O importante é a vitoria

Dura fin de semana por diante para o C.B. Ames con dous partidos con pouco máis de 24 horas de intervalo. No primeiro deles recibimos o pasado domingo a un C.B. Santa Baia de Boiro inmerso nunha clara dinámica negativa de resultados tras a vitoria inicial (e única ata o momento) na primeira xornada de competición. Partido de necesidades e poucas concesións para a galería.

Balón ao aire cunha consigna clara: prohibido baixar os brazos nos 40 minutos. Ao contrario que en xornadas anteriores, o C.B. saiu decidido a polo partido desterrando as tan acostumadas relaxacións que tanto dano fixeron en anteriores xornadas. Nove puntos consecutivos de saída poderían facer presaxiar unha cómoda vitoria fornte un equipo visitante que estivo seis minutos para conseguir a súa primeira canastra en xogo. Pero estamos nunha competición na que non hai un partido fácil. Liderados por Óscar Triñanes, líder anotaodor dos boirenses neste encontro, nos últimos catro minutos a ampla vantaxe esfumouse xusto antes do remate do primeiro parcial (13 a 13).

No segundo acto tivemos un pouco máis do mesmo. Ambas escuadras máis pendentes de non recibir canastra que de anotar, ritmo lento de xogo e moito, pero moito, desatino cara o aro rival. Só unha ondanada protagonizada por unha tripla dun Sebas menos acertado que de costume e unha canastra dun Tomás que, xornada tras xornada, vai adquirindo maiores responsabilidades a medida que vai coñecendo aos seus novos compañeiros. Confianza lle chaman, creo. 

24 a 20 ao descanso e todo por decidir, aínda que xa se podía atisbar que a reanudación non sería, precisamente, unha oda ao baloncesto de ataque.

E equiliquá. O C.B. Ames atenazado e botando en falta a un doente Jorge que estaba a facer o seu magosto particular a base de castañas en forma de triplas e un C.B. Santa Baia que, sen facer nada doutro mundo non perdía o rebufo amiense. Só unha acción de mérito da case centenaria conexión galegolituana Rober-Linas permitía aos locais poñer terra de por medio xusto antes do toque de bucina que indicaba o remate do terceiro parcial (36 a 30). 

Dez minutos e o peixe por vender. Os cinco primeiros, tediosos, con só unha canastra por cada bando. Chegaba o momento da verdade. Os visitantes aproveitaron a inoperancia local en ataque para igualar o encontro a falla de dous minutos e medio, encollendo os corazóns dos ata eses momentos adormilados xiareiros locais. Pero, a partires de aí xurdiu a importancia dun xogador como Juan, "Mr. Intanxibles", quen, desde a súa intensidade defensiva e con espartana atitude, conseguiu infundir o alento necesario ao resto dos seus compañeiros para negar o camiño a canastra a un C.B. Santa Baia que acusou en demasía a dinámica negativa na que se atopa inmerso. Dúas canastras fáciles ao contrataque tras roubo de balón e o maior aplomo local nos instantes finais decantaron a balanza ao noso favor por un tanteo final de 45 a 41 nun partido onde as defensas superaron amplamente os ataques por ambos lados.

Tempo para a recuperación co ollo posto no partido do día seguinte que nos enfrontaría ao EDM A Estrada. Pero ese é outro cantar...

Coa música a outra parte

Por parte do C.B. Ames interviñeron: Tomás (9, AA), Diego (6, A), Jaime (5, A), Juan (2, AA) e Sebas (11, AA) - quinteto inicial - Hugo (6, A), Jorge (2, -), Linas (2 ,A), Rober (A), Ángel (s.c.) e Víctor (s.c.).

O peor: o pobre espectáculo para os xiareiros que se deron cita no coliseo amiense. Tocaba antepoñer eficacia a efectismo e abofé que se conseguiu.

O mellor: como diría o mítico adestrador arxentino César Luis Menotti, "o importante é a vitoria". 

Máis cordeiros que lobos

Terceira xornada de competición e segundo partido como local recibindo a un dos favoritos: o ADB Fontiñas, finalista na campaña pasada e unha das escuadras que, ano tras ano, ocupa unha das posicións de honra ao termo de cada tempada.  

Non tería que pasar moito tempo para poder comprobar que o guion ía ter os mesmos tintes que os dous partidos anteriores. O C.B. Ames durmido e indolente en defensa permitía aos visitantes impoñer o seu ritmo de xogo e escaparse rapidamente no electrónico. A tripla de Blas situaba aos santiagueses cunha vantaxe inicial de 6 a 14 nos cinco primeiros minutos de xogo.

Sen acerto en ataque e coa, por desgraza, xa acostumada indolencia inicial en defensa, as diferenzas non facían senón máis que aumentar ante a impotencia de Dani, o técnico local, ante a actitude defensiva mostrada polos seus pupilos. Ao remate dos dez primeiros minutos, expeditivo 10 a 22 a prol dos santiagueses e os amienses en caída libre.

O segundo cuarto comezou coa mesma dinámica coa que rematou o primeiro: Fontiñas dominando e Ames sometido. A canastra inicial dun Sergio Rocha que era o único xogador ao que parecía correrlle o sangue polas veas non era suficiente para deter a hemorraxia defensiva.

Coma almas en pena e cunha especie de resaca post-halloween, os xogadores do C.B. Ames semellaban máis ben membros da Santa Compaña de visita por San Andrés de Teixido que un equipo que aspira a estar entre os catro primeiros clasificados ao termo da primeira fase de competición. Mercede ás facilidades defensivas e asfixiados pola presión proposta polo adestrador visitante, o experimentado Ángel Noya, non tardaron en chegar os 20 puntos de diferenza no electrónico no ecuador do segundo cuarto (12-32). Tocando fondo.

