XL Milladoiro Vs. C.B. Ames completo

Nesta entrada deixámosvos o vídeo completo da nosa gran vitoria no derbi de Ames, "curiosamente" celebrado no Pino o pasado domingo día 10 de novembro:

Lembra que tes este e outros partidos do C.B. Ames á túa disposición na nosa canle de YouTube.

Moitas grazas aos nosos incondicionais!

O tiro pola culata

Derbi estrano o da pasada fin de semana. O C.B. Ames visitaba ao recentemente descendido XL Milladoiro que contaba todos os seus partidos por vitorias. Debido á coincidencia coa xornada electoral, o pavillón municipal do Milladoiro non se atopaba dispoñible para a práctica deportiva, polo que a principios da semana pasada representantes de ambos os clubs mantiveron conversacións para acordar o máis que probable aprazamento. A primeira proposta do Milladoiro supoñía xogar entre semana, proposta que, unha vez valorada e ante a falta de efectivos dispoñibles por parte do C.B. Ames, foi rexeitada na esperanza de alcanzar un acordo para unha data máis afastada no tempo. 

Unha vez informados da nosa falta de efectivos, ao XL Milladoiro entráronlle as présas por xogar esta fin de semana, polo que as conversacións para alcanzar un acordo para atopar unha data alternativa de xogo foron substituídas pola vía unilateral, de modo que os responsables do XL Milladoiro lanzáronse desesperadamente ao encontro dunha instalación deportiva sen importarlles o seu emprazamento ou as súas condicións e, co beneplácito da FEGABA, atoparon unha: o pavillón municipal do Pino.

Pero co que non contaban os locais era co compromiso dos xogadores do C.B. Ames que, esporeados tras a xogada do XL Milladoiro e chamados ao compromiso tanto polo corpo técnico como pola directiva, acudiron en masa á disputa deste importante encontro, sacrificando as súas axendas persoais en pos do beneficio deste grupo humano. Pero a previa aínda nos tiña reservada unha sorpresa. Inicialmente, trasladámonos ao pavillón municipal do Pino (o novo) e, para a nosa sorpresa, atopámonos coa porta pechada. Ata alí tamén acudiron os colexiados e os oficiais de mesa, quen ao ver o panorama, utilizaron os seus móbiles para informarse que o partido non era nesta instalación, senón o outro pavillón municipal, neste caso o vello. Unha instalación doutra época, fría, en mal estado de conservación, cuns vestiarios sen espazo e máis sucio que a mentalidade dun adolescente. Como colofón a esta descrición, significar que a liña de tres puntos estaba á distancia antiga de 6,25 en lugar das 6,75 inicial, cuestión que foi comentada á parella arbitral nos prolegómenos do partido. Sen saber que facer, os colexiados decidiron tirar "p´alante". Por nós ben, á fin e ao cabo a instalación é a mesma para os dous contendentes e nada nin ninguén nos ía a frear nas nosas aspiracións de vitoria.

O partido estaba programado para as 19.00 horas. Para redondear esta previa surrealista, faltaba por baixar as canastras, cuestión aparentemente sinxela se se ten a chave que acciona o correspondente mecanismo. Pero, ai, esquecéusenos ese pequeno detalle. Mentres o posuidor da devandita chave chegaba, dedicámonos a deambular pola pista e quentar un pouco para non quedarnos "paxariño". Mesmo decidimos dedicarnos un intre ao fútbol sala, deixando ben ás claras que nos defendemos mellor coas mans que cos pés.

Menos mal que non se lesionou ninguén

Tres cuartos de hora máis tarde sobre o horario inicialmente previsto obrouse o milagre e as canastras descenderon dos ceos, revelando unha capa de po no taboleiro coa que o mismísimo Don Limpo (AKA Mr. Proper) non podería. 

Unha pequena rondita de quecemento e a xogar, pero co ánimo e a determinación intactas a pesar da encerrona proposta polos locais. Asubío inicial e primeiros cinco minutos con ambos os equipos negados de fronte o aro, acusando o frío ambiente imperante ata que Alberto, cun tiro á remaguillé, conseguiu penetrar na tupida zona 3-2 proposta por XL Milladoiro para inaugurar o marcador coa casta que o caracteriza. E tradicionalmente cal é a arma máis perigosa para contrarrestar unha defensa en zona? Pois si, o triple. E dicir triplo é sinónimo de Jorge. O aleiro amiense, moi centrado e concentrado no seu obxectivo, aproveitouse da proximidade da liña de tres (lembremos, a 6,25 e non a 6,75) para comezar o seu festival particular con tres triples consecutivos, aos que habería que sumar outro máis de Diego na nosa última posesión para poñer terra polo medio no luminoso (6 a 16 no primeiro parcial). 

