cuarto anterior. Todo esto traduciuse nun parcial de 14 a 5, o que deixaba o electrónico en 28 a 12. Uns números para chorar, sobre todo en ataque. O único consolo que nos quedaba é que no outro lado non o poderiamos facer peor...

Tras o descanso pasamos do tormento á tormenta. Tras a canastra inicial de Linas e unha marabillosa extensión de brazo a aro pasado de Raúl, o renovado C.B. Ames desatou un vendaval ofensivo liderado pola "dobre J" formada por Juan e Jorge, autores de dous triplos cada un, ademais de contaxiarnos no apartado defensivo negando o acceso á nosa canastra. Rapidamente, a cómoda vantaxe dos locais viuse recortada ante o implacable, e descoñecido ata este cuarto, ataque visitante. A lesión dun Diego moi magullado pola defensa local, permitida polos colexiados, non suporía un freo no noso obxectivo: enxugar a renda negativa dos dous cuartos anteriores. Triplazo case sobre a bucina dun enorme Juan decidido a cambiar a protesta aos árbitros polo liderado para compensar completamente a diferenza e poñernos por primeira vez por diante no marcador nun cuarto memorable e cheo de orgullo por parte da escuadra amiense. 5 a 22 de parcial e 33 a 34 no electrónico. As espadas en todo o alto e co vento de cola a falta dos decisivos últimos dez minutos por celebrarse.

A pesar de as primeiras acometidas dos locais, Juan e Jorge, Jorge e Juan, seguían ao seu con tres triples máis, o segundo de proporcións bíblicas ao que o novo aleiro amiense acompañou dun tiro libre. Non contento con iso e en pleno refacho de acerto, Jorge volvía anotar máis aló do 6,75 co defensor encima e, seguidamente, encestaba baixo canastra tras unha portentosa asistencia de Juan, para colocarnos oito puntos arriba (38 a 46) a falta de seis minutos por disputarse. Era o noso mellor momento. Pero o conxunto de Teo é coñecido por non dar o seu brazo para torcer en ningún momento e, paso a paso e coa aquiescencia do colexiado en momentos determinantes do encontro, foi recortando as diferenzas en base a unha mestura de tiros libres cun par de lanzamentos de media distancia para volver poñerse por diante no marcador (49 a 48) a falta de dous minutos nun final de alta tensión. A partir dese momento tanto a responsabilidade como o cansanzo fixeron efecto en ambos contendentes, que non conseguían atopar o camiño do aro. Tras múltiples erros en ambos os lados, última posesión para o C.B. Ames a falta de 15 segundos para a finalización: ou o ceo ou o inferno. Balón para un Jorge que se topa coa poboada defensa rival e que non permite sequera ver o aro ao talentoso aleiro visitante, polo que volviamos caer nun final de partido apertado por segunda vez consecutiva no que vai de tempada. Co 49 a 48 final, o C.B. Ames abandonou o pavillón coa dobre sensación atopada de, por unha banda, tirar os dous primeiros cuartos e, por outro, sobrepoñerse a unha situación crítica e poder dispoñer de opcións ata o último segundo de partido. 

A continuación, ofrecémosvos a estatística completa deste partido:

(Pincha para ampliar)

O peor: Por unha banda, os dous primeiros cuartos. Paupérrimos 12 puntos. Polo outro, o final do partido, no que nos remontaron oito puntos e tomáronse malas decisións que nos condenaron ao fracaso. Míster Hyde.

O mellor: o terceiro cuarto e os cinco primeiros minutos do último parcial. Moi ben a ambos lados da cancha. Doutor Jekyll.

Para finalizar, deixámosvos o partido case completo. Falta o terceiro cuarto (parece que estamos gafados) por problemas técnicos: 

Como sempre, podedes visualizar o contido deste e doutros partidos do C.B. Ames na nosa canle de YouTube

Significar que, o máis axiña posible, continuaremos actualizando os contidos deste blogue. Pedir desculpas aos nosos incondicionais polos atrasos destas últimas datas; e é que este humilde cronista afeccionado non pode estar sempre ao 100%. 

Grazas pola vosa paciencia!

C.B. Ames Vs. C.B. Vistaalegre completo

Neste post ofrecémosvos o partido completo celebrado o pasado domingo entre o C.B. Ames e o C.B. Vistaalegre de Santiago. Só para masoquistas:

E lembrade que podédes ver este e outros partidos do voso club favorito na nosa canle de YouTube.

Moitas grazias afición!