Afianzando sensacións

 

Tras uns primeiros encontros contra equipos, en teoría, chamados a pelexar con nos as catro prazas de acceso ao playoff polo título, entramos nunha fase da tempada regular que nos enfrontará aos rivais, tamén a priori, con menos posibilidades de clasificación. Pero, grazas aos deuses, o basket pouco ten que ver coa matemática, estatística ou probabilidade e abofé que algún destes conxuntos poden amargar (e amargarán) as expectativas de máis de un a pouco que se confíe.

O primeiro escollo desta xeira pasaba por recibir ao C.B. Noia, todo un clásico da categoría. Bo ambiente no pavillón de O Milladoiro. Algún dos xiareiros amienses tiveron o privelexio de estrear as novas bufandas made in Lourdes & Beba © especialmente confeccionadas para a presente tempada. Edición limitada de luxo e un toque de distinción ao servizo dos nosos afeccionados.

Lourdes y Sofía en primicia coas novas bufandas 

Primeiros instantes de xogo cun claro protagonista: Yeray. 7 puntos consecutivos e asistencia de luxo para Juan para abrir brecha no marcador.

Pero, a excepción do escolta amiense, o ataque non estaba a ser fluído o que, unido a certa permisividade defensiva, permitía ao conxunto noiés agarrarse ao encontro e incluso adiantarse por vez primeira. Pero a calidade de Aldán no un contra un puxo as cousas no seu lugar ao termo dun primeiro cuarto xogado a medio gas.

Momento para os cambios. Tripla de Jorge e protagonismo para un Joaquín con ganas de desquitarse da súa actuación da pasada xornada. Parcial de 9 a 0 en menos de dous minutos.

Joaquín, poderoso

Pese a diferenza no marcador o encontro non lle estaba a gustar ao corpo técnico. 7 puntos consecutivos dos noieses e o tempo morto de Dani corroboraban un exceso de confianza que, sen lugar a dúbidas, é o peor dos inimigos neste tipo de encontros. Por aqueles momentos, o máis intenso da parroquia local era sen dúbida o noso recén estreado delegado e vello coñecido de todos: Ángel

Ángel, sempre ao servizo do Club

Vaia flow que ten este delegado!

Tras o tempo morto, aro pechado para os visitantes e 7 puntos consecutivos de Pedro, incluída unha tripla na derradeira posesión tras asistencia de esguello de Yerai que rubricaba o +14 ao descanso (38 a 24) ante un rival que non parecía ter demasiados argumentos.

Pero, segundo nos comentan as nosas sempre ben informadas fontes e pese ao marcador favorable, houbo bronca no vestiario (cualificaríamola de “cholina” pero Dani ten pegada propia). A actitude, o compromiso e a concentración durante os corenta minutos son innegociables para o corpo técnico.

Os visitantes non sabían a que se lle viña por riba. Liderados por ese asasino con cara de neno chamado Tomás Souto, autor de dúas triplas e outras dúas case triplas (todas elas, sen fallo) que o confirman como o mellor lanzador de 6,74 da categoría, e baixando o traseiro en defensa ata límites que desafían a física máis elemental, inculcou aos seus compañeiros ese espírito que debe ser santo e sinal da nosa identidade.

Tomás Souto, que gran partido o seu!

Como se dun desastre natural se tratara, os visitantes quedaban sen resposta e só podían ser testemuñas do imparable aumento da buraco no marcador dun encontro visto para sentenza a falta de dez minutos para a súa finalización (65 a 34).

Coa clara intención de ir entrando na dinámica e aproveitando o vento favorable, momento para xogadores que desfrutaron de menos minutos nas xornadas anteriores. E estes responderon e con creces. Jorge asestando certeiros disparos e calibrando o seu fusil cara a vindeiras citas, Diego e Jaime a quince mil revolucións pola pista, Fran facendo gala da súa polivalencia, Sergio manexando ao seu antollo, Joaquín imparable e o gran capitán Alberto pois, coma sempre, sendo Alberto... Pese ao desequilibrado da contenda, estabamos a presenciar un digno espectáculo.

Pero un par de xogadores visitantes non parecían querer aceptar a derrota con dignidade. Primeiro, unha sobreactuada defensa sobre Diego que semellaba querer invitalo a bailar e, pouco despois, un aspirante a dentista que, cabezazo cara atrás mediante, puxo a proba a resistencia maxilofacial de Fran. Ambos xogadores, tras as sinaladas agresións, semellaban pedir unhas desculpas transmitindo unha credibilidade similar á unhas declaracións de Víctor de Aldama a OK Diario. Un claro sinal de impotencia impropio dunha escuadra que viviu tempos mellores.

Pero ao final e por sorte o partido rematou dentro dos cauces da normalidade. 81 a 42 claro e rotundo e o C.B. Ames encontrando o camiño polo que queremos transitar.

Por parte do Club Baloncesto Ames interviñeron:

Tomás Souto (10, AAA), Yeray (14, AA) Aldán (5, AA), Juan (4, A) e Pedro (12, AA) – cinco inicial – Diego (6, AA), Jaime (4, AA), Joaquín (15, AAA), Jorge (11, AA), Fran (A), Sergio (A) e Alberto (A).

O mellor: o paso ao fronte de todo o equipo tras o descanso e a sensación de dominio con independencia da composición do quinteto. Contamos con bos músicos e todos saben que instrumento teñen que tocar.