No segundo cuarto Milladoiro cambiou a súa defensa a individual coa intención de sorprender e, de paso, frear a un Jorge desatado. Pero os plans non sempre saen ben e o talentoso aleiro visitante seguiu castigando o aro rival con dous novos triples, mentres que Linas e Juan facían valer o seu maior talento na pintura ante os rochosos pivotes locais. Para apontoar a nosa vantaxe, Alberto Jr. (neste partido, D. Alberto), seguía co seu recital de entradas a canastra. Mención especial á súa acción tras un saque de fondo deseñado polo noso corpo técnico no tempo morto previo a esta acción que fixo as delicias tanto de Gaby como do seu assistant coach Dani, que, a pesar de estar de baixa por problemas físicos, sempre está aí apoiando aos seus compañeiros, do mesmo xeito que o resto de xogadores que poboan a enfermería amiense, o que ofrece unha boa mostra do compromiso de todos os integrantes deste club. Novo parcial favorable de 14 a 21 para chegar cun claro 20 a 37 no marcador, aínda que non o suficiente como para cantar vitoria.

Conscientes de que a fórmula consistente en manter o ritmo e acerto ofensivos sumados á concentración, actividade e traballo á hora de pechar o rebote defensivo era o camiño cara ao éxito, saltamos á cancha cun único obxectivo: pechar o partido e non permitir a reacción do XL Milladoiro. Tras uns compases iniciais protagonizados por un intercambio de canastras, pronto nos asentamos de novo no partido grazas ao noso mellor pouso sobre o cemento e facendo gala dun maior grao de temperanza ante un rival que comezaba a desquiciarse e a repartir machadazos como caramelos á porta dun colexio. Sendos triples de Jota e de Jorge celebrados con furia polos visitantes, aos que o Linas Baltusis deu continuidade. E é que, non sabemos se polo frío reinante no ambiente, o lituano sentía como na casa e deleitou aos presentes co seu amplo repertorio de tiros desde a curta e media distancia, ademais dun inmaculado 4/4 en tiros libres. A nosa maior intensidade defensiva e talento ofensivo fixeron o resto nun cuarto moi coral no que todo o mundo achegou o seu granito de area. O vendaval amiense tivo o seu fiel relexo no 10 a 23 de parcial, o que supoñía un bonito e redondo 30 a 60 a falta de dez minutos por celebrarse e, agora si, con todo o peixe vendido.

No último cuarto, sabedores da vitoria, propuxémonos non caer no xogo duro proposto polos locais como resposta á súa propia frustración ante a pasividade dunha parella arbitral que tiña ganas de irse pronto á súa casa, e a pesar de un parcial de 13 a 3 nos cinco primeiros minutos de xogo, en ningún momento albiscouse unha remontada imposible de executar. Contemporizando e con concentración, limitámonos a manter as distancias parra terminar cun rotundo 50 a 71 que fala ben ás claras do rendemento dun e outro equipo. Levámonos o derbi para casa e unha moi importante vitoria ante un rival directo. Bravo!

Momento de celebrar a victoria e, con 50 a 71 de fondo, saudar á nosa sufrida afición. Grazas!

A continuación, a estatística completa dos xogadores do C.B. Ames:

Pincha en la imagen para ampliar

O mellor: o nivel de compromiso e a actitude dun equipo que se crece ante as adversidades. Ante a chamada do corpo técnico e da directiva, e a pesar das baixas, conseguimos comparecer con 10 xogadores que antepuxeron este equipo aos seus compromisos persoais para a fin de semana e eso di moito deste grupo.

O peor: a encerrona na que se transformou o derbi de Ames. Ao final saíulles o tiro pola culata. Vémonos á volta.

C.B. Ames Vs. Tecven Padrón completo

Unha semana máis, ofrecémosvos o partido completo disputado o pasado domingo contra o Tecven Padrón e que ao cabo supuxo a vitoria máis avultada da nosa historia ata hoxe:

Coma sempre, lembra que podes visualizar este e outros partidos completos do teu equipo favorito na nosa canle de YouTube.