O pequeno amago de rebelión dos locais a base de tiros libres e a primeira tripla dun Jorge que tería moitas cousas que dicir na segunda metade foi sofocado de seguido por un ADB Fontiñas, coral e moi disciplinado, para deixar as cousas como estaban ao termo do segundo parcial (22-40) e caras de preocupación tanto no banquiño como nos abnegados xiareiros locais.

Non trascenderon as verbas de Dani no tempo de lecer, pero apostamos sen medo a equivocarnos que deron de cheo no corazón e no orgullo dos seus pupilos. Uns xogadores que entraban no vestiario coma cordeiros, frustrados e derrotados, comparecían de novo sobre o parqué transformados en lobos sedentos non de sangue senón, sobre todo, de recuperar o orgullo colectivo.

Cos dentes apretados é os traseiros dez centímetros máis baixos, os xogadores do C.B. Ames saíron en tromba. O triunvirato formado por Diego, Sebas e Jorge, agora sí, atopa o camiño ao aro rival dunha forma máis directa apoiados nunha solidez defensiva inusitada ata o momento e que pillou por sorpresa a un conxunto visitante que non parecía atopar resposta. Por que non temos esa actitude dende o principio? Cousas veredes Sancho...

Canastra á remanguillé marca da casa de Alberto máis dous puntos transformados polo lituano Linas Baltusis, dous vellos rockeiros do conxunto amiense, para infundir o medo nos corpos dun equipo visitante que sufriu un severo correctivo neste parcial (22-8) vendo como o marcador amosaba un impensable 42 a 48 a falta de dez minutos para a finalización. Sorprendentemente, había partido.

Últimos dez minutos de encontro e, tras un intercambio inicial de canastras, entra en escena o noso actor principal: "Sniper" Jorge. Tripla espectacular secundada por una nova canstra baixo o aro de Sebas para poñerse a dous puntos (49 a 51) a falta de seis minutos, o que provocou o oportuno tempo morto do banquiño visitante, e que tivo un efecto balsámico. Máis templados e aproveitando o exceso de revolucións locais, o ADB Fontiñas conseguía anotar en accións elaboradas rematadas polos seus pivotes con canastras fáciles tras penetración e asistencia dos seus xogadores exteriores, sabedores da falta de solidariedade na defensa local.

Con máis corazón que cabeza e apoiados nun inspiradismo Jorge, o C.B. Ames vólvese a situar ao rebufo no marcador a falta de tres minutos (55 a 59).

 

Aínda que podería intuírse que, pola súa xuventude, o ADB Fontñas sería presa fácil dos seus propios nervios, nada máis lonxe da realidade. Cunha tranquilidade case insultante, os visitantes seguían crendo nas fortalezas que os levaron a dominar a práctica totalidade do partido: presión defensiva e orde en ataque. E así sería. Apoveitando a ansiedade local e manexando os tempos, novamente conseguían alonxarse a uns practicamente imposibles 10 puntos de vantaxe (55 a 65) a falta de minuto e medio para o final. A sexta tripla de Jorge e a canastra final dun Jaime que se está a gañar a pulso o seu aumento de protagonismo non serviron máis que para maquillar o marcador final de 60 a 67 a prol dun ADB Fontiñas que foi superior no cómputo total dos corenta minutos de xogo.

 

Tanto na vitoría como na derrota, un equipo unido

Por parte do C.B. Ames interviñeron: Tomás (4 puntos, 9 rebotes e 4 asistencias, AA), Diego (6, A), Jaime (9, AA), Juan (1, A) e Sebas (8, A) - quinteto inicial - Jorge (18, AAA), Sergio Rocha (5, AA), Alberto (5, A), Linas (2, A), Ángel (2, A), Hugo (-, -) e Víctor (-,-).

O mellor: a raza e orgullo amosados durante o terceiro cuarto. Posiblemente, do mellorciño desta campaña. 

O peor: por terceiro partido consecutivo, a indolencia defensiva dos minutos iniciais que, lonxe de arranxarse, parece que vai in crescendo. Neste caso, regalamos os dous primeiros cuartos e, nunha competición tan igualada, este é un factor absolutamente diferencial. Tendo en conta que estaremos as dúas próximas xornadas sen competir, pode ser este un bo momento para resetear e tentar de recuperar un sinal de identidade tan propio do C.B. Ames como é a intensidade defensiva. Pero queda moito traballo por facer. Un pouquiño máis de agresividade, por favor...

C. B. Ames Vs. C.B. Ribeira Congalsa completo

Retomamos un vello costume. Partido completo correspondente á 1ª xornada da tempada regular 2023/2024:

Lembrade que podedes disfrutar (ou padecer) este e outros encontros do voso club favorito na nosa canle de YouTube.

Moitas grazas polo voso apoio!

Indolencia

Segunda xornada e toca estrea a domicilio na sempre dífícil cancha do La Salle Bonaval. Tras a axustada vitoria no partido inaugural contra o Ribeira Congalsa, momento para chequear as nosas posibilidades ante un rival necesitado tras perder o seu primeiro partido en terras estradenses por 51 a 47.

Coa consigna de non repetir os erros en defensa que case nos condean no encontro anterior, saltamos á húmida cancha santiaguesa cuxas bancadas amosaban un aspecto certemente animoso. Nada máis lonxe da realidade. Os locais, cun baloncesto directo e sen complexos ben dirixidos por Fernán Bouzán, non tiñan problemas en atopar o camiño ao noso aro ante unha defensa, de novo, máis frouxa que as prestacións dun funcionario a principios de mes. Tan só o acerto dun inspíradismo Sebas e a primeira das catro triplas de Diego mantiñan a nave amiense a flote. Os cambios introducidos por Dani, pese a dúas accións acertadas do gran Alberto Sampedro, apenas surten efecto. O 24 a 15 dos dez primeiros minutos fala ben ás claras da superioridade local, boa parte dela cimentada sobre unha moi frouxa defensa visitante e que sería practicamente unha constante durante todo o encontro. 