O peor: A actitude dalgún xogador visitante nas postrimerías do encontro e a pasividade do equipo arbitral. Dende esta humilde publicación demandamos do estamento arbitral maior contundencia á hora de atallar este tipo de comportamentos, perigosos para a integridade física dos deportistas. Que o encontro estea resolto a falta de poucos minutos non significa baixar a garda e deixar sen castigo este tipo de accións, aumentando a sensación de impunidade nos infractores dun xeito directamente proporcional ao descenso do nivel de protección dos xogadores que sofren este tipo de accións que, por outro lado, son bastante sinxelas de apreciar.

Sólidos e Firmes

Prato forte o servido o pasado domingo no municipal de O Milladoiro. Tras a indixestión da pasada xornada en forma de derrota contra Peleteiro, quenda para un dos cocos da competición: o multicampión “Papatorio, Tapas e Brasas”, máis coñecido no mundiño do basket zonal como C.A.B. Conxo.

Albiscábanse fortes emocións no coliseo amiense, máis tendo en conta que os pupilos de Fran Varela virían con ganas de desquitarse da semifinal da campaña pasada e, concretamente, do memorable encontro de ida no que o C.B. Ames noqueara aos santiagueses por un abultado 72 a 41. Só podía quedar un. Momento para avaliar as forzas duns e doutros nun duelo que ven a converterse nun dos grandes clásicos da categoría.

Todos moi guapos coas novas equipacións

Cando o adestrador fala, os xogadores escoitan

Non o parece, pero Pedro tamén ten un bo salto

Tras uns primeiros minutos presididos pola ansiedade en ambas escuadras, o C.B. Ames conseguiu atemperar os seus nervios antes que o seu rival dende a defensa. Liderados por un Juan en plan Super Saián nivel Deus, os locais pechaban a cancela e negaban toda posibilidade de acceso ao aro. Aínda que os ataques non estaban a ser todo o fluídos que a parroquia local desexaría, a fortaleza baixo os taboleiros era suficiente para materializar unha estatística, cremos, inédita ata onte: que Conxo non consiga anotar unha canastra en xogo a longo de todo un parcial.

Juan, todo vontade e sacrificio. MVP

Aldán, cada vez máis adaptado, anota a primeira tripla

Ao principio do segundo cuarto imponse a lóxica e os picheleiros conseguen perforar o aro contrario por vez primeira. Momento para o intercambio de pareceres nunha fase áspera e trabada na que os visitantes conseguían manterse a flote dende a liña de tiro libre. Xa chegando ao descanso unha importante tripla de Jorge impide que Conxo se achegue perigosamente no electrónico. 28 a 18 ao descanso e a sensación de que ambos equipos non mostraran a meirande parte do seu potencial.

Conscientes do perigo de ter ao rebufo un equipo curtido en mil batallas, os discípulos de Dani afrontaron o inicio da segunda metade coa intención de, mantendo a eficacia defensiva, incrementar a nosas porcentaxe de acerto cara o aro contrario.

Apretemos!

Aí estaba a clave e  quen mellor cun asasino como Yeray para executar as ordes recibidas. Dúas triplas estratosféricas y e unha espectacular entrada a canastra catapultaban ao C.B. Ames ante un Conxo que parecía quedar sen resposta. Parcial de 13 a 0 de saída e 41 a 18 no electrónico que facía presaxiar un plácido percorrido cara ao desenlace final.

Pero iso e moito supoñer contra un equipo campión. Tirando orgullo, os visitantes non baixaban os brazos e tentaban sobrevivir de calquera forma ao tempo que tomaban consciencia que non sería o seu día. Pero, aínda así, e a base do empuxe tanto de Luis Mosquera como do mítico zurdo Roi Pallares, os visitantes aproveitaban a rotación local para non descolgarse no marcador. A tripla final de Raviña Jr dende o seu propio campo, que arrincou unha sonora exclamación na bancada seguida do correspondente aplauso de recoñecemento, mantiña un fío de esperanza para os visitantes a falta de dez minutos para o final (47 a 33).

Pero o C.B. Ames, coa lección aprendida da semana pasada, non tiñan pensado permitir o máis mínimo indicio de recuperación. 2 +1 de Reino remontando a liña de fondo e anotando por riba do aro e unha entrada do sempre descarado Jaime aproveitando un despiste defensivo volvía a situar as diferenzas na contorna dos vinte puntos.

Eran os momentos máis divertidos do encontro. Un C.B. Ames coral intercambiaba canastras cun equipo rival ao que se lle acaba o tempo.

A tripla de Pedro e a segunda “non tripla” de Tomás eran replicadas por dúas triplas do incombustible David Pazo.

A sorte estaba botada e o velo caendo do lado local dun xeito máis que merecido. So había tempo para unha última espectacular acción de Yerai contra todos para anotar coa man esquerda sabe Deus como previo rectificado, rebricando o 63 a 49 final. Insolente!

Respect

Por parte do C.B. interviñeron:

Tomás (4, AA), Yerai (12, AA), Reino (11, AA), Juan (12, AAA) e Pedro (5, AA) – cinco inicial – Jaime (2, A), Fran (6, A), Jorge (3, A), Aldán (5, AA), Joaquín (2, A), Sergio (A) e Alberto (A).

O mellor: a defensa. Deixar a un equipo das prestacións de Conxo sen anotar unha soa canastra nun cuarto enteiro e non permitir que chegue aos 50 puntos (relaxación final incluída), fala ben as claras do magnífico traballo do club amiense. Baixando o cu podemos chegar ben arriba.

O peor: certas doses de ansiedade no apartado ofensivo que, por momentos, redundan nunha caída nas porcentaxes de acerto. De todas formas, isto non ten feito máis que comezar. Cando suba o acerto (e subirá) e se mantemos a intensidade defensiva, seremos un equipo temible.  