¡GO AMES GO!

Vitoria balsámica

Tras a derrota da semana pasada na pista do Infor-Santiago, tocaba redimirse e recuperar sensacións. A ocasión pintábana calva ante un, a priori, propicio rival para coser feridas como o Tecven Padrón, un equipo que tras o seu descenso do grupo A de a 3ª división masculina fai dúas campañas parece non atopar o rumbo. As ausencias de Eloy, Rober, Dani e Alberto por problemas físicos de diferente consideración non podía ser escusa para levantar o voo e retomar a senda da vitoria.

Co asubío inicial rapidamente púidose comprobar que o obxectivo en ataque sería dar velocidade á circulación de balón e bombardear a previsible e estática zona 2-3 proposta polo conxunto visitante, á vez que deberiamos gorecer o noso apartado reboteador para non incorrer en erros pasados. Despois duns primeiros compases marcados polo acerto de Linas na pintura e as présas dun Jorge que pretendía finiquitar o partido en dous minutos, o que lle levou a un certo estado de desesperación inicial, Gaby decidiu substituír de forma prematura ao novo aleiro amiense para dar entrada a un inspiradísimo Raúl que, ao cabo, converteríase no MVP do partido. Baixo a batuta dunha acertado Jota, a claridade e o dominio tanto de Linas como de Juan, e o acerto anotador do citado Raúl desde todos os sectores, o noso despegamento facíase realidade mentres os visitantes, impotentes, non acertaban co noso aro. A feixes, quenda para os homes de refresco que mantiveron ou, mesmo, incrementaron a nosa intensidade para converter este cuarto nunha auténtica carnicería e deixar ao rival sen anotar ao termo dos dez primeiros minutos de xogo, algo inaudito en toda a nosa historia e que este cronista afeccionado non lembra nas súas máis de tres décadas como practicante e apaixonado do mundo da canastra. O 26 a 0 de parcial descríbese por si mesmo.

Co parcial aberto e sen noticias do rival, continuaba a sangría. Triplazo de Manu e unha boa canastra en semigancho de Jorge tras asistencia de Víctor antes de que o aleiro visitante Lorenzo conseguise, desde máis aló da liña de 6,75, cortar a hemorraxia e pechar un parcial de 31 a 0 que non ten precedente algún na historia do noso club.

Un parcial de 31 a 0 para a historia!

Despois do frenesí local, un par de minutos de relaxación motivaron a única resposta dos visitantes en todo o encontro, endosando un parcial de 0 a 8 que Coach G apresurouse en finiquitar solicitando o seu primeiro tempo morto ao obxecto de devolver a orde á pista. Dúas meritorias accións consecutivas de Víctor e o primeiro triple de Jorge reinstauraban o devir natural da contenda, mentres que a nosa defensa volvía denegar calquera tentativa de acerto por parte dos visitantes. Sen a virulencia do cuarto anterior, o C.B. Ames facía o seu traballo para impoñerse neste parcial por 19 a 12 e deixar o electrónico en 45 a 12. Visto para sentenza.

O terceiro cuarto pareceuse máis ao primeiro que ao segundo. Sendos triples de Jorge e de Diego para comezar, un pseudomate a dúas mans de Juan tras roubo de balón que levantou ao público dos seus asentos, un 2 + 1 de Alberto nunha penetración chea de forza e a reconciliación de Manu co tiro libre ("peineta" ao seu irmán incluída) foron algunhas das accións máis destacadas por parte dun C.B. Ames que tan só concedeu dúas canastras en xogo ante un rival que se atopaba máis perdido que o mismísimo Falete nun ximnasio. Novo parcial abafador de 23 a 5 ao noso favor, o que implicaba un avultado 68 a 17 a falta de dez minutos por disputarse.

E para terminar, exhibición de Raúl. O novo aleiro amiense, nun claro intento de emulación da gran semana de Luca Doncic, tirou de repertorio para anotar 9 puntos de forma consecutiva baixo todos os formatos imaxinables, rubricando un partido memorable. A esta actuación estelar deron continuidade dous triples dun Jorge que volvía atoparse a si mesmo e dúas accións de mérito desa máquina apisionadora chamada Manu, con toda seguridade, o mellor base da categoría. Os padroneses facía tempo que se querían ir á súa casa e esquecer o vivido canto antes...