O segundo cuarto comezaría cunha seca de tres minutos ata que a canastra inicial do local Mario Picón é replicada cunha tripla de Rober na que, durante tempos inmemoriais, foi a súa segunda casa.

Pero os locais, lonxe de poñerse nerviosos, continuaban apostando polo un xogo coa necesaria mestrura de verticalidade e pausa que seguía a facer dano á nosa débil defensa. Só o acerto desde a liña de 6,75 servíanos para maternos con vida nun encontro no que os santiagueses impoñían con claridade o seu ritmo de xogo, mantendo en todo momento a iniciativa tal e como reflicte o 38 a 27 co que se chegou ao descanso e cun C.B. Ames que necesitaba acudir ao rincón de pensar.

Leve melloría tras a reanudación pero insuficiente. Liderados de novo por un Sebas que nun par de partidos xa se convertiu nunha das grandes referenzas deste equipo, e cun magullado Jorge aparecendo no encontro por vez primeira, conseguimos situarnos a 6 puntos de diferenza tras unha canastra de raza de Juan (42 a 36) a falta de 3 minutos para o remate do cuarto.

Pero, cando máis preto estabamos, de novo todos os esfrozos ao garete pola defensa. Cortes frontais sen balón escapaban á nosa vixiancia e remataban en canastras fáciles ante a impotencia do noso adestrador Dani xa que a actitude defensiva, como todos sabemos, é o noso sinal de identidade e, polo tanto, convértese en algo innegociable. 45 a 36 e volta á casiña de saída a falta de 10 minutos para o finiquito.

Arrincamos con dous tiros libres e un canastón a taboleiro de dous ilustres representantes da nosa vella garda, Linas e Rober, que nos colocaban a cinco puntos no primeiro minuto de xogo e prendían as nosas esperanzas de remontada.

Pero un novo arreón dos locais liderados unha vez máis por Fernán Bouzán volvíanos a mandar onde estabamos. A tripla do renqueante Jorge non inquietaba a un equipo local que rezumaba oficio e tranquilidade, en parte apoiado nunha debilidade defensiva que foi o noso talón de Aquiles durante toda a tarde-noite do pasado domingo.

Pasaban os minutos e o guion era o mesmo. Tripla de Jaime e catro puntos consecutivos de Tomás que son respondidos con solvencia por un La Salle Bonaval que nunca perdía a compostura. Con conceptos básicos, como situar un poste alto no medio da nosa zona para mover o balón e atacar o aro, conseguiu manter a iniciativa durante a práctica totalidade do encontro.

E non dicimos que dominou todo o encontro porque a falta de dous minutos o noso escolta Diego, con pouco que perder e sobrado de testiculina, anotou dúas triplas de forma consecutiva para facer tremer os cimentos da vitora local fraguada nos 38 minutos anteriores. Pero os locais, de novo con nervios de aceiro, fixeron gala de moita templanza e anotaron catro tiros libre de forma consecutiva que certificarían a súa vitoria. Arenga final e saúdo aos xiareiros que se desprazaron en masa a presenciar este, por momentos, disputado e entretido encontro.

Ao remate, e como símbolo e recoñecemento da carreira baloncestísitca de Rober no que puido ser o último encontro do playmaker nesta casa, ambos equipos posaron xuntos nunha bonita imaxe que quedará para a posterioridade. Respect.

 

Muchos quilates juntos

Por parte do C.B. Ames interviñeron: Tomás (4, A), Diego (12, AAA), Jaime (6, A), Juan (2, A) e Sebas (18, AAA) - quinteto inicial - Rober (5, AA), Rocha (-, A), Jorge (7, A), Linas (2, A), Alberto (4, A), Hugo (-, A) e Eloy (-, A).

O mellor: o noso xogo exterior e acerto no triple. 

O peor: a indolencia en defensa. Non podemos estar tan calados como un grupo de monxiñas con voto de silencio. 10 faltas cometidas en todo o encontro son suficientemente ilustrativas.  Como ben sinalou Coach "D", a actitude non se adestra, tráese da casa. Sirva comentar para rematar que no adestramento do luns seguinte ao encontro acudiron a totalidade do noso plantel, nun xesto que foi recoñecido polo propio adestrador e agardarmos que constitúa un punto de inflexión para as vindeiras xornadas. 

Boa sintonía

Primeira xornada de competición e, polo tanto, fin das probaturas e tempo para o fogo real. O pasado domingo 22 de outubro recibimos no municipal de Bertamiráns ao C.B. Ribeira Congalsa. Gran ambiente nas bancadas e apoio masivo de ambas afecións nun ambiente que facía presaxiar unha grande tarde de basket.

Jota e Linas saudando a cámara, ben acompañados polos nosos máis novos xiareiros  (incluíndo a Víctor)

De inicio Dani decide apostar polas novas incorporacións, de xeito que os debutantes Tomás, Juan e Sebas foron da partida. Asubío inicial, cunha mestura de exceso de confianza cunhas pingas de nerviosismo, os locais entraron en escena fora de onda. Rapidamente os visitantes endosaron un parcial de 0 a 7 que obrigou ao adestrador local a solicitar tempo morto e inaugurar o casilleiro de broncas desta campaña. As primeiras canastras de Sebas e de Tomás non servían para achegar no marcador a un C.B. Ames indolente en defensa e superado no rebote. Necesario un cambio de ritmo e maior agresividade. Triple cambio e a vella garda representada por Rober, Jaime e Alberto saltan á pista, ademais de Eloy para apuntalar a nosa, ata ese momento, escasa presenza baixo os aros. A vantaxe cooleitada polos visitantes, pouco a pouco e non sen traballo, foi recurtada grazas a un bo traballo colectivo e a unha maior presenza baixo os taboleiros. Ao final do cuarto 20 a 21 para os visitantes e cinco minutos de dominio para cada equipo.