Sen sobresaltos

Primeiro encontro do curso como locais. Tras a batalla da pasada xornada en Boiro, confirmáronse as baixas de Sebas e Raúl que deixaron paso ao debut de Yeray esta tempada e a estrea oficial de Joaquín coa camisola amiense. Bo ambiente nunhas bancadas expectantes ante o que o C.B. Ames ten que ofrecer ante as expectativas creadas. Como rival, todo un clásico: un Escola Deportiva Ribadulla que viña de plantar cara a todo un C.A.B Conxo na xornada inicial e que non tiña previsto vir ao pavillón do Milladoiro a facer turismo.

Bo ambiente e expectación nas bancadas

Pero antes de comezar tiñamos unha sorpresa reservada a un dos xogadores máis icónicos do Club Baloncesto Ames nestes 20 anos de historia. Eloy. A traizón, e coa complicidade da súa familia, todos os presentes recoñeceron a dilatadísima traxectoria do nobre pívot amiense nunha sentida homenaxe a un rapaz que é historia viva deste club: lenda.

Eloy, querido por todos

Aínda coas emocións a flor de pel, balón ao aire. Yeray saía da gaiola decidido a mandar dende os primeiros instantes e, ben apoiado por Reino e Juan, propón un ritmo frenético de xogo coa intención de asoballar ao rival nos primeiros minutos de encontro (16 a 6, min. 5).

No ecuador do cuarto Dani, coa intención de manter a esixencia física inicial, decide cambiar totalmente o quinteto. A tónica seguía ser a mesma: ritmo elevado e claridade cara ao aro dun rival que a duras penas se mantiña no encontro. Gran impresión a causada polo debutante Joaquín, que nestes 5 minutos anotou 7 puntos e dominou ambos taboleiros, nunha actuación que rendía o mellor dos tributos a Eloy, orgulloso de que o seu xa mítico nº 13 estivera nas mans dun rapaz que dá o 120% en cada acción.

Joaquín está chamado a darnos moitas tardes de gloria

A inclasificable canastra de Jaime sobre a bucina situaba o electrónico nun 30 a 17 favorable que falaba ben ás claras da superioridade local.

Pero no segundo cuarto mudaría o conto. O que antes era velocidade e precisión, transformouse en parsimonia e vaguidades, cambio en parte motivado polo bo facer dun Ribadulla que, como equipo coraxudo que é, non tiña previsto dar o seu brazo a torcer tan facilmente como podía parecer. A seca anotadora dos locais é aproveitada polos visitantes para meterse de novo no partido. Parcial para os pupilos de Pipo por 9 a 13 e 39 a 30 ao descanso. Aquí ninguén regala nada.

O encontro esixía unha volta ao visto no primeiro cuarto e abofé que así sucedeu. Nun claco do primeiro parcial, canastra de Juan e tripla de Yeray incluídas, nove puntos consecutivos dunha desatada escuadra local dinamitaban a contenda. O Ribadulla quedábase sen resposta perante ao aluvión ofensivo nun terceiro cuarto devastador e cun parcial de 24 a 10 que esnaquizaba calquera esperanza para os de Vedra.

Pedro culmina unha contra coa súa acostumada suavidade

Coa sensación do deber cumprido e vinte e tres puntos arriba (63 a 40), no derradeiro parcial ambos contendentes firmaban o pacto de non agresión. Aínda así, o gran capitán Alberto decidiu entreter a parroquia cun par de highlights de mérito mentres os visitantes intercambiaban canastras pensando xa nos vindeiros compromisos. Ao final, 79 a 60 e segunda vitoria que nos permite escalar ata a segunda posición, só detrás do A.D. Manuel Peleteiro que esta xornada deu a gran badalada ao impoñerse ao CAB Conxo por 13 puntos de vantaxe (63 a 50).

Gran inicio do capitán  

A continuación, as estatísticas completas do C.B. Ames:

Powered by Yeray

O mellor: a sentida e merecidísima homenaxe a Eloy. Sempre con nós!

O peor: o inexorable paso dos anos. Lei de vida.

Víctor, Linas e Jota acompañando a Eloy. É máis divertido ver basket que inspeccionar obras...

UNIT 365 súmase ao Club Baloncesto Ames como colaborador

 

O Club Baloncesto Ames dá un paso máis na súa aposta pola saúde, o rendemento e o vínculo co tecido local. Para a tempada 2025/2026, contamos coa colaboración de UNIT 365, o centro deportivo e profesional de referencia no Novo Milladoiro.

UNIT 365 é moito máis que un ximnasio: é un espazo multidisciplinar onde o adestramento físico, o benestar mental e o traballo profesional conviven nun ambiente moderno e motivador. Con máis de 4.000 m² de instalacións, ofrece desde CrossFit SCQ, pilates, ioga e multideporte, ata espazos de coworking, oficinas e salas de formación, converténdose nun punto de encontro para deportistas, emprendedores e familias.

A colaboración con UNIT 365 reforza a nosa visión de club: formar persoas activas, comprometidas e conectadas coa súa contorna. A súa implicación co deporte base é unha mostra de como o emprendemento local pode impulsar proxectos sociais e deportivos con impacto real.

Dende o Club Baloncesto Ames agradecemos sinceramente o apoio de UNIT 365, que se incorpora como colaborador para esta campaña. Xuntos, compartimos valores de esforzo, superación e comunidade.

Seguimos sumando. Seguimos medrando.