Parcial final de 21 a 4 para sumar un resultado global histórico de 89 a 21. Os 68 puntos de vantaxe constitúen un novo récord na nosa franquicia, superando o 82 a 28 obtido fai dúas campañas ante o Nucamsa Bastedeza B. Todo un bálsamo para afrontar os próximos choques.

A continuación, ofrecémosvos a estatística completa dos xogadores do C.B. Ames:

(Pincha para ampliar)

O mellor: a recuperación do equipo tras a dura derrota da semana pasada e o vendaval ofensivo mostrado ao longo dos corenta minutos de xogo.

O peor: a fraxilidade dun Tecven Padrón en horas baixas.

Aprendamos da derrota

Cuarta xornada da tempada regular do grupo B correspondente ao senior masculino santiagués. Nesta ocasión, o noso rival foi un equipo de nova creación, o Infor-Santiago, aínda que con xogadores experimentados e moi coñecidos no panorama baloncestístico local. Se a iso sumámoslle que o encontro estaba programado para celebrarse no pavillón Lorenzo da Torre, unha instalación que tradicionalmente non se nos dá demasiado ben, e a pesar de a nosa condición de líder, non as tiñamos todas connosco. 

Ás consabidas baixas de Dani e Alberto (aínda que este último si que se incorporou á fase de quecemento, o cual constitúe unha das mellores noticias da xornada), sumáronse as de Rober, por lesión no último adestramento, e a de Manu, polo que tan só Jota entraba na convocatoria como base puro. Con estas vimbias a situación requiría estar coas orellas tesas.

Aínda que ao comezo do partido dous triples consecutivos dun mermado Jorge mantíñannos á flote,  pronto o Infor-Santiago impuxo o ritmo de partido máis adecuado para os seus intereses, blindando a zona a ambos lados da cancha. De maneira paulatina, os locais ían adquirindo as primeiras rendas favorables á conta dun C.B. Ames que facía augas en defensa e, sobre todo, no rebote. Gaby tentou reverter a deríva inicial dando entrada a xogadores de refresco como Alberto Jr., Diego, Raúl e Jacobo coa clara intención de cambiar o ritmo de partido, pero os locais, ben pechados en defensa e co rebote como arma sobre a que sustentar o seu xogo, non o permitían. Ao final do cuarto o 21 a 14 en contra era, contrariamente ao que se podía pensar antes do inicio do partido, a mellor noticia polo visto sobre a pista nos dez primeiros minutos de xogo. 

Momento de apretar os dentes para non irnos do partido. Cunha mellor actitude en defensa, nos cinco primeiros minutos de xogo e liderados pola velocidade de Alberto Jr. e Diego conseguimos endosar un parcial de 0 a 9 que nos permitía voltear o marcador e retornar ao encontro (21 a 23, min. 15). Pero, cando mellor estabamos en defensa, volvemos atascar en ataque e eso deulle vida a un conxunto local que pouco ou nada tiña que ver co do primeiro cuarto, insuflándolle un pouco de aire que lle permitiu chegar ao descanso cunha vantaxe favorable de tres puntos tras anotar un triple sobre a bucina (28 a 25). Coas espadas en todo o alto, poderíase adiviñar que este partido levaríao a escuadra que mellor soubese interpretar este partido de "pico e pa".

E, novamente, o curtocircuíto. A canastra de Jorge froito da súa depurada técnica individual, un tiro libre de Alberto Jr e un costa a costa de Jota foi toda a nosa produción ofensiva nos cinco primeiros minutos ante un rival que, a pesar de que tampouco estaba para tirar foguetes, si que sabía manexar mellor o tempo do encontro e aproveitar a súa superioridade na pintura para dispoñer de segundas oportunidades que lle permitían ben anotar directamente tras rebote ofensivo ou ben ir á liña de tiro libre (35 a 30, min. 25). E a segunda metade deste parcial non ía ser mellor, con ambos os equipos absolutamente negados de fronte ao aro contrario aínda que os locais ían desangrando pinga a pinga as nosas aspiracións de vitoria pola continua sinalización de faltas persoais na nosa contra (ata dez neste cuarto), e que lles permitían devolvernos o 11 a 7 anterior e manter a iniciativa (39 a 32) a falta de dez minutos por disputarse.