O segundo cuarto comezaría dun xeito calcado ao do parcial anterior. Parcial de 0 a 8 a prol dun equipo visitante especialmente inspirado dende máis aló da liña de 6,75. Pero se falamos de triplas rapidamente se nos ven á cabeza a figura de Jorge Rodríguez. Canastón a toboleiro dende a súa casa que ben puidera ter asinado o ilustre Alberto Mata. Espoleados e con Sebas comezando a impoñer a súa lei baixo os taboleiros, a escuadra amiense volveríase a repoñer por segunda vez do duro arreón visitante para, pasiño a pasiño e cos triplos de Jorge como terapia, poñerse por primeira vez por diante no marcador (39 a 38) no último minuto deste cuarto. So a postrera canastra dos pupilos de Richi Santos pemitiríalles manter a mínima vantaxe ao termo dos 20 primeiros minutos. As espadas en todo o alto nun bo encontro por ambas partes.

Dani e Raúl buscando solucións

Ata iste momento poderiamos dicir que o tempo de partido fora controlado polos visitantes. Pero iso cambiaría no terceiro cuarto. Un C.B Ames con máis poso, cun Sebas chamado a ser un dos xogadores determinantes da categoría despregando unha mostra do seu potencial na pintura, e a instensidade de xogadores como o debutante Juan e Diego que contaxiaban aos seu compañeiros, pouco a pouco fomos poñendo terra por medio ata chegar a acadar unha vantaxe máxima de 9 puntos (53 a 44) tras culminar Diego un nada habitual pase de béisbol de Nico.

Pero o C.B. Ribeira non dixera a súa última palabra e, a base de triplas e dun inspiradísimo Álvaro Fernández especialmente desde a liña de tiro libre, ao final deste terceiro parcial conseguiu reducir a diferenza a só 5 puntos a falta dos derradeiros 10 minutos (53 a 48).

Incluso con tempo para a maxia (coa inestimable colaboración de Jorge e de Sebas):

Momento quente e tempo para valentes. Rober golpea primeiro cun lanzamento marca da casa:

Co visitante Álvaro Fernández (27 puntos) martilleando dende o tiro libre (ata 10 tiros anotados de forma consecutiva) o equipo local volvía a notar o aire visitante na súa caluga. Intercambio de triplas, tempo morto dos reibeirenses e Jaime a cancha. Con ambos equipos atenazados pola presión, ese estrano e incalificable elemento estaba chamado a desequilibrar a contenda. Dous tiros libres anotados tras a sinalización dunha falta antideportiva e un canastón que case provoca un andazo de infartos na bancada local logaran colocar o marcador nun 60 a 58 a falta de minuto e medio. Pero unha nova tripla do noso pesadelo Álavaro Fernández consegue colocar por diante unha vez máís aos visitantes. Tiro libre anotado por Tomás para equilibrar o choque e a posibilidade de prórroga pulando polo coliseo amiense.

Os visitantes desaproveitan a súa oportunidade, en parte grazas a gran defensa dos locais. Con oito segundos para o final, Sebas ve a Jorge na esquina co fusil cargado. O aleiro recibe o balón e, en lugar de disparar de tres, amaga e remonta a liña de fondo para, de forma maxestuosa, apoiarse na táboa e deixa o balón a unha altura o suficientemente elevada como para facer inútil calquera axuda visitante.

Dous segundos e medio, tempo morto visitante e saque dende campo de ataque. Suficiente para atacar o noso aro e, como mínimo, prolongar o encontro 5 minutos máis. Balón en xogo e, de novo, emerxe de maneira providencial para cortar o balón e, de paso, as aspiracións dos visitantes. "O balón e meu e non se xoga máis", parecía indicar o escolta amiense. Honra e MVP para el ante un público rendido ante a súa determinación.

Ao final do encontro o conxunto local agradeceu e correspondeu o apoio de todos os asistentes nesta vibrante tarde de basket. Esta parece que vai ser una campaña de fortes emocións á vista da igualdade de todos os contendentes. 

O mellor: ademais da vitoria, as novas incorporacións encaixaron perfectamente no equipo. A boa sintonía entre xogadores, corpo técnico, directiva e afección e un dos nosos piares fundamentais e constitúe o noso sinal de identidade. Innegociable.

Sospeitosos habituais

O peor: as ausencias durante diversas fases do encontro. Debemos ser intensos durante os 40 minutos de xogo. Cómpre mellorar neste aspecto.

Por parte do C.B. interviñeron: Tomás (8, AA), Diego (8, AA), Jorge (11;,AA), Juan (4, AA) e Sebas (13, AA) - quinteto inicial - Rober (4, AA), Jaime (10, AAA), Alberto (4, AA), Rocha (4, AA), Eloy, (-, A), Ángel (-, A) e Nico (-, A).  

Nova tempada, novas ilusións

In your marks, get set, ready and.... imos aló! Arrinca unha nova tempada chea de esperanzas para o C.B. Ames. Tras a irregular campaña anterior, na que fomos de menos a máis para rematar co sabor agridoce do que se sabe que pode facer as cousas mellor do que mostrou a clasificación final, mañá ás 17:00 comezamos a nosa xeira pola tempada 2023/2024 con novos aires pero co mesmo espírito competitivo que nos caracteríza.