Nova colaboración local: Carpintería Hermanos Gato

 

O Club Baloncesto Ames continúa fortalecendo os seus vínculos coa contorna local, e para a tempada 2025/2026 contamos cun novo apoio que nos enche de orgullo: Carpintería Hermanos Gato, empresa especializada en traballos de madeira con sede en Cacheiras, Teo.

Con máis de 14 anos de experiencia no sector —dende 2011—, Hermanos Gato destaca polo seu traballo artesanal e personalizado en mobiliario a medida, lacados, escaleiras, portas, porches, cubre-radiadores, cocinas, baños e todo tipo de solucións en madeira. A súa sede atópase en Lugar O Sisto, 28 – Cacheiras – 15886 – Teo (A Coruña), e é xa un referente na carpintería e ebanistería da comarca.

Esta colaboración materialízase, entre outras accións, na presenza da súa imaxe na valla de publicidade estática que acompañará os partidos como locais no Pavillón Municipal do Milladoiro, onde os nosos equipos competirán cada domingo. Onte mesmo, os rapaces do club posaron xunto á valla nunha foto que simboliza este novo vínculo entre deporte e empresa local.

Desde o club, agradecemos sinceramente o apoio de Carpintería Hermanos Gato, que contribúe a dar visibilidade a este equipo e a reforzar a nosa comunicación visual. Esta alianza é unha mostra máis de como o tecido empresarial local aposta polo deporte como motor de cohesión social.

Grazas por confiar no proxecto. Seguimos sumando. Seguimos medrando.

Unha factura demasiado elevada

 

Partido tenso e intenso o celebrado onte no CEIP Santa Baia de Boiro. Enfronte, un dos galos da categoría ansioso por demostrar ante os seus xiareiros que a clasificación para semis da pasada campaña non foi froito da casualidade. O C.B. Ames compareceu no pavillón boirense coas sensibles baixas de Yerai e Joaquín, quen terá que agardar a vindeira xornada para debutar oficialmente coa elástica amiense.   

Balón ao aire e fin das especulacións. O C.B. Ames, moito máis ordenado, sae en tromba e, liderado por un Sebas dono e señor dos taboleiros, consegue maniatar aos locais e endosarlle un parcial de saída de 0 a 11 nos primeiros cinco minutos de xogo.

Sebas, dominante

Pero, de súpeto e tras o preceptivo tempo morto local, o que antes eran luces tornábanse sombras. Os cinco últimos minutos de parcial en branco son aproveitados polos locais para reaccionar e achegarse no electrónico. Tras dous minutos do segundo cuarto o C.B. Ames notaba o alento do C.B. Santa Baia no seu cogote (12 a 13) nun encontro onde as defensas primaban sobre os ataques. O gran capitán Alberto encargábase de aplacar as acometidas locais con dúas accións de gran calidade, pero estes mantiñan o rebufo e incluso chegaban a igualar o partido por primeira e última vez mediado o segundo parcial (upss, spoiler...).

Dani e Rober, o dúo dinámico

Dani e Rober buscan solucións e as atopan con nome propio: Pedro Crego. Ao pívot debutante bastáronlle dous minutos para amosar se quera unhas pequenas pingas da súa calidade: fade away a media distancia e unha tripla estratosférica fixo que o conxunto local se tambaleara por primeira vez a piques de chegar ao descanso.

O incremento das prestacións en defensa o peche do rebote permitiron ao C.B. Ames chegar ao descanso con 9 puntos de vantaxe (18 a 27) mercede a unha entrada de Juan sobre a bucina protestada airadamente pola bancada local por entender que a acción estaba fóra de tempo.

Tras o paso polos vestiarios o encontro reanudouse coa mesma tónica que no seu inicio: dominio absoluto do C.B. Ames en ambos lados do taboleiro, dos que tanto Sebas como Pedro eran donos absolutos. Parcial de 3 a 10 nos cinco primeiros minutos e turno para unha segunda unidade que se reividicou na segunda metade deste parcial con sendas triplas dos “veteráns” Raúl e Diego. Destacar un fermosísimo “coast to coast” tipo Flash do escolta amiense que incicaba que a súa lesión xa está esquecida. É unha pasada verte correr, Mr. Beast.

31-44 a fata de 10 minutos e co vento moi a favor.

Comezabamos cunha das peores noticias: nova lesión de Raúl no seu matreito xeonllo ao tentar taponar un lanzamento triple. Os locais aproveitan a conmoción inicial para achegarse, pero rapidamente Juan, Diego e o francotirador Jorge devolven o partido ao seu estado anterior.

Os locais, conscientes de que intercambiando canastras e calidade non van a ningures, deciden elevar a dureza física e comprobar o listón arbitral. Empurrón polas costas a dúas mans sobre Jaime que o bravo escolta amiense logra absorver e anotar un 2+1 para situar o marcador en 42 a 54 a falta de seis minutos.

Jaime aguántao todo

Unha afortunada tripla local a taboleiro é rapidamente contestada por David Reino cun 3+1 que ben lle puido causar unha desgraza en forma de lesión. Por sorte, o espigado aleiro Amiense é de goma e puido seguir liderando as accións defensivas ata o final do partido.

Buff...

Por aquel entonces os colexiados xa decidiran borrarse do partido e permitir o xogo duro e bronco dos locais, que o fiaron todo a esa estratexia. A falta de dous minutos para o final cobrabánse a súa segunda vítima: Sebas, que non é un retaco precisamente, cae fluminado tras un forte encontronazo rival que deu co seu corpachón no chan. O venezolano tívo que abandonar o partido entre bágoas aqueixado dunha lesión de xeonllo cuxo progóstico veremos nas vindeiras datas.