E é que sete puntos de vantaxe neste pavillón pode ser un mundo para nos. Máis atrancados que as arterias de Quique San Francisco, e cos xogadores de perímetro coa pólvora mollada, en ningún momento tivemos fe na remontada. Para maior abundamiento na nosa crise de xogo, as expulsións por faltas de Alberto e dun Juan ao que este pavillón faille o mesmo efecto que a kriptonita a Superman terminaron por fulminar as nosas aspiracións fronte a un conxunto santiagués que demostrou un maior oficio na fase decisiva do choque. Ao final 50 a 39 e esta semana toca visitar o recuncho do pensar.

A continuación ofrecémosvos a estatística completa dos xogadores do C.B. Ames:

(Pincha na imaxe para ampliar)

O mellor: a incorporación de Alberto ao quecemento e á dinámica do grupo.

O peor: a inoperancia en ataque e o desequilibrio no rebote, aspectos determinantes en partidos deste estilo, a ritmo lento, que nos/nos condenaron definitivamente á derrota. Non xogamos a nada. Esta semana toca aprender dos erros para que non se volvan a producir.

E como non somos nin Real Madrid TV nin Barça TV, nós si que publicamos as derrotas do C.B. Ames, previa advertencia aos nosos seguidores que este partido pode ferir a súa sensibilidade. Recomendado especialmente en caso de insomnio:

E, coma sempre, recordarvos que podes seguir este e outros partidos do teu clube favorito na nosa canle de YouTube.

C.B. Ames Vs O Furancho do Floro C.B. Noia (case) completo

Tras a crónica e como sempre que xogamos en casa, en rigoroso diferido, ofrecémosvos o encontro entre o C.B. Ames contra o C.B. Noia (case) completo. E dicimos "case" porque vos informamos que faltan os últimos cinco minutos de encontro debido a problemas técnicos coa produción audiovisual (traducido, a cámara quedou sen batería). 

Mentres depuramos as responsabilidades oportunas, non esquezas que podes ver este e outros partidos do C.B. Ames na nosa canle de YouTube

Grazas afición!

Vento en popa a toda vela

"Con diez cañones por banda, 

viento en popa a toda vela, 

no corta el mar, sino vuela, 

un velero bergantín"

Sirva a referencia ao gran José de Espronceda e á súa mítica "Canción do Pirata" para comezar esta crónica. 

O terceiro acto da liga regular enfrontaba a un invicto C.B. Ames contra un dos equipos chamados a ocupar a parte nobre da táboa, O Furancho do Floro C.B. Noia, que acudía ao municipal de Bertamiráns necesitado de vitorias tras a súa primeira, e posiblemente inesperada, derrota en casa ante outro dos equipos da comarca, o A.D. Básquet Ames, pero esporeado polos máis de cen puntos anotados contra Rianxo. Pola súa banda, o C.B. Ames presentábase á contenda sen tres das súas referencias interiores: Dani, Alberto e Jacobo. Un gran hándicap tendo en conta do consabido potencial no xogo interior por parte dos visitantes.

Saltaron os noieses á pista decididos a pola vitoria e, tras uns primeiros compases de igualdade, tentaron poñer terra polo medio grazas en gran parte ao acerto do seu xogador mais destacado no perímetro, Silva, que con tres triples sen fallo neste cuarto tentou catapultar aos visitantes no marcador. Ante a saída en tromba visitante, o C.B. Ames capeaba o temporal como boamente podía buscando penetracións e lanzamentos desde a curta distancia que, como premio menor, permitíanos ir á liña de tiros libres cunha frecuencia inusitada. Un mellorable 9 de 16 sustentaba a nosa resposta ofensiva sempre que as dificultades en defensa para frear as arremetidas do rival eran manifestas. Ao final dos dez primeiros minutos o luminoso reflectía un 21 a 25 que, á vista do acontecido sobre a cancha, podería considerarse como un mal menor.

O inicio do segundo cuarto resultaba esperanzador. Intercambio inicial de canastras sempre ao noso favor nuns primeiros instantes nos que, tras un gran roubo de balón de Jorge e posterior bandexa a man cambiada, permitían darlle a volta ao marcador por primeira vez en en encontro (29 a 28 minuto 12). Pero o C.B. Noia non o ía a poñer fácil. Apoiados na súa superioridade no rebote e con velocidade conseguía espir a nosa transición defensiva para, paso a paso, volver incrementar a diferenza. Negados no tiro exterior, tan só conseguiamos atopar o camiño do aro contrario desde posicións próximas, destacando un par de accións de Manu e Linas que resultaban insuficientes para evitar a nosa derrota ao descanso por 35 a 42. Nada que ver cos dous encontros precedentes. 