Chegamos ata aquí despois de cinco semanas de adestramentos, algunha que outra baixa ilustre e novas incorproacións que, a bo seguro, ofrecerán o necesario pulo que este club precisa para tentar ocupar algunha das posicións de honra na clasifación ao final da campaña que está a piques de iniciarse.

Polo visto nos adestramentos previos, as incorporacións de Tomás, Juan e Sebas (xunto coa de Hugo, aínda que este non pode competir á espera de tramitar a súa licenza federativa) compensarán sobradamente as baixas de ilustres como Mata, Rául, Toni e Jota. Con Dani outra vez como director, a orquetra amiense mestura experiencia e atrevemento sen marcarse obxectivos a longo prazo, aínda que o traballo feito ata agora invite ao optimismo.

Dani impartindo cátedra

Como primeira pedra de toque, maña recibimos ao C.B. Ribeira Congalsa. Se temos en conta o único enfrontamoento da campaña pasada (41 a 65 ao noso favor), poderimaos caer nun exceso de confianza que podería xogar na nosa contra. Auga pasada non move muíño, e, por experiencia, todos coñecemos que os inicios acostuman a estar presididos polos nervios e imprecisións propias de estas alturas de tempada.

Pero o C.B. Ames é unha máquina ben engrasada e artellada. Acabáronse as probaturas. Chega o momento da verdade. Comeza un novo ciclo. 

GO AMES GO!

Redención

Primeiro partido sen máscaras e, como de se un sinal se tratase, novos aires tras a desfeita da xornada pasada. Esquecer e redimirse como obxectivos claros.

O pasado domingo ás 17.00 h. recibimos ao mesmo rival da semana pasada, o Nucamsa Basketdeza de Lalín, no que será a tónica desta tempada (os dous partidos seguidos ante o mesmo rival nun grupo composto por 10 participantes). Ideas co selo inequívoco da sempre sorprendente Federación Galega de Baloncesto que este ano conseguiu superar o "cuatrosistema" da pasada campaña (catro equipos a cuádrupla volta) innovando un sistema de competición de "burbulla inexistente" no que, ademais de xogar unha liga na que repites rival en dúas xornadas consecutivas, compítese como local durante dúas xornadas seguidas e outras dúas como visitante, todo iso aderezado con que non se considerou conveniente deixar datas no calendario para acomodar os máis que posibles aprazamentos e, como guinda a este desenfreo mental, deseñouse unha segunda fase de ascenso aínda que a propia Federación comunicase que este ano "non haberá ascensos nin descensos". En fin, todo un espalle cerebral ao servizo do baloncesto co que non quero aburrir máis aos nosos sufridos fregueses (un saúdo para os nosos incondicionais que nos seguen desde a FEGABA, que sabemos que os hai...).

Ben, centrémonos. Recuperados os Albertos e con Jaime recentemente saído da neveira, por vez primeira na tempada acudimos con todos os nosos efectivos, polo que Dani decidiu prescindir nesta ocasión dos servizos dos debutantes Nico e Antón, aínda que este último non se resignou así como así e terminou  como improvisado delegado de campo cunha actuación tan notable que fixo enorgullecerse ao seu antecesor, o gran Manolo Porto que, xunto coa nosa musa Lourdes, unha vez máis acudían fielmente á súa cita co mellor baloncesto da comarca. Resulta moi emocionante o ver como a bancada do municipal de Bertamiráns recupera o seu mellor ambiente, indicio claro de que máis pronto que tarde volveremos á total normalidade (ou eso queremos crer). En calquera caso, grazas xiareiros!

Con ánimos claros non tanto de desquite -que tamén- senón sobre todo de recuperar sensacións perdidas, saltamos á cancha dispostos a comernos ao noso rival desde a orde e a fortaleza dun equipo que sabe ao que xoga en ambos os lados da pista. Magnificamente dirixidos por Rober, con Alberto como amo e señor dos taboleiros e Jorge en plan executor, os primeiros minutos do primeiro cuarto resultaron ser unha auténtica cicloxénese baloncestística. Os lalinenses, quizá confiados en exceso despois de tan recente como inexplicable vitoria por 19 puntos da semana pasada, non sabían onde gorecerse. As canastras non entraban, precipitaban, mentres que, ao mesmo tempo, o camiño ao aro local estaba absolutamente vedado grazas ao gran esforzo coral e abnegado dunha escuadra amiense que non afrouxaba o ritmo. Tras as primeiras substitucións, os Linas, Víctor, Antelo e un reivindicativo Jaime encestaban todo o que lanzaban desde diferentes posicións, facendo as delicias tanto do noso míster por arranxar a avaría da semana pasada como por parte dos nosos incondicionais, cómplices dos nosos mellores momentos da tempada. O 25 a 6 ao termo dos 10 primeiros minutos fala ben ás claras da superioridade dun C.B. Ames desatado.

Pero se alguén pensaba que o do primeiro cuarto fora froito da casualidade non podería estar máis equivocado. O C.B. Ames cheiraba o sangue e non ía soltar á súa presa. Con Jorge como solista nunha orquestra ben coordinada, o torrente ofensivo seguía fluíndo mentres que a garda pretoriana defensiva facía inútil calquera intento de aproximarse ao noso aro. Mentres as diferenzas non paraban de aumentar, produciuse unha das noticias máis esperadas desta campaña: a explosión de Toni. Os seus sete puntos case consecutivos, ademais da súa gran lectura e dirección de xogo e unha actitude de auténtico pesadelo defensivo para o que lle toque en desgraza, supoñen unha lombeirada para o xogador lucense, unha das incorporacións estelares e chamado a facer grandes cousas neste club. O partido converteuse nun "pim, pam, pum" como proba o feito de que o Nucamsa Basketdeza tan só conseguise anotar 2 canastras e 7 tiros libres en vinte minutos de xogo. 46 a 11 ao descanso e partido visto para sentenza.