Co C.B. Ames conmocionado por este novo episodio e coa aquiescencia da desaparecida parella arbitral, os locais crecéronse e, liderados por Sebastián Sarmiento, conseguiron situarse a só un punto a falta dun minuto para o remate. Pero finalmente a ausencia de faltas asubiadas a prol do conxunto local foi unha arma que xogou inesperadamente ao noso favor. A falta de 20 segundos e aínda que parecera incríble, os locais tan só levaban 2 faltas de equipo, polo que o C.B. Ames, coa posesión de baloón, limtouse a deixar correr o tempor mentres os locais realizaban a últimas das tres faltas para entrar en bonus a falta de medio segundo para o remate. Fran enchufa o primeiro tiro e erra o segundo para non dar opcións ao rival e certificar a nosa primeira victoria, eso así, pagando un prezo moi alto. Todos para casa e un par deles para o hospital...

Por parte do C.B. Ames interviñeron: Tomás Souto (5, AA), Fran (3, A), Reino (8, AA), Pedro (7, AA) e Sebas (10, AA) – cinco inicial – Sergio (-, A), Diego (7, AA), Jaime (3, A) Raúl (4, AA), Jorge (4, A) e Juan (4, A)

O mellor: A estrea cunha vitoria de raza e carácter. É compricado xogar ee sobrepoñerse emocionalmente ás lesións de dous compañeiros. E aínda é máis complicado cando os colexiados permiten o uso das mans e todos os contactos. Orgulloso de todos. Aínda así, o noso sentir é que, se estivera na nosa más, cambiariamos a vitora por ver recuperados a Sebas e a Raúl. Agardemos que todo quede nun susto e que máis cedo que tarde estedes de volta. Ánimo rapaces!

O peor. Evidentemente, as lesións de Sebas e de Raúl. Para rematar, reproducimos as verbas do noso capitán Alberto que reflicten o noso sentir xeral tras o partido:

“Estamos a xogar en zonal, en campos, instalacións é arbitraxes que están ao nivel da competición. Presupoño que este rapaces que veñen a arbitrar fanno coa mellor das súas intencións ou, polo menos, sen mala intención. Veñen para sacarse uns cartos e iso xa me parece suficiente como para apoialos, facilitarlle as cousas e tratar de axudarlles a mellorar. Tampouco nós somos unhas estrelas da ACB.

Ver a Raúl e a Sebas sufrindo na cancha inconscientemente móvenos a buscar responsables e o gremio arbitral paga o pato, pero seguro que eles tampouco o desexaban. Estou convencido de que esta dúas bestas de seguido estarán na cancha gañando partidos.

Creo que xamais lle protestei a un árbitro, non me sae, eu estou para entreterme con isto e non para facerme malo sangue.

Desde que acabou o partido só falamos dos árbitros e con todo eu teño moitas máis imaxes reconfortantes na retina coas que quedarme:

O esforzo titánico de Moure que lle ía a vida niso, a defensa férrea de Reino secando á estrela rival, o partidazo que se estaba marcando Sebas dominando en ambos os aros, a calma coa que Jaime se fixo un xogadón con 40 pulsacións, o triplazo esperado do noso súper clase Jorge cando máis o necesitaba, a garra de Juan defendendo a camiseta laranxa en cada balón pelexado, o clinic que nos estaba ofrecendo Raúl, a xogada de tiralíneas de Dani acabando en canastón dun Pedro que fai de todo e todo ben, sen inmutarse, o control do partido dos nosos “jugones” Sergio e Tomás con moitas pernas e acerto, a velocidade, agora con control, de Diego, e moitas máis cousas.

E quédome sobre todo cos que non viñan xogar;  Yerai, sempre atento e mellorando todo o que facemos; Joaquín, que me custaba retelo para que non saltase á pista para xogar; o de Ángel é encomiable, todo o que achega sen ter ficha, o luxo de ter a Rober ao noso lado con ese talante tranquilizador, a presenza do noso líder o presi para todo, e non faltaron, como nunca o fan, o delegado e a delegada consorte. 

Era un partido de domingo ao 19.00 h en Boiro e non faltou nin o Tato. É un luxo de equipo, de familias e de afección.  Encántame ver aos pequenos na bancada e cando baixan á pista”.

 

Amén, capitán.

Este ano si!

Arranca unha nova tempada. E non unha tempada calquera. Esta campaña o Club Baloncesto Ames cumpre 20 anos e, tras moitos anos de sorrisos e bágoas, ledicias e tristezas, temos todas as esperanzas postas en facer algo realmente grande.

Cun plantel aínda más remozado, a despedida de ilustres como Eloy, Linas ou Tomás abre paso a xogadores da entidade de Pedro, Joaquín ou Fran que, ademais do consabido rexuvenecemento na nosa media de idade, a bo seguro achegarán o pulo definitivo que nos permitirá acadar os nosos obxectivos. Con estas vimbias, e baixo a batuta dun binomio Dani/Rober máis implicado que nunca neste proxecto baloncestístico, non podemos menos que apuntar ao máis alto.

Pero sempre coa humildade e deportividade que nos caracteriza, non vaia ser que nos saia o tiro pola culata. O noso corpo técnico, experimentado e profundo coñecedor das reviravoltas desta competición, é consciente de que ser un dos equipos favoritos conleva un extra de motivación nos nosos rivais, o que implica que debemos estar concentrados en todo momento e dar o 100% en cada adestramento e en cada partido, sen relaxacións, ao tempo que desfrutamos da nosa verdadeira paixón. Como diría o mismísimo Mandaloriano, “este é o camiño”.