Conscientes de que a empresa non sería nada fácil e de que a chave do partido pasaba por, primeiro, aumentar as nosas prestacións defensivas, segundo, por asegurar o rebote e, terceiro, por incrementar o acerto desde o perímetro, saltamos á cancha decididos a pola remontada. Pero nada máis lonxe da realidade. Un parcial de 0 a 6 poñía de manifesto a nosa inoperancia ofensiva durante os primeiros catro minutos do terceiro episodio, momento no cual o C.B. Noia adquiría a súa maior renda no marcador (35 a 48). A nave naufragaba e alguén tiña que volver atopar o rumbo. Tempo morto e Gaby outorga galóns a Manu nun claro intento por dar o golpe de temón. A pesar de que o base amiense non pasa por un idilio na súa relación co tiro libre, as súas condicións físicas e a súa determinación sempre supoñen un quebradero de cabeza para os rivais. Vertical como poucos, Manu entendeu perfectamente o que necesitaba o equipo, primeiro asumindo a responsabilidade ofensiva e despois, tras o cambio táctico proposto desde o banco que situaba a Jorge como 4, balóns interiores para que o improvisado pivote local presentase un anticipo do que estaba por vir, con tres canastras case consecutivas ao poste baixo e un "dentro-fora" para que sempre eficaz Juan anotase desde máis aló da liña de tres puntos. Ademais, botaramos o cadeado sobre a nosa canastra, marxinando a un C.B. Noia que por primeira vez no partido parecía non ofrecer resposta. Como colofón a esta segunda metade de catro, unha entrada de Manu fíxonos lembrar á ribeireña Ana Peleteiro, penetrando na zona local coma se dun foso de tripe salto tratarse se para culminar a remontada sobre a bucina e igualar o marcador a falta dun só cuarto por disputarse.

Tocaba arrebato no coliseo amiense. Momento para os valentes. Na nosa primeira posesión, o triplazo de Diego non facía senón presaxiar o vendaval que estaba por vir. Os visitantes daban a réplica a través do seu pivote Romero, quen sacaba petróleo en cada ataque debaixo do noso aro. A falta de cinco minutos para o final o noso francotirador Jorge, ata ese momento coa pólvora mollada (0 de 6 en triplos) decidiu cambiar o seu fusil por un canón, propoñéndose esnaquizar o aro visitante a bolazos. PIM! PAM! PUM! e outro PUM! para asinar catro triples de forma consecutiva noutros tantos minutos que acabaron por rebentar a resistencia dos de Noia. Coas velas totalmente despregadas e o vento a favor, o bergantín amiense poñía rumbo á vitoria mentres o navío noiés naufragaba tras os certeiros mandobres locais. Manu, Alberto e Eloy encargábanse de certificar a nosa vitoria definitiva por 77 a 67 e asegurar a permanencia, por terceira semana consecutiva, no alto da clasificación. 

Deportividade absoluta ao longo dos 40 minutos de xogo

O mellor: o saberse sobrepoñer a un partido que se puxo moi costa arriba no terceiro cuarto e manter a nosa serie de vitorias. Este ano apuntamos alto. Mención aparte para a nosa inquebrantable fe na vitoria.

O peor: o desequilibrio entre o ataque e a defensa en diferentes fases do xogo. Debemos ser máis constantes porque non sempre imos ter a xogadores en estado de graza que nos saquen as castañas de lume.

E, como é costume nos partidos que actuamos como locais, pechamos esta crónica coa estatística completa:

(Fai clic para ampliar)

Dous de dous, un de nove e correndo pra casa que chove

(Por Quique Roncero)

Segunda xornada ligueira e ao conxunto amiense tocáballe realizar o seu primeiro desprazamento lonxe de casa. Concretamente, á localidade costeira de Boiro, onde o C. B. Santa Baia esperaba con ansias apuntarse a segunda vitoria tras impoñerse a pasada semana en Rianxo por 49 a 60. O C.B. Ames compadecía pola súa banda, con tan só 10 efectivos, tras contar ata con 5 baixas nas súas filas. O día: sábado. A hora: 8 da tarde. Horario por tanto de “prime time” para gozar dun, a priori, vibrante encontro de baloncesto.