Tras o descanso, o tímido intento de rebelión dos visitantes, feridos no seu orgullo ante o aluvión da primeira parte, foi rapidamente sufocado polo quinto triple dun Jorge erixido no faro anotador amiense. Para redondear a faena, bos minutos de Antelo, Mata e un sempre eficaz Tirso que vai collendo peso e pouso no equipo a pasos axigantados a base de actitude, rigor táctico, versatilidade e talento. Se no segundo cuarto presenciamos o despegue de Toni, neste terceiro fomos testemuñas da resurrección de Diego, frustrado nos dous encontros anteriores, podendo despregar a súa afeita verticalidade cara ao aro nuns minutos de calidade que, sen a menor dúbida, servirán para coller confianza para as próximas e importantes citas que están por vir. 18 a 9 neste terceiro parcial e 64 a 20 no electrónico, polo que o último cuarto sería un mero trámite.

Coa lóxica relaxación de quen se sabe gañador e cun rival noqueado desde o primeiro asalto, o último cuarto terminou cun intranscendente 9 a 2 a favor dos locais, que rubricaron unha avultada vitoria por 51 puntos (73 a 22) devolvendo o estado das cousas a un sitio do que nunca deberon saír.

Algarabía na poboada bancada do mausoleo amiense e satisfacción xeneralizada entre os integrantes do equipo, algúns deles compartindo unhas cervexas coa súa afición sinal de que volven uns costumes que nunca deberon irse.

Pero antes de pasar coas valoracións individuais e os aspectos positivos e negativos, reproduciremos a arenga do noso adestrador Dani no círculo final do partido: "nin antes eramos tan malos, nin agora tan bos". Tan clásico como acertado. Eso si, redimidos.

Por parte del C.B. Ames interviñeron:

Rober (2, AA), Diego (4, AA), Jorge (17, AAA), Tirso (7, AA) e Alberto (10, AAA) - quinteto inicial - Víctor (4, AA), Jaime (6, AA), Mata (5, AA), Toni (11, AAA), Eloy (-, A), Linas (3, AA) e Antelo (4, AA)

O mellor: o saber sobrepoñerse ao desastre do partido anterior, recuperando a nosa identidade a través dunha partido coral e ordenado no que cada un dos xogadores vai asumindo o seu rol no equipo e o que a técnico espera deles.

O peor: como podiamos perder de 19 puntos a semana pasada contra este mesmo rival? Esto do baloncesto, por moito que pasen os anos, segue tendo máis misterios que Cuarto Milenio (saúdos, Friker Jiménez).

Frenazo

Se a sufrida vitoria da xornada anterior fronte a Praíña serviu para alimentar as esperanzas nos corazóns da inchada amiense cara ao devir desta tempada, o partido disputado onte en Lalín fronte ao Nucamsa Basketdeza presentaba o obxectivo claro de refrendar a primeira vitoria e entrar na sempre necesaria dinámica gañadora para futuros compromisos.

Ambas escuadras démonos cita no clásico Pavillón Municipal de Lalín no non menos afeito horario das 5 da tarde. Víctor e os Albertos (non os archiconocidos para os máis veteráns "Cortina" e "Alcocer", senón os nosos máis honrados Sampedro e Mata) sumábanse á consabida baixa de Jaime por sanción, co que o C.B. Ames comparecía con dez dos seus catorce efectivos.

Dani, impecable, impartindo a charla previa ao inicio do encontro

Balón ao aire e primeiros compases nos que, tras a "sorpresiva" defensa individual proposta polos locais (bravo polo scouting que nos "soprou" que defendían en zona os 40 minutos), o C.B. Ames comezou a aplicar os sistemas elaborados por Dani para anotar as primeiras canastras e comezar mandando no electrónico. Os tiros desde a media/curta distancia de Eloy, Linas e Tirso, tras unha circulación de balón máis que aceptable, sumados a unha correcta defensa e ao control no rebote, motivaron as primeiras diferenzas favorables aos visitantes mentres os locais mantíñanse ao rebufo grazas, na súa maior parte, á inspiración do seu capitán García, autor de 7 puntos neste primeiro cuarto. Un triplo de Jorge e outras dúas boas accións dun Tirso que parece que leva unha década no equipo certificaban a vitoria parcial por un único punto de diferenza (14 a 15) ante un equipo local que tamén tiña moi clara a súa idea de xogo.

Máis do mesmo no segundo cuarto. Tirso, erixido no "chicoparatodo" do equipo, lideraba en ambos os lados da pista ben secundado por Eloy. Aínda que as prestacións do equipo en ataque non eran as mellores, a solidez defensiva permitía seguir mantendo a iniciativa pero a un prezo demasiado alto para o devir do resto do partido: a sinalización da terceira falta persoal ás nosas dúas pezas máis explosivas: Diego e Toni. Con todo, nada facía presaxiar o que sucedería a falta de dous minutos para a finalización do cuarto: o apagamento total. O que ata o momento era un partido disputado, converteuse no máis manifesto desequilibrio froito da caída repentina nas prestacións visitantes máis que do acerto dun moi serio equipo local. O C.B. Ames baixou os brazos en defensa e deixou de aplicar os sistemas adestrados en ataque para virse abaixo e recibir un 10 a 0 nestes dous minutos que situaban o 32 a 23 no electrónico e, o que é peor, a inversión en canto ás sensacións dos dezaoito minutos anteriores.

Durante o descanso, a palabra máis repetida por Dani, visiblemente preocupado, na súa habitual charla foi "Actitude".

Un pouco máis de intensidade, señores!