E a primeira proba non vai ser doada nin moito menos. O vindeiro domingo 19 ás 19:00 visitamos á cancha do C.B. Santa Baia de Boiro, un conxunto que xa a campaña pasada fixo unha gran competición e que semella terse reforzado moito e ben, polo que haberá que estar moi atentos e tentar aplicar os movementos e automatismos definidos nos adestramentos de pretemporada.

Pero os ensaios remataron. Comeza a película. Agardemos que sexa unha de aventuras con final feliz e non unha de terror (polo menos, para nós...).

 

Boas vibracións

Comezou a fase regular do grupo 1 da 3ª senior masculina, tamén coñecido como o "grupo da morte" no que o Club Baloncesto Ames competirá con escuadras como Conxo, Fontiñas, Noia ou Ribadulla co obxectivo de estar entre os catro primeiros clasificados cara a loita polo título. 

Proxecto renovado no que históricos deste club como Víctor deixan paso a savia nova nunha ambiciosa tentativa por mellorar as nosas posibilidades e prestacións con respecto a campañas anteriores. Tras intensas negociacións, os ex-obradoiristas Yeray e Reino recalaron no equipo co obxectivo de ofrecer o salto de calidade necesario para acadar os obxectivos previstos por Dani, quen non se puido resistir ao atractivo reto que supón adestrar a este remozado equipo. Pero tamén as novidades afectan aos banquiños xa que o míster ten o privilexio de contar cun assistant coach de luxo: o mesmísimo Roberto Lopo, clásico entre os clásicos. Un gran coñecedor da categoría e que decidiu poñer ao servizo do club os seus amplos coñecementos e carácter competitivo. Con estes ovos non pode sair unha mala tortilla.

O pasado sábado debutamos visitando ao A.D. Manuel Peleteiro na súa volta á competición zonal. Un equipo xoven e con moito empuxe que, a priori, constituiría unha boa pedra de toque para comprobar o estado de engranaxe das novas pezas do conxunto amiense apenas un mes despois de comezar os adestramentos.

Bo ambiente na bancadas do pavillón de Montouto no que se deron cita familiares e amigos de ambos contendentes. Apágase a música, sube o telón e comeza a competición. Dúas triplas consecutivas dun dos binomios chamados a facer cousas importantes esta tempada, o formado por Yeray e por Sebas, son rápidamente contestadas por un equipo estudiantil que foi quen de conter o primeiro arreón.

A igualdade existente resquebarxouse por vez primeira no tramo final deste acto incial, xa coa segunda unidade en pista e cun claro protagonista, Jorge. O aleiro amiense, asumindo un rol máis interior que ao que nos ten acostumados, anotou baixo os aros previa asistencia dun maxistral Alberto que estreaba capitanía e un 2+1 remontando a liña de fondo para asestar un segundo golpe na zona de flotación estudiantil que, esta vez sí, acusaría o impacto. O C.B. Ames olía sangue e aí estivo Alberto, moi atinado toda a tarde, para rematar a faena cunha meritoria canastra tras rebote ofensivo que colocaba o 14 a 22 no electrónico.

Comeza o segundo parcial e Dani segue a rotar aos seus xogadores. Tempo para os Tomás, Jaime, Linas e un Diego xa felizmente recuperado da súa lesión.

Jaime, como Gary Cooper en Só
Antte o Perigo

Momento para a dúbida e para o despìste que os locales aproveitaban para acurtar distancias. Destacar a acción defensiva do local Henok en forma de tapón contra taboleiro escachando a bola por riba do aro que abraiou a todos os presentes e arrincou o aplauso unánime da bancada pero, sen pretendelo, tamén serviu de toque de atención e punto de inflexión para que o C.B. Ames volvera ao partido xa co seu quinteto titular sobre a pista. Este segundo parcial tivo un claro dominador, Sebas, xigantesco a ambos lados da pista. O venezolano facía valer a súa superioridade física e técnica para martillear a canastra rival e negar o acceso a propia sacando a relucir o matamoscas. Con Yeray aos mandos, o coxunto visitante volvía a moverse por encima dos dez puntos de diferenza nun abrir e pechar de ollos para poñer o 24 a 35 no marcador á chegada do tempo de lecer.

O encontro reanudábase e repetíase o guión. Duas triplas dun Yeray chamado a dar grandes tardes de gloria ferían a un conxunto local que semellaba comezar a quedar sen resposta. Sen presa pero sen pausa, cunha solidez fundamentada no piar interior formado por Sebas e Juan e cun todoxogador como Reino que se sumaba á festa, o partido poñíase de cara (29 a 49 a falta de 5 minutos para o remate).

Pero os locais non ían dar o brazo a torcer tan facilmente o día da súa volta á categoría e ante a súa afeción. Aproveitando a involuntaria relaxación visitante consecuencia da importante diferenza no marcador e dos trocos para dar un merecido descanso aos seus xogadores máis destacados, os locais,
como quen non quere a cousa, recuperaban terreo ante o repentino parón na nosa produción anotadora para rematar este cuarto cun tanteo desfavorable de 40 a 52 pero seguían vivos no partido.

Primeira acción positiva de Jorge, unha vez mais preto do aro rapidamente replicada polo conxunto local que facía gala dunha grande dose de resistencia.