Comezaba por tanto o partido cunha máis que aceptable afluencia de público nas bancadas e un C.B. Ames cuxo xogo non se fixo esperar. Liderados pola dobre J, primeiro Juan e logo Jorge, tomábanse as primeiras vantaxes no luminoso. Só a intensidade local impediu que o resultado fose máis avultado á conclusión dos primeiros 10 minutos, cun 6-17 que decantaba a balanza ao noso favor. Cabe destacar neste período, o triplazo sobre a bucina de Diego, especialista neste tipo de situacións.

O segundo cuarto iniciábase de maneira idéntica, cunha superioridade visitante que permitía seguir aumentando a renda. A entrada de Manu en pista supuxo un calvario para os rivais, con intensas defensas dun lado e ata catro 2 + 1 do outro. Aínda que para calvario, o seu persoal desde a liña de tiro libre cun único acerto de 9 intentos. Polo demais, Juan seguía ao seu, con 6 puntos case consecutivos e outros tantos rebotes. Este cuarto tamén serviu para que Rober recibise o primeiro dos avisos por parte do dorsal 79, que xa estaba a quentar para o seu “número final”. Daba por concluída a primeira metade cun tenteo de 15 a 36 e ambos os equipos poñían rumbo a vestiarios.

Na continuación do xogo, puidemos ver quizais os minutos máis caóticos do C.B. Ames, que, contaxiados pola dinámica do partido, non fixeron máis que perder balóns en accións consecutivas. O intento errado de alley-oop de Quique a Diego (a saber que pasa debaixo dese flequillo!) foi xa a pinga que colmou a paciencia de Gaby, que se apresurou a pedir tempo morto. Tras este breve lapsus, as cousas volveron ao seu leito e o cadro amiense volveu tomar a iniciativa no xogo, cun Linas dominante na pintura e un Diego acertado desde a liña de tres. Ao finalizar este terceiro período o marcador reflectía un claro 25-54.

Os últimos dez minutos non tiveron maior historia. O máis destacado, os 2 triples consecutivos dun Jorge menos inspirado que outras veces e o primeiro acerto desde a liña de persoal de Manu, que facía fregarse os ollos ao seu irmán e espertar os sorrisos dos alí presentes. Os últimos instantes non serviron máis que para ver a frustración rival, por medio do xa antes mencionado número 72. Nesta ocasión, tentou emular ao rochoso centrocampista danés do Real Madrid dos galácticos, Thomas Gravesen, e xeonllo a terra executou á perfección unha “gravesinha” que fixo tremer os ligamentos e tendóns do noso Rober. Este pola súa banda, mostrou unha calma propia da súa madurez, aínda que en palabras do propio afectado: “distinta sería a historia de producirse 15 ou 20 anos antes”. A acción saldouse, sen máis incidencia, cunha expulsión.  Deste xeito, chegouse ao final do encontro cun resultado de 34-78.

Por parte do C.B. Ames interviñeron:

Eloy (2), Jorge (13), Juan (17), Quique (5) e Rober (1) – quinteto inicial – Alberto Jr (5), Manu (13), Diego (8), Linas (10) e Raúl (4)

O mellor: A continuación da boa liña mostrada no partido anterior, especialmente na faceta ofensiva.

O peor: Pequenos aspectos que poderían ser mellorables, como algún que outro baixón no xogo, ou escaso acerto desde a liña de 3 e de persoal. Pero en xeral, pouco pódeselle reprochar a este equipo.

En definitiva, unha vitoria que nos mantén invictos e arriba na clasificación, se non líderes, e que nos carga aínda máis as pilas para seguir traballando. O domingo que vén, toca recibir na nosa casa ao C.B. Noia, que xa saldou con vitoria a súa visita a Bertamiráns a tempada pasada.

Unha vez feitos os deberes, a pensar en Noia

A por eles equipo!

C.B. Ames Vs. C.B. San Mauro completo

Tras a crónica, mostrámosvos o partido completo:

Lembrade que podedes ver este e outros vídeos dos partidos do C.B. Ames na nosa canle de YouTube.

Moitas grazas polo voso apoio!

Un bo comezo

E chegou a hora da verdade. O pasado domingo 7 de outubro abrimos a competición contra o experimentado conxunto do C.B. San Mauro, un rival que supoñía unha boa pedra de toque para comprobar as nosas prestacións reais en competición oficial. Ás baixas de Alberto e de Víctor houbo que sumarlle a de Dani a última hora, xogador que foi substituído polo lituano Linas Baltusis, co que nos presentamos ao choque co máximo de 12 xogadores permitidos, mentres que os visitantes compadecían cun total de 7 efectivos, superioridade que debiamos facer valer para levarnos a primeira vitoria desta campaña.