A idea era volver recuperar o noso xogo en ataque, regresando aos sistemas acostumados, e a intensidade defensiva perdida ante un rival que ten moi claro ao que xoga e mantense nunha tarifa plana que penaliza calquera baixada de brazos. Pero os puntos ao tiro libre máis un triple de Jorge non foron máis que un espellismo. Aos erros do final do segundo cuarto engadimos un punto de frustración e outro de desesperación que confrontaban coa tranquilidade e o maior pouso duns locais que, sen facer nada do outro mundo, aproveitábanse dos nosos erros para aumentar a diferenza noutros dous puntos neste parcial e situar o marcador nun cada vez máis claro 43 a 32.

A pesares de que a distancia non resultaba nin moito menos insalvable, onte non era o día. Cada un dos xogadores de C.B. Ames querían facer a guerra pola súa conta e eso acábase pagando caro ante un equipo ordenado como o Nucamsa Basketdeza que, ademais, remaba a favor de obra. A dirección de xogo era inexistente, así como a circulación de balón (imposible dar máis de tres pases seguidos sen que o balón toque o chan); timoratos no tiro exterior (só un desacertado Jorge atrevíase a lanzar desde fóra). Neste festival do despropósito, a defensa local era unha invitación á "boca do lobo" na que nos estrelamos en multitude de ocasións. Para acabar con esta listaxe (aínda que poderiamos continuar) destacar a infinidade de rebotes ofensivos recollidos polos locais tras erro no segundo tiro libre, o que daba boa mostra da baixada de brazos do C.B. Ames. En definitiva, un desastre absoluto para concluír cunha avultada derrota por 57 a 38 e unha única gran lectura a extraer para os choques vindeiros: se baixamos os brazos non lle gañamos a ninguén.

Por parte do C.B. Ames interviñeron: Dani Antelo (4, - ), Toni (0, - ), Jorge (12, A), Tirso (8, AA) e Eloy (4, A) - quinteto inicial - Nico (3, - ), Antón (0, - ), Diego (0, - ), Linas (6, A) e Rober (1, - ). 

O mellor: os primeiros 18 minutos, nos que, aínda que con moitos aspectos de xogo a mellorar a ambos lados da pista, competimos e mesmo levamos a iniciativa.

O peor: o resto do partido. Nin sistemas de xogo, nin tiro, nin rebote, nin circulación de balón. Con 8, 9 e 6 puntos en tres cuartos non lle gañamos nin ás monxiñas da caridade, con todo o respecto aos seus doces do Nadal...

Xa estamos aquiiiiií...

(Por Rober Playmaker)

9 de marzo de 2020, encontro en Pío XII, vitoria contra Vista Alegre, entre os seus xogadores, Jacobo, na bancada o seu pai, Segundo, un clásico das bancadas do baloncesto base do noso querido deporte. 

Xa o Monbus Obradoiro fíxolle unha sentida homenaxe á tempada pasada e nós desde aquí sumámonos a lembralo.

Á semana seguinte, suspéndese a liga por tempo indefinido, incerteza non só deportiva, senón vital...a COVID-19 ía ser unha das palabras máis repetidas dentro do noso vocabulario...o resto, formará parte dos libros médicos e da historia mundial.

Despois de varios intentos pouco frutíferos durante a pasada e actual tempada, parecía que o C.B. Ames estaba moribundo, a sombra do COVID seguía moi presente e alongábase máis aló dos nosos pensamentos deportivos.

Varios xogadores tomaron a porta de saída, uns por ser o final da súa carreira, Jacobo, pivote con moita clase e visión de xogo,  formado na canteira de La Salle e bo amigo decidía que non continuaba; outros, por comezar a súa nova vida fóra de Galicia, Kike e Manu, os Beiro's bro, pequenos de estatura, pero grandes-grandes rapaces, é o típico que se di, pero é verdade, un, todo sorriso, non o perdía aínda que lle desen leña, só unha vez perdeu a cabeza tirando unha botella ao chan e ao pobre sinaláronlle unha técnica...pobre, fíxolle lembrar que non hai que perder nunca o sorriso; e que dicir de Manu, Manudona, gran xogador, o mellor base da categoría e cunha personalidade dabondo para dirixir a un equipo de veteráns...pouco máis se pode dicir xa; outros, como Raúl, comezando o seu rol como adestrador e deixando na caseta o seu rol como xogador, moita sorte Raúl!! e moitas grazas por facer teu o equipo, ao C.B. Ames pertencerás sempre por decreto. E que dicir de Juan, Juan dobre-dobre, en puntos e rebotes...e ás veces en técnicas...cando sacaba o saxo para pasear... aquí tes o equipo para cando queiras volver. Unha honra xogar convosco rapaces.

No verán, a idea de perder o equipo para sempre entristecíanos e, in extremis e case co reloxo de posesión a 24 segundos, fomos xuntando un a un aos xogadores. As ganas de adestrar e competir eran moito máis grandes que o medo ao COVID ou o desencanto por facelo con máscara.

Despois de moitas charlas, o núcleo duro, Jota, Victor, Dani, eu mesmo...etc., retomamos un bosquexo do equipo que tiñamos e vimos que a xente volvía ter disposición de adestrar e xogar, e, co boca-boca nos playgrounds da comarca santiaguesa, xuntamos un equipo equilibrado de 9 rapaces, Toni, Dani, Jaime, Tirso, Alberto Mata, Antón, Nico e os xa experimentados na categoría Diego e Jorge que unidos aos 5 veteranazos, Rober, Victor (novo capi), Alber, Elo e Linas e, que coa dirección de Dani, que decide colgar as botas e poñerse o traxe de adestrador (un lujazo) e con Jota que tamén temporalmente decide apartar a súa faceta como xogador e dedicarse en exclusiva á presidencia e pelexar nos despachos (outro lujazo), formamos un equipo con moitas ganas de facer grandes cousas na categoría. Unha categoría chea de equipos novos e experimentados, con xogadores con experiencia en EBA, nacional...a priori vai ser unha gran tempada!, había moitas, moitas, moitísimas ganas de basket!!...e aquí estamos de novo!!!.