A tripla do local Manuel Cabido sitúa a diferenza no marcador por debaixo dos 10 puntos. Noutras circunstancias, e así aconteceu en campañas anteriores, entrarían as dúbidas pero este ano e con xogadores como Sergio, Juan, Reino e un inspíradísmo Yeray (por nomear algún) na pista, as dúbidas pasan a convertirse en certezas, sobre todo cando o equipo rival comprende que é imposible facer fronte a esta panda de descarados. Entradón do escolta amiense e no loook pass liberando a Sergio para arrincar o pó da rede dende mais aló do 6,75. Reino anota outra tripla a falta de tres minutos para poñer o +14 e as cousas no seu sitio. 

Ante o furacán ofensivo desatado os santiagueses dixeron basta e asinaron o armisticio. Dúas últimas canastras do noso gladiador Juan e o broche de ouro posto por Yeray en forma de penetración depositando o balón no aro rival previo rectificado a aro pasado (flipante), deixaron o marcador final nun merecido e xusto 55 a 71 a prol do equipo amiense. Un bo inicio.

Por parte do C.B. Ames interviñeron:

Sergio (6, AA), Yeray (18, AAA), Reino (10, AA), Juan (6, AA) e Sebas (18, AAA) - quinteto inicial - Jorge (7, AA), Alberto (5, AA), Tomás (1, A), Jaime (-, A), Diego (-, A), Raúl (-, A) e Linas (-, A).

O mellor: as novas incorporacións e o seu acoplamento ao equipo. Con respecto a campañas anteriores, temos dúas marchas máis e abofé que iso se nota en ambos lados da pista, o que se traduce nunha maior intensidade defensiva e o incremento no noso acerto cara ao aro rival. Agardemos que eses encontros a 40 puntos queden só nun mal e lonxano recordo...

O peor: como anécdota e cando peor lle ían as cousas aos locais (casualidade), un par de señoras con aspecto de "beatonas made in Peleteiro" cruzaron á bancada para recriminarlles aos nosos bulideiros e respectuosos xiareiros o uso dunha bucina e un megáfono de Aliexpress, baseándose nun sonido insoportable para os seus finos pavillóns auditivos (incluso facendo acenos de taparse as orellas nunha sobreactuación que rozou o patestismo). Señoras, a ver si se enteran que están nunha pista de basket e que os ánimos por parte dos xiareiros, sempre dende o respecto, son parte fundamental deste gran deporte. Se queren silencio e recollemento en Santiago temos misas e funerais a diario...

Dito esto, e se podedes aguantar o "insportable" sonido dos nosos supporters, a continuación vos deixamos o encontro completo, que tamén podedes disfrutar (con control de volume), na nosa canle de YouTube:

EPÍLOGO:

Tras o encontro, e organizado polo noso recén nomeado capitán Alberto, celebramos unha cea nun coñecido asador santiagués e posterior sarao no que, ademais do actual plantel do equipo, acudiron algúns integrantes do noso Hall of Fame como Rai, Alberto Melenas, Mata e Víctor. Pasado, presente e futuro do club compartindo mesa, mantel e pista nunha velada que supuxo a guinda a un día inesquecible. Moitas grazas a todos.

Vaia banda

Jorge, MVP en calorías inxeridas

Quinteto alternativo?

Próxima estación, Ribadulla. Domingo 27/10/2024 no pavillón do MIlladoiro. 

Agardámosvos!

O C.B. Ames en Instagram

Nova tempada e aires renovados. Aproveitando o pulo das novas xeracións e a súa implicación neste proxecto deportivo, o C.B. Ames baixa ao barro das redes sociais e lanza a súa conta de Instragram na que tentaremos mantervos informados con todas as novidades do teu equipo de referencia. 

De seguro que os nosos contidos non vos deixarán indiferentes. Neste espazo ten cabida todo o mundo, non discriminamos entre followers y haters. Sodes todos benvidos! 

¡NO TE CALLES, GRITA AMES!

 

Segundo asalto dos cuartos de final contra o todopoderoso C.A.B Conxo, esta vez actuando coma visitantes no pavillón do colexio Manuel Peleteiro. Semellaba impensable pensar que o ambiente vivido a semana pasada no Milladoiro podería repetirse pero, de novo, a realidade amosounos a grandeza dos incansables xiareiros do C.B. Ames que non dubidaron en acudir en masa a apoiar ao seu equipo na procura dunha milagre en forma de remontada que permitira mitigar a desvantaxe de 6 puntos colleitada no partido de ida. O pavillón colexial lucía coma nas grandes ocasións. That´s Entertaiment.

Co factor sorpresa esgotado no partido de ida, os pupilos de Fran Varela iniciaron o encontro dispostos a finiquitar a eliminatoria pola vía rápida. En dous minutos o electrónico amosaba un rotundo 10 a 2 a prol dos santiagueses que motivaba o primeiro tempo morto de Dani para frear as acometidas do rival e tentar equilibrar a balanza. Saque de fondo no que Jaime rompe ao seu par para depositar suavemente o balón na cesta e lanzamento a curta distancia cheo de calidade dun Sebas disposto a reivindicarse tras a súa actuación nun primeiro choque no que se agardaba máis do pívot venezolano.

Pero Conxo viña coa lección aprendida e novamente tenta poñer terra polo medio ante un C.B. Ames que atacaba con máis corazón que cabeza. Triplazo de Jorge ao ritmo de “C.B. Ames nunca se rinde” da bancada para poñer o 16 a 10 e facer sentir ao rival que, de novo, botar ao equipo amiense da eliminatoria non sería unha tarefa doada.