Volve o basket de calidade a Bertamiráns

Tras uns primeiros instantes de tanteo, os de Vilanova de Arousa abriron as hostilidades cun primeiro triple que, ao cabo, sería o único momento no que levarían a iniciativa no electrónico do coliseo amiense. De forma case inmediata, e mantendo a tónica da pasada campaña, os nosos francotiradores Quique e Jorge recollían a luva que supoñía a zona 2-3 dos visitantes en forma de invitación ao triple, transformando dous lanzamentos cada un que motivaron un primeiro tirón no marcador (12 a 5). Pero os visitantes, aínda coas pernas frescas, non o querían poñer tan fácil e reaccionaron grazas, en gran parte, á nosa indolencia defensiva, permitindo unha serie de puntos fáciles que reduciron a distancia a tan só dous puntos. Cos primeiros cambios chegou a claridade ofensiva. Baixo a batuta de Rober, e co debutante Alberto Rodríguez facendo moito dano a ambos lados da cancha, conseguimos poñer de novo terra polo medio para finalizar o primeiro parcial cun resultado favorable de 22 a 14.

Para o segundo cuarto o obxectivo era romper o partido e evitar caer no espeso ritmo de xogo visitante, pero sen volvernos tolos. Sen présa pero sen pausa, e grazas á eficacia de Linas en pintura e a velocidade de Alberto, conseguimos aumentar a diferenza de forma paulatina ante un equipo no que o cansanzo comezaba a facer efecto. Conscientes de que o rival estaba grogui, Gaby decidiu meter en pista unha marcha máis dando entrada a Manu e a Diego. Xaque mate. Dous triples consecutivos do explosivo escolta amiense e un alley-oop en posición inverosímil tras asistencia de Eloy catapultaban aos locais no marcador para conseguir un marcador parcial de 25 a 8 neste cuarto e dinamitar calquera indicio de esperanza do mermado conxunto visitante. A renda de 25 puntos ao descanso (47 a 22) presumíase o suficientemente avultada como para non pasar apuros nos vinte minutos restantes.

Tras a continuación saímos algo adormecidos, sobre todo en tarefas defensivas, cuestión que o C.B. San Mauro aproveitou para recortar as diferenzas no marcador (45 a 31, minuto 24). Pero dúas boas accións ofensivas protagonizadas por Raúl e o acerto de Linas en ambos lados da cancha deron ao traste con calquera indicio de recuperación dun cada vez máis esgotado equipo visitante, que aínda así se levaría este intranscendente terceiro parcial por 11 a 16. Cun claro 56 a 38 e co vento a favor, momento de rematar a tarefa e agradar á nosa afección.

O partido ía terminar como comezou, con Jorge e Quique convertendo sendos triples por cabeza e coa dupla interior Juan/Eloy (14 rebotes/6 asistencias e 11 rebotes/5 asistencias) culminando a súa gran actuación cun no look pass do segundo para o primeiro que puxo en pé aos nosos incondicionais. Un C.B. San Mauro máis esgotado que o veterinario dos 101 dálmatas caludicara facía tempo e tan só Rodríguez, máximo anotador do partido con 30 puntos, salvaba os mobles. Ao final, 81 a 54 e un partido máis plácido do que cabía esperar.

Parciais: 22-14 / 25-8 / 11-16 / 23-16

Estatística completa do partido:

(Pincha na imaxe para ampliar)

O mellor: o bo partido en ataque en liñas xerais e o control do rebote por parte dos nosos pivotes, ademais de impoñer o noso propio ritmo de xogo ante un rival perigoso que non ofreceu a súa mellor versión. Aínda que resulta reconfortante, a primeira posición na clasificación resulta anecdótica a estas alturas...

O peor: a indolencia defensiva durante diversas fases do encontro. Temos que mellorar moito nesta faceta se queremos ser realmente competitivos ante os rivais que están por vir. Con todo, temos tempo, recursos e xogadores para facelo e interiorizar os automatismos requiridos polo adestrador. A tempada acaba de comezar e a marxe de mellora é moi amplo.

Coma sempre, grazas aos nosos incondicionais!