Praína Basket SPC 38 - C.B. Ames 44

Primeiro partido contra Praíña (un equipo moi experimentado, equilibrado e rochoso) e a sempre odiada pista de Teo, onde os aros son máis duros que Clint Eastwood pasándose un misto pola faciana, non era un comezo moi agradable e que un desexaría despois sen estar sen competir tanto tempo, pero o equipo púxose o mono de traballo, e, este narrador que chegou para o último cuarto, puido observar que o equipo non deixou en ningún momento cómodo ao rival, que defensa!!, que gañas de comerse o balón!!...e eu, as uñas na bancada.

Co marcador moi axustado ao final deste último cuarto, con 6 minutos para finalizar, Jaime converteuse no protagonista e sen sabelo revulsivo do partido, despois de coller un par de rebotes imposibles, o 9 de Praíña, picado tirouno contra o chan, o noso escolta revolveuse cual pelexa de bar e caeulle a expulsión, máis por inexperiencia na categoría que por un mal xesto...Jaime, welcome á liga zonal!! Esta acción puxo moi tenso ao noso míster que despois dunha máis que educada protesta sinaláronlle unha dobre técnica máis rápida que o que se tarda en dicir "Usain Bolt". 

Todo por decidir, 3 tiros libres, produto da expulsións, para Praiña que o colocan a dous puntos por encima. Victor toma as rendas da dirección do equipo, tendo como axudante de luxo de Jota, que por momentos parecía que ía saír a xogar, que tensión!!

Despois de varias boas defensas, con axudas, de Tirso, Diego e sobre todo Eloy, sobre o seu mellor xogador, Anxo, o nº 1 de Praíña, facemos varios roubos que convertemos nunha canastra con reverso con derroche de calidade de Jorge, que tivo un enfrontamento persoal e perdeu co triple...xa haberá máis tardes, George!!!. Os ataques estiveron moi ben dirixidos por Toni e Dani que fixeron que o equipo executase moito mellor do esperado para un primeiro encontro, as xogadas ata o final, provocando moitas faltas no rival levándonos ao tiro libre. Estas mesmas xogadas facían que houbese sempre tiros librados no poste alto, na liña de tres...o que si atopou a vía do triple e o truco á canastra en Teo foi Alberto Mata (xa llo contas un día a Jorge e aos demais o truco) que con dous triplos consecutivos ponnos a 6 por encima e o The End. 

Case no ocaso do encontro, o seu xogador franquicia moi enoxado coa arbitraxe, pasa por encima de Alberto coma se fose unha alfombra persa, resultado: 5 puntos na cabeza...pero para Alberto,  outro día máis na oficina, aínda que ten que saír da cancha porque estaba a deixar a pista tuneada para Halloween...cambio de protagonista, entra Nico para coller un par de rebotes máis e agrandar aínda máis esta estatística e continuamos coa boa defensa sen meter ningún punto máis deixando o marcador 38-44. 

Fin e explosión de xúbilo, case dous anos máis tarde volvemos ter unha vitoria...dedicatoria ao míster (que en tempo récord fíxonos xogar como equipo) e á bancada...festa do basket!!

Seremos médicos, enxeñeiros, avogados, músicos, opositores, funcionarios, obreiros, estudantes, pais, fillos, etc,. Na pista todo eso dá igual, que a bola siga botando!!

Como anécdota dicir que estiveron 5 espectadores vip, os nosos/as rapaces/as da canteira que tamén quixeron observar de primeira man o bo comezo do equipo amiense.

Comunicado oficial C.B. Ames: renuncia á inscrición para a campaña 2020/2021

 

Último día para a inscrición na competición e chegou o momento que nunca imaxinamos. Tras unha profunda ponderación dos pros e contras e unha vez pulsadas todas as opinións e sensibilidades, decidimos adoptar a que sen dúbida é a decisión máis dolorosa na historia deste pequeno club: non exercer o noso dereito de inscrición para o curso baloncestístico 2020/2021.

Desde o Club Baloncesto Ames consideramos que non se dan as condicións para afrontar a competición cunhas mínimas garantías de viabilidade, sobre todo no que respecta á seguridade na saúde. Os protocolos deseñados tanto polas Administracións Públicas como pola FEGABA non ofrecen a seguridade suficiente para que os participantes nesta competición poidamos regresar aos nosos fogares tras a celebración dos correspondentes encontros coa tranquilidade de non ser vítimas dun contaxio e, deste xeito, converternos en vectores do virus.

Ademais do anterior, chama poderosamente a atención a actitude dunha Federación que, tras deseñar e impoñer un protocolo de actuación no que son os propios clubs os que asumen todos os custos derivados da súa aplicación, descarga toda responsabilidade nos propios participantes que son os que, tanto en primeira como en última instancia, deben de velar polo cumprimento de todas e cada unha das condicións impostas.

Ante o inasumible deste escenario, o Club Baloncesto Ames considera que o máis lóxico e prudente é esperar a que a situación epidemiolóxica mellore. Mentres esto non suceda, seguiremos adestrando como fixemos durante os últimos meses aplicando as medidas previamente deseñadas polo Concello de Ames e extremando as precaucións nestas sesións preparatorias á espera de que, algún día, poidamos volver competir.

Esto non é, nin moito menos, unha despedida. Tan só é un “ata logo”.

Moitas grazas a todos nosos supporters pola súa colaboración e apoio. Volveremos e, se cabe, con máis forza.