Pero nos derradeiros tres minutos a repentina seca anotadora foi aproveitada polos locais para castigar desde a liña de tiro libre e, punto a punto, despegarse no marcador ata o 23 a 11 ao termo dos 10 primeiros minutos.

Os nosos xiareiros, en lugar de virse abaixo, subían os decibelios das súas gorxas e incrementaban a intensidade dos seus tambores e bucinas nun intento de contaxiar a un equipo visitante que sentía que recibira un castigo excesivo no cuarto inicial.

O segundo parcial comezaba cun intercambio de canastras no que o C.A.B. Conxo parecía sentirse cómodo xa que seguía a moverse en diferenzas superiores aos 10 puntos. A falta de tres minutos para o tempo de lecer, Dani solicita novo tempo morto para elevar as apostas e poñer en liza todo o seu arsenal ofensivo de cara a recurtar distancias. Taponazo de Sebas sacando a pasear o matamoscas que esperta a furia venezolana interior en forma de 5 puntos consecutivos (entrada con reverso incluído e tripla taladrando a rede rival) que fan decantar este parcial ao noso favor por 10 a 12. 33 a 23 ao descanso con todo por decidir. Seguimos sendo a resistencia.

Comeza o terceiro cuarto coa intensidade in crescendo e ambas escuadras empregándose a fondo. Aos tres minutos, David Pazo comete unha falta antideportiva aproveitada por Sebas para anotar dous tiros libres e manter as diferenzas no taboleiro de marcas. Sorpresivamente, o experimentado escolta local comete unha nova imprudencia ao curtar un contraataque que os colexiados castigan cunha segunda falta antideportiva que obriga á súa prematura retirada da pista. Sergio anota os dous tiros libres para situarnos por debaixo dos dez puntos de desvantaxe (36 a 27). Cos santiagueses desconcertados, Juan entra en escena para anotar catro puntos consecutivos e poñer cara abaixo a bancada. Que final de tempada a do power forward amiense!

Aínda que os locais replican en primeira instancia, apenas poden co empuxe defensivo e coas acometidas en ataque dun C.B. Ames empeñado dar a campanada. Liderados por un Sebas imperial en ambos lados do terreo de xogo, o triplazo de Jorge minimiza as diferenzas a tan só 5 puntos. O pavillón e case que todo o colexio Peleteiro vense abaixo. Eran os nosos mellores momentos. Como diría a taladrada rapariga protagonista de Poltergeist, “xa estabamos aquííií...”.

Superado o trauma pola perda dunha das súas pezas máis determinantes, os locais non daban o seu brazo a torcer e, con moito aplomo e pese ao ambiente hostil, conseguen frear o avance amiense para chegar cunha vantaxe de 8 puntos a falta de dez minutos para o remate da eliminatoria (48 a 40).

O público en pé. Había que botar o resto. Enésimo arreón dos amienses con todo o equipo dando o 110 % en defensa e Sebas e Juan asediando a cesta contraria. Espoleados por un público que durante toda a tarde foi o verdadeiro sexto home, e incluso con Deus do noso lado, conseguimos situarnos de novo a cinco puntos a falta de dous minutos para o remate (53 a 48). Pero o tempo esgotábase e a empresa de remontar a desvantaxe de 11 puntos (6 do partido de ida e 5 do actual) pasaba de improbable a imposible polo que Dani, cun criterio que o honra e consciente da dureza dun rival que apenas deu signos de debilidade nos 78 minutos precedentes, firmaba a claudicación e colocaba sobre a pista aos xogadores menos habituais nun detalle fermoso con aqueles que contribúen como os que máis a que este club sexa o que é: a envexa de moitos. Loxicamente, un conxunto como o santiagués sen apenas debilidades apuntalou a súa vitoria e o seu merecido pase a semifinais ante unha escuadra amiense que o deu todo. O resultado final de 63 a 48, ademais de antollarse excesivo, resulta anecdótico. A festa estaba nunha bancada que aceptaba deportivamente a derrota ao tempo que recoñecía o titánico esforzo de todo o plantel amiense, encabezado polo mariscal Dani. Unha fermosa eliminatoria que, a bo seguro, quedará gardada nas nosas retinas.

Eternamente agradecidos

Por parte do C.B. Ames interviñeron: Sergio (2, A), Rocha (2, AA), Juan (8, AA), Jorge (7, AA) e Sebas (19, AAA) – quinteto inicial – Tomás (2, A), Jaime (4, AA), Raúl (2, A), Hugo (1, A), Alberto (1, AA), Eloy (-, A) e Nico (-, A).

O mellor: sen lugar a dúbidas, o ambiente. Aínda estamos abraiados pola resposta da nosa afección. Non hai cualificativos, só palabras de agradecemento. Na parte puramente deportiva, pouco ou nada que reprochar. Competimos 78 minutos perante o que, segundo a nosa opinión, é o mellor equipo da categoría. Parabéns a Dani e aos seus músicos polo concerto de rock duro. Agora toca pelexar pola quinta posición. Próxima estación: Praíña.

O peor: á vista das nosas prestacións ao longo da eliminatoria, era este o mesmo equipo que se arrastrou durante a segunda volta da fase regular cunha única vitoria? Seguramente de ter feito mellor as cousas enfrontariámonos a un rival máis “asequible” e as nosas posibilidades terían sido moito máis elevadas. Tomemos nota e aprendamos. Mentres tanto, NO TE CALLES, GRITA AMES!

E, como fin de festa, deixámosvos o partido completo:

Lembra que podes desfrutar (ou padecer) dos partidos do teu club favorito na nosa canle de YouTube.